leygardagur 27. mars 1976síða 9

— 27. mars 1976 ———————ore……———————— Hvat kostar Smyril, spyr framburðsflokkurin Kjartan Mohr skjýtur upp at áleggja landsstýrinum at leggja fyri tingið fullfiggjaðan roknskap yvir raksturin av Smyrli Framburðsflokkurin á hava at vita, hvussu roknskap urin yvir raksturin av Smyrli sær út fyri ta tíð, frá ti skipið april i ár tingi vil varð keypt og til Kjartan Mohr legði í vikuni fyri tingið uppskot um hetta til sam tyktar. Skotið verður eisini upp, at landsstýrið upplýsir, hvussu nógv skipið kostar umframt keypspeningin, umvælingar og nýútvegan. Ov dýrt Kjartan Mohr ingunum til varð mær at ganga viðmerk uppskotið, at nú sigur Í inni fyri at venja beinið so tað Sjálv sagt bar eg at sum tað ið býtt er, men tá tú ert ásttikin fært ú ikki bundið frið. Eitt tað fyrsta, eg gjørdi, var at stetla ein heilan kilometur inn skógin at henta ertnaris. Tal var so steinbýtt at ganga á høkjum inni millum greinar kundi bera meg aftur ] % } og stubbar og so ganga heim- aftur við einum hálvthundrað pundum á bakinum, men ikki bilti. Um kveldið fór at Tá tað sleit í, slerdi hann yvir i frost. Hetta hevði eg ikki varnast, men tá eg setti stavarnar niður á trappu- steinin og ætlaði mær út fyri dyr at fáa mær friska luft áðrenn eg fór at leggja meg, var trappan tann beri isur Tað var hevði onkur skrætt stavarnar úr hondu num á mær, eg setti tað sjúka beinið so harðliga til, at tað brotnaði, so tað brakaði eft iri. Ég settist á afturpartin á trappusteinin og royndi at fáa tað aftur á beint so frægt, eg fekk, og innan í mær sang tað, at nú fór eg at síggja Perminu aftur. Eg man hava verið reiðuliga ásttikin. Men tað var ikki sum at siga tað at koma niðan aftur á sjúk Høkjurnar vóru ikki ir at fáa fatur á, tær setti vo al upp á loftið, tå eg ikki rúkt tær, ti mær leiddist v'ð hava tær fyri eygunum í heilum. Eg ók meg aftur eftir hæli gjøgnum stovuna og innar í køkin, skuldi royna at sleppa upp við kustinum og gólvskrubbuni, men einki vildi bedra til. Aka aftur eftir hæli á afturpartinum teir regna sum 0818 700—800 metrarnar, eg hevði hevur Føroya fólk áhuga fyri at fåa at vita, hvussu raksturin hevur roynst av skipinum, um framt hvussu kalkulatiónin hjá Jógvan Sundstein, legtingsins grannskoðara, hevur roynst Kjartan Mohr sigur, at Smyril í sinari tid varð keyptur til Suð uroyarsigling, men at skipið varð ov dýrt til bert at hesa sigling, so tað noyddist setast í uttanlandasigling eisin Hann heldur, at neyvan hevur givið nógv av sær rokja henda SIgNng við teimum útreiðslum, ein slík sigling hevur til næsta granna, fór heldur ikki at bera til. Eg fekk togað meg inn millum kassan við brenniviði, so eg fekk lagt aftrat eldinum og har varð eg sitandi til morg unin eftir. Beint tá tað hendir fært tú ikki so ilt, tá tú brýtur beinið vnin Of men biða bari pínan kemur. Um leitið hoyrdi eg mjólkabilin kom skramblandi framvið, men áðrenn eg náddi út í dyrnar var hann horvin. Har eisini aðrir bilar framvið, men ikki hugsingur um at fáa teir at stødga. Ikki fyrr enn um 10-leitið kom granni min og eg fekk hann at ringja eftir Falck Yvirlæknin deildi eitt sind- ur og segði lítið vera ti I g segði 410 vera til an gipsbindum, tað vóru onnur, hk 111 OMU sum høvdu tey fyri neydini enn eg. Men tey fingu sett brotið saman aftur, løgdu bind um og hesa ferðina lovaði yvirlæknin mær átta vikur. Nú komi eg til nakað í lívi minum, sum lkjóðar púra ert, men hetta var kortini als ikki so. Ég skal viðganga, at eg havi sum ein veikleika fyri hjúnarbandslýsingum. Í fri- lotum havi eg stundum droymt um, hvat mundi hent, um eg sendi eitt svar. Men ongantið havi eg gjørt álvara av. Tað einasta, eg havi framt í so máta, var einaferð eg svaraði einari aftur, sum bjóðaði seg fram sum hús haldskona. Eg mundi stein doyð av ræðslu, tá hor skriv aði aftur, at hon ætlaði sær at koma at hyggja at plássinum dagin eftir. Frá sólarrenning vasaði eg um øll húsini við spann, tvøgu og kusti, streyk dustið av bókum, bankaði teppi og vaskaði. Hevdi eg kunnað leigað ein loynimord- ara at kvalt tað sakleysa skrubbu, sosialurin Einki hald Stjórnin í lýðveldinum An nøkur frá gola hevur vist greiðingum aftur um, at hor AA DN RA 6 OD Spinnid i Gøtu —————— Á Pvet skal hava tjóðartikið áhuga Á i , " ; . VIL K på ova aða og K ; mål hjå amerikanska oljufel H » - ( SKUM 14 | ? agnum Gulf Oil i ti norðara (01 i XI EINE Å i 8 partinum av landinum i GORA FSR IOOC ED { u t i ES ———— |———& - . | ——————————W—. - 8 t sú * -handilin | > i % Få - boðar kundum sínum frå at radioverkstaður okkara er tongdur frá Í april 15 mai orsaka av summarfritið F 7 j 4 å« Æ | } To taka vit småumvælingar inn i i % i hevði eg gjørt leitið seinnapartin fittu sum fyri livinum menniskjað, tað. Um 4 flýddu allir mínir gomlu oman í havraveltuna, sjálvt flugunum dámdu einki stand in og sjálvur fór eg á súklu oman í Hornbæk at keypa okkurt etandi til mina nyggju husnjalp. Få eg var á heimleið aftur, sá eg ferðabilin steðga nakað eitt honum frá húsum minum og konufólk koma út úr Hon var í spinatgrønum gon hatti honum peiggjadi gubúna, undir reyðum E upp úr ein alinlong fjøður í ovfara kæti og rokk næstan ájavnt við evundaði fuglunum ståtekjuna hjá mær. Ég veingir nar, moldverpunum gongdir nar, men til hús noyddist eg Nú tóktist mær púra ófatu ligt, at eg nakrantið skuldi hava hildið tað vera leiðiligt at gera mat og vaska. Tað var várið eftir at eg var flutt Ná vóru herðindi ur inn í hesi húsini av og á sovorðin komin á meg og mær leiddist við lívið. Men fyri hetta skal eg so ikki skylda upp á hana. So hittust vit. Hon hevði hálvsler fyri eyguni, eg var i ketilbúna og tuflum Petur Tutein. Esperansa Gunderup Andersen. E peransa var uttan iva nakað eldri enn eg og SÓ nogv, nogv finari. Vit skod adu husini og um alt, lika frå køki til nåtthus segåi hon, at tað val Y-n-d-i-g-t. Hetta fekk fjáltur at koma á meg, og tað var ikki av ong S-0-0-0 1m. Trugva skulu mær, harra mitt lív hevur mær longst so eftir at sleppa at búgva úti á tygum Tutein, at alt landinum. Og so, góðasti, skuldi tað verða einum sum tygum. Ég siggi, hvussu hjá harðliga tygt hava eina kvinnuh t neyðini Fygum hjal 1 kanska ell ( í tt i1 aska p Ii Mm Ng ka Ik} it bað é Het a I Få nakrantið KOM ppi. Heldur ikki så nakrar vegi i Í rt ir h 1 j leg hon minni enn at fáa tað HOL. í til i i segði hon (), gol 1SL1 it nu mej | hon for int 1 ; aftur í býin um kveldið, men tyrst ætlaði hon sær at á 5 . í upp og mÓut O Mer Verdi inniverandi hjá tær i íkki ætlaði hon sæ! fyrr enn verður ei mu oleið num hjá sær. Tú bloka, tá tú ki fyri. Sjálvandi skuldi eg sag it eg ikki helt hana vera ti røttu, ti tað helt eg í roynd veru ikki, eg hevði altid ætl; hushal mætr vakra konu. Men nú mátti eg staðin flyta skriviborðið h mær inn í stovuna og bug" eina ast við at enda minar dagar á sofuni. Nú var komið at nið urfaringartið, vit nátt og bóðu hver ødrum góða henda groyggin, eg nu var klørnar å, før inn til sin Olukkuligur í KOMIN sjalvs legði eg meg å sofuna. lagt nej av berari sorg, tå Ég hevði blunda mær at eg hoyi barst fyri kamarshurðina hjá henn ríkja. Og hetta man hava ve ið so, ti stutt aftaná fór hand fangið á stovuhurðini spaki liga niður. Hurðin fór upp og eg vildi unnað ellum at sæð ta sjón. Hon var í ljósareyð um pyjamasbuksum, hon mundi hava latið seg í við Hon var skóhorni heldu: lågvaksin lørini sum eikikubbar men Pyjamasjakkan TE I I I i a 3 i i i al ( 1} 1 Á ha € Á i i ] H ! i Í % 1Y 1 1 het i D 3 [IU ( í í NI VI Í I í Í í KUÍG 1 eint % Ør Mal Í € i Í í Í fer Ø at i } ti ÓA t + | í Í i x Fi 3 i ( it 1 188 } é t 111851 1£0 Í í i t I } 4 nn ti j Í 1