leygardagur 10. apríl 1976síða 7

sosialurin Síða 7 Nr. 27 — 10. april 1976 Valsurin at fåa hug å hesum burhund Hann verður hetjan, eg SANNE sparkadur her seti eg markið. Men kanska var hatta ikki Ja, tað fer at verða væl- av beráddumhuga, hann gjørdi hatta, kanska hatta av berum g6dhyri, og hasin vælsignad er, at onkur stutt- fyrilit vid, leikar sær. Annars haldi eg, ræðist at eg skuldi takka til, komi eg syft skulu eg elski vals, og stuttligt fer eg at verða at sleppa at dansa hann við tygum. Á, jú, túsund takk tygum hava, tað geri ógvuliga fegin. Eg kann íkki torga at dansa við honum, tími ikki at dansa við nokrum beint nú, og hevdi eg timad, hevði tað so ikki verið við honum. Hann hevði so komið til allarseinast, tað er vist, ti inum. altið havi droymt um, við leyguhjarta og tarvavøddum N NN NN NN bara at signað at sleppa at valsa við kom Hygg honun nel, tær. Eisini hevdi verid oført at sloppid av vid mandlurnar, men nú gerst einki, nú er ov seint, vit eru farin út á gólv, á NS maðurin hevur einl hvat hann einki, og trupulleil ir hann til sidis il SN NN - 3 re N SN N S N NS 5 hann dansaði við í ådni, men hesin heimurin, vit liva í, er ju so lítil. Og tann verð kortini, so vælsignað hon er. Allar hend- ingar koma so pura dettandi inn á teg, uttan at tær nýtist at rætta hond frá siðu. Men eg, sum sat her so púra meinaleys og ongum gjørdi nakað Tå kemur hasin stavnurin bráddliga tvass- andi inn í lívið hjá mær, smilist sum eg veit ikki hvat við stórmannalótum fyri at biðja meg um henda minnis- ríka mazurka. Og hatta být- ta, sum nóg illa veit, hvussu eg eiti. Og hvussu er tað nú, hann eitur? Jukes, haldi eg tað er. Hvussu hava tygum tað, harra Jukes, og litli beiggi tygara, tygum vita, hin við teimum báðum hevd- unum? At hatta spottið skuldi koma her og bjóða mær dans? vera einasta lógin her í lívin- er verri, enn tú hevði væntað, tí hevði eg havt minsta grunsl um, hvussu hesin dansurin fór at verða, hevði eg heldur sitið eftir. Men nú kann tað so verða harvið, ti heldur hann á á henda hátt, verður ikki leingi, til vit liggja so barlong å gólvinum. Men gott er, kortini, at eg havi fingið stappað inn í hansara greyta- heila, at tað er valsur, teir spæla, og Gud viti, hvat kundi hent, umhann nú hevði hildið hetta vera okkurt títt tá mundi helst allur salur- in farið um koll. Men hví skal hann altið vera um alt gólvið isenn, hvi ikki standa í stað eina løtu fyri at koma á lagið? Nei, tempo vilja teir hava, tempo skal vera, hetta tem- poið, sum er blivið eitt for- bannilsi fyri alt Amerika er kanska orsøkin til, at vit oll fara av verðini fyri tíðina. um: at alt aftur at húsum á lívi. Men nóg illa kenni, skal lata meg sleppa til hús aftur við heilum spelingum. Og hannroynir tað dýrasta, hann dugir, tað skal eg bera honum; er helst uppvaksin á bygd og hevur litlan og ongan skúlagangin havt, dugir kanska nóg illa at lata seg í skógvar. Er hetta ikki sum tað er pragtfult halda tygum ikki herligt. A, le hesin valsurin eisini, at hann er pragtfullur! Tad er sum forgjørt, men eg kannikki bara mær, eri um Børnini hava orðið ein holabát, sum hann Holabáturin hjá Leivi Leivur er ein drongur, sum er 6 ára gamal. Hann eigur hevur ein dagin kemur ein drongur, sum eitur Petur, oman Leivur og spyr, um teir ikki skulu fara at var so gott, so tað helt Leivur eisini, standa honum ikki kuri. Og Í GQ eg havi sæð, hvussu hann Gud, á harra min Jesus, N = p dansaði, og mær tókti so er um Verri, enn eg taðer kanska ov mikið kravt skuldi so eg ikki viljað dan . . , . »V( u tí £ N på Í hjartaliga synd í gentuni, "€Y9i trúuð, og tann maneisini av mær, at maður, sum eg að við honum. Jú, og aftur N jú, um eg so skuldi gingið kropið hesi fyrstu tvey árin Men ikki ér at falla í fåt, og hver timir at liva ævinliga? A, harra min J ! Nú mundi eg avsálast, helt at hann hevði brotið seg sundi og tað hevði eg ikki orkað at borið, ti eg elski hann, hygg bara hvussu nog OK hann fær burtur ur einur ofta sjabbaðum og nóg spældum valsi. Og hva høvdu hinir formå er moti | fingid frå påpa sinum. So »men bida mær ei Hvi kundi eg ikki sleppa at sindur,« sigur hann, „nú skal eg fyrst fara Hvussu tramin er tað, tú 7 CAD rr med I - sita her vid frid vid minum 1. 2 sorgum? Og so kemur hatta gongur og sleingir hasar holabátinum, sum eg havi fingið frå påpa.« Tá so I býtta bukkandi og spyr, um beklarnar hjá tær sparkar kemur aftur við bátinum fara báðir oman í ánna. Teir hann kann fá henda dansin. meg i skinnabeinið. Á, mitt høvdu byrgt hana dagin fyri, so har var nú ein stórur neyðars bein, hetta beinið eg hylur komin. »Kom, lat okkum nú vita, hvussu hann ber Og so at sita har og noyðast at siga, at tað var einki, tú fegnari vildi. At eg ikki small fyri byrsuni mundi verið harraliv afturimóti at skula havi havt heilt frá smágentu. Nei, tygum mugu ikki taka annars haldi eg, at feilurin mundi vera min eisini. eyrinum og leggur í bátin N um deyð sum fyri kúluni hatta soleiðis. Nei, tað veit NI skilji eg ikki, ti at doyð sum Gud, at ilt fekk eg ikki, og »Hygg, hvussu væl hann ber seg,« sigur Len NN meðan hann stendur og hyggur ettir bátinum, sun seg,< heldur Leivur fyri, tekur nakrar smásteinar upp Hann hevði segl, og eit lot var, so skjótt var, at báturin fór s strúkandi úteftir. »Ja,« sigur Petur, »hann ber seg trukandi frá land KORT DD SE DEERE SGD OS AO N noyðast at tvassa seg igjøgn- Nei, hevdi eg bara vitad, væl, men hvussu heldur tu, at vit fáa inn aftur | NA. — um ein vals vid hasum stavn- hvat rætti makin var at gjørt »Hasum er einki at frykta fyri,« heldur Leivur å Ul | inum. Men hvat var til ráða kipt hann við berum vit nú báðir renna yvir um og eru fyri honum, tá hann at taka. Øll hini, sum sótu við = hondunum kanska, ella latið kemur hinumegin, tara Vit helst at fáa hendur á honum. | borðið, vóru farin at dansa, hann ligid har so barlangan á Sum sagt. S0 gjøri Báðir At FENNA, Og ta leir eru KOMI | bara hann og eg sótu eftir, tí gólvinum og gløtt. Men óvist yVIrum, er Leiv ur 50 kvikur at vera fyri bátin am, | kemur inn imoti við strúkandi ferð. Tá Leivur hevu var tað eisini,eg sat músin í felluni. Og hvat skalt tú siga, tá maður bráddliga kemur har og biður um dans? Biðja hann fara til helvitis kanska? Men tað gert tú ikki. sigur tvørt- urimoti, at hetta er tað, tú altid hevur gingið og longst eftir, ti stuttligt er einaferð at hitta mann, sum ikki ræðist at bjóða gentu dans. Nei! Har var einki við at gera uttan at siga, at tað vildi eg fegin! Men latið okkum so fyri Guds sakir fáa hetta frá hondini sur komiå so. Men hvussu er tad, tygum dansa hetta er jú valsur, man vera, um tað loysir seg at gera nakað rok her, man ikki frægari vera at lata hann sleppa at renna, til luftin fer úr honum sum úr kruvdum kyki, ti hetta fer hann so ikki leingi at orka, fólk er hann so kortini. Men nú skal eg ikki gera meg neyðarsligari, enn eg eri, og ikki skulu tit koma her og hann ikki sparkaði meg við beráddum huga. Sigmund Freud sigur, at einki hendir av sær sjálv- um. Ég havi so ongantið verið nunna og havi so bæði dansað við dreingjum, sum beklaðu meg út og álaðu kjólan hjá mær, men at verða siga, at longur og er at enda um Leivur, halt í inniundir,< letur í honum. land. >Hygg. hetta fingið bátin aftur, spyr Petur hann fara at fanga sil, hann veit um ein hyl ovari í ánni altid sil plaga at vera. Báðir nidan. Petur armar og leggur seg á búkin. Hann toyggir seg ki beinið á mæ Í | Leivur heldur, men at enda mødist fyri: >Vælsignaður Petur, skunda tær, nú orki eg ik! halda tær longur!< Petur tovggir seg longur og longur I inn undir steinin, so Leivur er Ía | ir ilið upp á stóra silið, fingið. eir rættilig eyrriða!< So fóru baðir smádr Hetta hevði verið ein óforur dagur Í um teir ikki skuli Drytur up? mur STOÐ I IL fara utav. »Vælsignadu: r, ti her er eitt stort sil hann og heldur um at missa hann sær bráddliga á og syftur hetta stóra vil hava til hú ngirnil