leygardagur 27. mars 1976síða 8

Síða 8 > uttan um meg. Eingin dropin var i vatnsspannini og eingin brenniviður inni. Við eini kurv í eini reim um hálsin fór eg so at bera út. Hendurnar mátti eg hava til hekjurnar. Tá eg hevði pumpað upp í spannina, mátti eg rætta hana fram, so langt eg røkk, sidan fara eftir henni aftur og å henda hått skumpa hana undan mær. Ikki ein tann einasti av minum »Kæru« vinmonnum hevði stundir at hjálpa mær eina hond og takka fyri seinast. Tað tók mær tveir samfullar dagar at bera alt út og vaska upp. og so legið tað ljóðar hevur eingin teirra eftirsidan dugað at skilt, at eg eri farin at ivast storliga i hesum vælsignada vinskapinum, sum eitast skal. Eitt var, at tað var mød- samt at rudda eftir teimum, men tað ringasta var kortini at vera so karvandi illur og so ongan hava at deila Tá tú gongur og stetlar á einum sovorðnum beini, sum liggur í gipsi, setir blóðið til og fær tað at trútna og fyri at fyribyrgja legði eg meg av og á á við beininum beint upp í loft til verkurin fór úr aftur. Hverja ferð eg vikaði beinið, meðan eg lá soleiðis, esjaði tað uppi í gipsstyvlanum. Fyrst helt eg tað vera blóð, men tað kundi ikki bera til, tí so hevði hesum, sofuna tad sett ur. So helt eg fotin vera dotnan av og liggja leysan, men heldur ikki hetta ljóðaði truligt. Tað var ein spennandi dagur, tá Falck koyrdi meg nidan at taka gipsið av. Deildarsjúkrasyst- urin klipti vavið sundur og ballaði væl um beinið aftur, tí yvirlæknin skuldi hyggja at ti. tá hann kom stovugongd. Men eg kundi ikki bara mær at hyggja so titt og knapt hon var útafturfarin. Eg gjørdist púra stivur av ræð- slu. Fóturin hekk og sletti sum eitt ókrampað vindeyga og púrt einki feli var í honum. Yvirlæknanum dámdi hel- dur einki. Fóturin var púra lamdur, og tá nýggjar rent- genmyndir vórðu tiknar, kom upp. at eitt brot hevði verið á knæsbótalegginum næstan heilt uppi undir knænum, og har var ein týðandi nerva kleimd so hon antin ikki fekk virkað longur ella kanska var heilt oyðilogd. Handaviðgerð varð fyriskipað og viðgerð við einum induksjóns-tóli. Hon. ið skuldi geva mær viðgerð- spenti eina metalplátu upp á lærið á mær og eina aðra niðri á fótinum og sendi síðan streym gjøgnum beinið. Ég fekk so óluksáliga ilt og fekk sveittan fram bara av at siggja hana tvær ferðir un dagin. Til alla lukku fekk eg illgruna til tólið og ein dagin, meðan stovugongd var, orð- aði eg hetta við yvirlæknan. ma, sosialurin Nr. 24 — 27. mars 1976 Hann bad tey fara sær eftir ódjórinum og royndi tað á arminum á hjálparlæknanum, sum sprakk ein heilan metur upp í loft. Eg fekk frí, til tey høvdu fingið eitt nýtt tól, sum kostaði fleiri túsund krónur, so varð herjað á aft- ur. Hetta helt so fram í einar tveir mánaðir, men sama gjørdi, fóturin var líka lamin. Tá tú hevur ligið megin- partin abv einum hálvum ári á sjúkhúsi, hevur tú livað teg inn í hesa tilveru. Har var í mangar mátar frålikt at vera, høvdu bara ikki fóturin og hasin ástarhugurin verið. Hon var eiggilig. Tá amådur kennir seg sum eitt lók og rodnar sum droyri, bert hon slættar koddan, er eingin ivi um, hvat honum bagir:hann er ásttikin. Og sum best var upplivdi eg tað løgnasta í øllum min- um lívi, hóast eg sanniliga havi lagt mær eina við at uppliva sum mest. Men ógvuliga trupult er at greiða frá ti uttan at enda í ti rama søtsuppu-romantikki. Men tad, sum hendi, var hetta: Eg hevdi sum vant ligid og skrivað alla nåttina og lå ein morgujnin og blundadi i seingini. Hurdin ut å gangin stóð opin. Tá eg vaknaði, så eg tvær sjúkrasystrar standa og tala saman. Eitt sindur seinni kom ein triðja til teirra, sum eg ongantið áður heyði sæð fyri minum eygum, og nú tað, at undurið hendi Eg kendi tað sum eitt skalvalop av erandi lukku leyp oman yvir meg. Uttan eg visti petti av, lá eg hálvur út av seingini og styðjaði meg niður á gólvið við aðrari hondini stivur og stardi. Ég så hana å lidina, hon var håvaksin, fatt genta, eg så hana i hålvannan minutt, so fóru allar triggjar. Eg fekk togað meg uppiaftur seingina og visti við mær sjålvum, at eg nú hevði sæð ta gentu, sum for at verda min. Ongatid å ævini havi eg kent sovorðna sælu sum hesa lotu. Ogjørligt er at greiða frá, hvussu hetta kendist. Hugsið tykkum til, hvussu tað man vera at hava gingið í meira enn fjøruti ár við einum einasta ynski, tú hevur ikki minsta grunsil á at tú hevði, og tað so gekk út í somu letu tú varnaðist tað. Hverja ferð. eg blundaði, sá eg hana ljóslivandi fyri mær og tað havi eg kunnað síðani. var Umframt hesa, sum eg nú var púra skotin í, hevði eg skemtast við onkra av hinum i øllum sakloysi. Ein teirra var ein av gongsgentunum ein kvik lítil dama, sum plagdi at geva okkum nåri urða og sum tað tí ráddi um at halda seg væl í ogn við, tí tað var hon sum bytti breyð- flisarnar út. Umframt hetta *% Fyrstu smálombini í ár Longu seinasta sunnudag vórðu hesi fittu smálombini lembd og eru møguliga tey fyrstu i år. Smálombini, sum jú seta sín serliga dám á foroysku náttúruna, fáa teg at hugsa um sól og summar, men hendan kenslan vardi ikki leingi, ti mikudagin kom hann við vátakava og fjøllini vórðu hvit. Hesi smålømbini ganga á eini trød nærhendis Havnini dugdi hon ótrúliga væl at fáa frænir av øllum, sum hendi á ollum sjúkhúsinum. Eitt sin- dur mundi hon helst leggja aftrat, men mær bar hon altid hesi ymisku tidindini. Um kvøldid var eg um reppid at fregna hana, hvør hon mundi vera, sum eftir hålvumødrum minutti hevði beint fyri øllum minum meginreglum. Men evnid var mær ov dyrabært til at bera hetta upp á mál inni á einari fyramannastovu. Ikki fyrr enn tvey kvøld seinni, kom deildarsjúkra- systurin inn til mín, tá tey høvdu koyrt meg inn á uppi- haldsstovuna. Hon rópti meg út á gongina: — Frúgvin Permin, komið higar eitt sindur, tygum mugu kopma higar at heilsa upp á rithevundan hjá okk- um. Fru Fortuna hewvdi havt meg fyri gjøldur, t' var tað, sum nú kom inn. Hon stod vid fotalagid hjå mær og vit søgdu tad, sum plagar at verða sagt í tilikum føri, og eg visti, at tann åvirkan, hon hevði havt á meg hin morginin, var litið av miklum afturimoti ti skalv- inum, sum nú leyp. Nú eru vit gift, og hon sigur, at eg bæði var erpin og ótolandi ta ferðina, gaman í, men tað kann so ikki hava verið annað enn, at eg havi verið púra í ørviti ta lotuna. Eg hevði so m2: ri åsttikin fyrr, m« pokaraspæli hevð. g so ong- anti havt fleiri enn fyra frýr, nu sat eg vid fimin essum á hondini. Hvørja ferð, eg bar eyga við hana, kitlaði tað heilt út í fingrar og tær uttan á tí lavna fótinum. Tað var ikki 610, ræðuligt at hava hann at stridast við, men hann nerv- aði meg verri enn so so nógv nú, sum hann áður hevði gjørt, ti ikki ber til at vera so heilt fyri ongum, tá nakað so undursamt hendir. Eg hevði fegin verið liggj- andi á sjúkhúsinum í hundrað ár, hevði eg bert sloppið at sæð Perminu, sum tey róptu varð eg glaður, tá yvirlæknin ásetti ein dag. Var eingin bati at hóma, ætlaði hann at skera meg annan jóladag. Teir fjúr- tan dagarnir gingu skjótt og tað var mær sum ein uggi, tá eg slapp at stetla yvir til morgunmat hjá Leth Seren- sen, hjálparlækna, fyrsta jólamorgun, tí eg skuldi sker- ast dagin eftir. Í tríggjar tímar sat eg í somu stovu sum Permina og ferðaðist í huganum aftureftir gjøgnum árini. Tað er so undursamt at halda seg vera tolv ár, tá tú í roynd og veru ert farin um tey fjøruti. Okkurt man helst vera við Andersen, yvirlækna, sum ger, at tú ert ikki petti rædd- ur at lata hann skera teg. Lat tað so vera, at eg ongan ann- an møguleika hevði, men harfyri nýttist einum ikki at dáma tað. Tey mønudoyvdu meg aftur, og uppi í ti blonku skurðlampuni sá eg hann skera beinið upp frá miðjum tjúkkanum og nakað niðan um knæið. Ert tú ikki bang- in, er tað áhugavert at síggja. Yvirlæknin greiddi mær frá, hvat tað var, hann gjørdi. Hann fann inn á nervina, har sum hon sat kleimd, fekk hana leysa, tók eitt sindur av feitti av mær at leggja uttan um hana og legði hana so aftur. Nú var so long tid umlioðin, at doyvingin var so nógv linkað, at teir máttu geva mær narkosu, ti eg veit ikki meira, hvat hendi. Yvirlæknin hevði sagt, at eg skuldi ikki verða skakkur, um nakrir mánaðir gingu, áðrenn nakar bati var at hóma, og at eisini hugsandi var, at alt var til fánýtis. Men tá eg morgunin eftir royndi at liða tærnar, var egt vísur i, at tær lótu við seg koma. Eg skræddi teppið av mær og gløddi at teimum. Einki var at siggja, men tá eg legði fingurin á, feldi eg veik. ar rykkingar. Eg ringdi eftir einari sjúkrasystir og bað hana bera yvirlæknanum boð um hetta. Hon kom aftur við heilsu frá yvirlæknanum, at hetta var nakað, sum eg billadi mær inn. Men tå stovugongdin kom, måtti yv- irlæknin vidganga, at beint var, sum eg hevdi sagt. Hugaligt er tå ein appilsin dettur niður í vavhúgvuna hjá tær. Men at fáa ein heilan skipsfarm er vorðisum. Eg hevði hitt Perminu. Tad var tað, sum allan tydningin hevði. Sum læknarnir søgdu frá hevði eg verið so nær við at gerast avlamin, sum tú kanst uttan at gerast. Eg hevði skrivað ein útvarpsleik og fingið hann góðkendan, og stuttsegurnar floymdu frá mær so skjótt sum eg var forur fyri at skriva tær upp maskinuna. Beinið á mær var klænkað burtur í einki, men framá gekk við heilsuni. Eg slapp so heimaftur á høkjum á ødrum sinni. Hekjurnar skuldi eg brúka uttandura og álagt I