leygardagur 1. mai 1976síða 13

Nr. 32 — 1. mai 1976 = telt ( ( )g teir pældu á floytu Í spældu tað sama hvínandi og andstyggiliga lagið uppaftur og uppaftur Hvat er hatta, teir gera! spurdi eg smiðin, sum. var stødgadur undir liðini á mær „Hatta er ein tattari, sum hevur roynt at rýma og nú verður bukaður,< svaraði smiðurin illur og hugdi móti endanum av reðini Eg fór eisini at hyggja tann vegin. Og mitt ímillum rødir- nar sá eg nú nakað ræðuligt nærkast. Tað var ein maður sum var nakin um yvirpartin, ið nú varð leiddur fram millum tveir hermenn og bundin í byrsurnar hjá teim- um. Men undir liðini á honum gekk ein hávaksin heryvir maður í mettli og húgvu. Og eg helt meg kenna. Skelvandi sum eitt bókablað kom hann sum skuldi revsast vaðandi gjøgnum krapan beint ímóti mær. Báðumegin frá heglaðu sleini oman yvir hann. Av og á hopaði hann aftiirav, men so titt og knapt hann gjørdi hetta, firdu hermenninir, sum høvdu hann millum sin, framaftur. So datt hann fram eftir rommum, men teir báðir forðaðu honum í at fara eftir høvdinum og togaðu hann uppaftur Og uttan at fara frá honum so mikið sum eitt lítið bil, ekk hin håvaksni heryvir maðurin undir liðini á honum Hatta var pápi hennara, hann mestsum undrandi tann veg in, haðani slagið kom. And litið var avskepldå a pil og hann læst lær I enninatr saman og beit á kampi Hverja ferð segði hann ok! urt, og altið vóru tað tey somu orðini. Ikki fyrr enn hann var heilt nær, skilti eg, hvat hann segði. Annars segði hann ikki hesi orðini, men higstraði tey fram »Brødur, verið miskunnsam ir! Broður, verið miskunn samir!a Men brødurnir miskunnaðu honum ikki. Tá tað lítla fylgið var komið heilt yvir hagar, eg stóð, sá eg her mannin, sum stóð beint framman fyri mær, taka eitt stig fram, reiggja stavin, so tað hvein eftiri og berja ryggin á tattaranum við hon um av dýrastu makt. Neyð ardýrið skuldi detta fram eftir rommum, men hermenn inir hildu honum. so fell aftur eitt annað slagið hinumegin frá og ikki minni dygt, síðani aftur eitt og uppaftur eitt Obersturin gekk undir lið ini á honum, hugdi við hvert niður fyri føturnar á sær og við hvort upp á mannin. Og hann seyg luftina inn við at blása kjálkarnar upp, læt hana síðani spakuliga seta útaftur millum varrarnar. Tá fylgið var farið fram við mær, millum hermenninar ryggin á tattar bar eg eyga við sosialurin } Á » ð Í að i in utur av einum mannakroppi, eg så Á, Gud i himmiriki situr ræt miður n und lið Fylgið fór frá okkum. Og alla somlu tíðina fullu slogini titt og tung oman yvir hetta vingluta og samankropna menniskja. Alla tíðina hoyrd ust eisini trummurnar og floyturnar. Og við eins treystligum fótafetum gekk hin håvaksni og stásiligi obersturin undir liðini á manninum. Men bráddlig: stødgadi obersturin á og fór kvikliga yvir til ein av her- monnunum „Hví skalt tå kína honum so eymliga? Gev honum eitt rættiligt sip, sigi eg!< Og eg sá hann geva ti forfarda og klæntrasliga hermanninum knýttan nevan við skinn- handskanum beint í siggjandi eyguni, ti hann ikki hevði reiggjað nóg dúgliga til, tá ann slerdi tann blóðiga ryggin a tattaranum „Gevið honum toyggið eina erð aftrat og tað dy gt!« lann Í ti sama vendi hann sær á og bar eyga við meg, men ann lætst ikki at kenna meg, rukkaði brýrnar ilskur og hóttandi og hugdi kvikliga urtur aftur. Og eg varð so rópti skammfuktaður, at eg visti mær ongastaðni at hyggja, kendi tað, sum var onkur komin av óvart á meg, meðan trummusláttur floyturnar inandi DE! í FiYV M: t ] vr | »brødur 1 1 jan da OH Ka malið oberstinun tå hann ropt „Gevið honum toyggið og tað dygt!< Eg var so niðurundir komin, at tað setti at hjart anum. Fleiri ferðir mátti e; stødga á, ti eg helt meg far at spyggja. Sovorðna and stygd og tilikt vaml hevði eg fingið fyri hesum andstyggi liga sjónleiki. Hvussu eg kom heim og fekk lagt meg minnist eg ikki. Men hverja ferð eg durvaði á, hoyrdi eg hetta sama fyri sprakk fram á gólv mær og »Sjålvandi man hann vita okkurt ikki veit hugsadi eg um oberstin. »Ti visti eg tad, sum hann veit hevdi eg skilt alt betur, og so hevði hetta ikki pint meg so.É Men hvussu eg so brýggjaði hevur mitt, bar einki til at koma fram á, hvat tað mundi vera, sum obersturin visti Ikki fyrr enn langt var liðið sovnaði eg, men sum eg út á dagin fyrst mátti eg fara til ein vinmann at drekka meg full an. Men halda tit so, at eg longu tá skilti, at eg hevði sæð eina ringa gerð? Nei, als ikki! Tá hon varð framd við so sterkari sannfering, sum her, og oll hildu hana vera so púra neyðuga, so máttu tey P i P t i ra VI $ royndi, eydnaði tað mær )g Í iard » tað 10 í £ ð Men tað va ikl nans heldur upp í nakra aðra staðni eingin dugur var í Ná, um nakar tygum, duga vit onnur betur helt onkur fyri, „Sig mong dugur er i it døma um sum va hjástaddur okkum heldur. hvussu menniskju eingin dugur hevði verið í Í OSå vóru tygum ikki!« ikki so bytt!« svar iði Ivan XY asiljevitsi Men hvussu rekst so vid argur gentuni, tygum vóru góður vid?« spurdu vit »Nå, henni? Ju, eftir hetta fjaraði kærleikin burtur. Tað hendi ofta, at hon so hugsun arsom sat og smiltist fram men tá kom eg altið oberstin úti á tí kendi eg fyri seg, at minnast keldu flotuni. So , r bråddla so leiddan og Sidani meg nidurundirkomnan hittust vit sjåldan, og tiskil kom einki burtur úr okkara millum heldur. Men sovorðið sum hetta kann so henda. Og tå slíkt hendir, broytist 1 hjá menniskjunum og iðra leið Og so sita tit her < helt Ivan Vasil jevits) tyri at enda og prata Hans Thomsen umsetti eftir Leo Tolstoj SÆDEOVERTRÆK — DEN BLODESTE IMITATION AF LAMMESKIND po Q Ss Q p/f REYNI- Uif Uh Få bj ar ERVICE