leygardagur 1. mai 1976síða 12

] Sida 12 rå st inn I é handil á vegnum at keypa mær einar handsk ár, ti Var eg ov seinur at sleppa at dansa masurkuna við henni. Í staðin fór eg so at dansa við einari ungari týsk ari damu, sum eg fyrr hevði havt hug á. Eg beri annars ótta fyri, at eg hetta kvoldið var stak ófólkaligur moti henni, talaði ikki orðið, ja, li nóg illa upp á hana Nei, eg hugdi bert aftan á inari = hávaksnari, mijáari t hvitum kjóla við rosureydun belti einum ri indliti vid smili Im og fínum roða á di eygum. Og hetta var Ikki einsamallur um. Øll hugdu at henni, bæði harr damurnar, og øll Oru hugtikin av henni, hóast hon bar av teimum øllum. Ti kki at látast um vón, tá tú iana, var ógjoerligt Men sum sagt, so dansaði g ikki masurkuna við henni, hóast vit bæði nærum ikki Oru av golvinum alt kveldið Ikki petti smæðin kom hon gangandi gjøgnum alla hell ina yvir til min. Og longu áðrenn hon hevði fingið stundir at fáa orðið upp, sprakk eg á føtur. Hon takkaði mær við einum brosi fyri at eg hevði skilt hana Var onkur annar undan mær. og hon ikki hevði gitt, hvat eg mundi ætla, so hon fekk annan harra at dansa við. ypti hon øksl, meðan hon rætti honum hondina og hug- di upp å meg vid einum brosi, hvor skal siga, at hon bæði harmaði meg og vildi ugga meg isenn. Men varð ein valsur stungin inn ímillum teir ymisku túrarnar í ma surkuni, dansaði eg hann leingi við henni. Post og brosandi teskaði. hon: »En- core meira!< Og eg dansaði og dansaði, til eg næstan ikki føldi kroppin á mær.e »Tygum feldu ikki kropp- in, siga tygum. Men hvussu bar tað til, tá tygum hildu um hana?-'Tygum mugu so bæði hava telt tygara egna kropp r x lt ir - og hennara vid,« helt ein av | oleidi £ ingdon ur nu a døgum, hugsar ikki um annað enn kroppin. Men il Var oðrvis ess betri eg gjørdist við hana, tess minni kroppskend toktist hon mær. Tit siggja og øklarnar og að I eiri er, lata gentur nar, t ru góðir vid, úr huganum. Men sum Alfons Karr hevur sagt hann var innars fralikur rithøvundur Fyri mær ber hon, eg eri É Our ið ltd ein kjóla ir bronsu Vit lotu ngantið tær ur sum vit vóru góðir ið | verturímót 1 tid 1 i k i 1 þ ið) rn NO Me n ikki Da 0 1 hatt: I Í kilja tað ikl N á } y hanr Men I 1 srt t so | ( aar 101 4 ið henni og visti ikki, hvussu tiðin leið Spælimenninir pældu upp á lívið, hóast teir næstan vóru fyrilagstir. Og til eiga at vita, hvussu vanliga plagar at verða, tá tað líðir móti endanum av einum balli. Spælimenninir trivu í heilum í aftur tað sama masurka-stevið. Í stovuni inn av gildishellini reistust fedrar og meður at teimum ungu frá kortspælinum at bíða eftir morgunmatinum. Tænarar- nir fingu upp aftur meiri um it vera og fuku aftur og fram millum rúmini. Klokkuni leið it try. Men eisini tey sein- istu sekundini máttu nýtast. Eg beyð henni aftur eina ferð lans. Og uppaftur eina ferð foru vit sum ein hvirluvindur im høllina »Kvadrillan aftan á morg inmatin er min,< segði eg við hana, tá eg leiddi hana aftur í „Ja, hvat tá! Um ikki pápi og mamma vilja hava meg til hús áðrenn,< svaraði hon brosandi. „Men tað sleppa tey ikki fyri mær, < segði eg „Lat meg fáa veittruna!« bað hon Tad nitur mær í hjartað at noyðast at sleppa henni,« segði eg og læt hana fáa tað biligu veittr una aftur >Nú skal eg geva tær nakað at ugga teg við“ svaraði hon og roytti eina litla fjødur úr veittruni og gav mær Eg tók fjødurina og varð so glaður, at eg fekk ikki orðið upp, stóð bert og hugdi at henni. Men eg var ikki bert glaður og nøgdur, eg var eydnuríkur, ja, sælur. Kendi neg so góðan, allan sum eg var. Var ikki longur tann, eg var, men einhver himmalsk vera, sum ongum óndum visti av og bert kundi gera tað, sum gott var. Eg stakk fjødurina niður í handskan hjá mær og varð standandi fekk ikki farið frá henni. »Hyggid, har er onkur, sum roynir at fáa pápa at dansa,< helt hon fyri og peikaði yvir á pápan. Hann var håvaksin, hábærsligur oberstur við akslaskúvum úr silvuri. Hann og nakrar dam ur stóðu innan fyri dyrnar. »Varenka, kom higar!« ropti vertskonan vid ti gim- teinssetta høvudprydinum. Varenka for yvir til dyrnar og eg aftan á henni. > Ah, ma chért ; góða, kun nu tygum ikki fáa pápa tygara at dansa við tygum bert einans ferð? Hesa ferðina siga tygum ikki nei, Petur y ladi slavon 1t jlu Påpi Varenku var ikki ein ans havaksin og ståsiligur, men e1sIni av vakrastu monn- um og bragdligur. Hann heyði gott dæmi og tað hvíta rið greitt sum á Nicolai Í. Hárið hevði hann greitt fram á tinningarnar. Og á irrunum og í eygunum leikti 1 blíða brosið sum á lóttrini. Hann var førligur iður pg SKJevt bringuna við heiðursteéeknunum fram úr æt 171 nermonnum vant Hann var herðabreiður og ovIAngr hervi irmaður 1% sosialurin ti rætta gamla slagnum og bar seg, sum teir gjørdu, tå Nicolai I råddi fyri borgum Vá vit komu yvir til dyrn ar, hoyrdu vit oberstin bera seg undan. Nei, nú var so langt síðani, at hann hevði dansað, segði hann. Kortini tók hann hondina niður við vinstru lið eftir korðuni og rætti einum ungum manni, har stóð. So læt hann seg í ein skinnhandska um hegru hondina. »So má tað gerast, sum tað eigur,< helt hann brosandi fyri, tók í hondina á dóttrini, hevði seg hálvvegis ímóti henni og stillaði seg at bíða eftir, at dansurin skuldi byrja Tað vardi eina lotu, men so kom masurka-stevið. Hann steig treystliga í gólvið við ødrum fótinum, gjørdi eitt kast við hinum, og tann hávaksni, fatti maðurin tók at mala í klingur í hellini, við hvort so líðandi, men so aftur harðligari og Ogvisligari, setti hælirnar í gólvið og slerdi annan fótin móti hinum. Tann yndisliga Varenka mól uttan um hann. So varliga, at tú næstan ikki varnaðist tað, stytti ella longdi hon við hvort um stigini við teimum smáu atlaskkløddu fótunum Øll í høllini eygleiddu parið Eg hugdi hugtikin og rørd ur at teimum bådum. Ser stakliga varð eg rørdur av styvlunum hjá honum, sum lykkjurnar á brókunum vóru festar i. Tað vóru góðir styvlar úr kálvsskinni, ikki hetta spíska slagið, tey nú brúka, men við breiðum tran- ti og hælleysir, óivað seym- aðir av skósmiðinum hjá herdeildini. „Fyri at fáa havt elskaðu dóttir sína út við sær og hava rað til teir kjólarnar, hon hevur fyri neyðini, keypir hann sær ikki nýmótans styvlar, men gongur í heima- seymaðum,< hugsaði eg við mær sjálvum. Og teir breiðu styvlatrantarnir gjørdu meg veikan um hjartað. Tað sást við hálvum eyga, at hann onkuntid hevði verið av bestu dansarum, men nú var hann ov tungur á sær, beinini heldur ikki nóg lidilig til oll tey vøkru og kviku stigini, sum hann kýtti seg so nógv við. Kortini kom hann høllina runt heilar tvær ferð- ir. Aftan á tað seinasta kvika kastið við fótunum tað sást kortini, at hann legði ov nógv fyri seg hoknaði hann niður á annað knæið. Hon smílkaði og slættaði sær skjúrtið eitt sindur, sum hann helt í. So dansaði hon smidliga í ringi uttan um nann. Øll fagnaðu teimum við lúgligum lógvabrestum. Eitt sindur tungur á sær kom lann aftur á føtur, og tað var so hugtakandi at síggja, tá ann við báðum hondum tók um hevdið á dóttrini og kysti lana á pannuna. So leiddi hann hana yvir til mín aftur, ti hann helt meg eiga at dansa við henni, men eg segði, at tað var ikki eg »SDama ger. Dansid tygum bara við henni!< segði hann blidliga og brosandi og festi korðuna upp á seg aftur Í hesi lotu kundi eg fevnt allan heimin, so glaður var »g. Elskaði bæði vertskonuna le við høvudprydinum, mann € hennara, gestirnar og tænar arnar ja, enntå Anisimof verkfrøding, sum eg ongantid hevdi kunnad torgad. Og påpa Varenku i teimum hei- maseymaðu styvlunum og ti vinarliga brosinum, sum likt ist hennara so nógv. Masurkan var av. Vertur og vertskona bóðu gestirnar gera so væl at hava seg fram at borðunum. Men obersturin bar seg undan vid, at hann noyddist so tidliga uppaftur og beyð báðum farvæl. Ég bar ótta fyri, at hann fór at taka Varenku til hús við sær Men hon varð verandi eftir hjá mammuni. Tá vit høvdu etið, dansaðu Varenka og eg kvadrilluna, hon hevði lovað mær, og eg kendi meg so sælan sum ongantið fyrr í lívinum. Hvorki okkara nevndi kær- leika okkara við einum orði. Eg spurdi als ikki hana ella meg sjálvan, um hon elskaði meg. Mær var tað nóg mikið, at eg var góður við hana. Og har var bert eitt, sum eg óttaðist at onkur skuldi spilla mær lukkuna. Tá eg kom til hús, fór eg alt tyri eitt at lata meg úr og legði meg. Men skjótt varn aðist eg, at ikki var hugs- ingur um at fáa blund í eyguni. Í hondini hevði eg fjødurina úr veittru hennara og handskan, hon hevði givið mær, tá hon steig upp í vognin, og eg hjálpti henni og mammuni til rættis. Eg lá og stardi at hesum báðum lut- unum. Tað var mær als ikki neyðugt at blunda fyri at síggja hana fyri mær, eisini meðan vit ótu, og hon hevði champagnuglasið upp at munninum, meðan hon sendi mær eitt eymt og loyniligt eygnakast. Men best sá eg hana kortini, tá hon dansaði við pápanum. Ég sá hana mala uttan um hann við kimiligum rerslum, errin bæði av honum og sær sjálv- um, meðan hon kveitti yvir á teir hugtiknu áskoðararnar. Eg fekk ikki annað enn verið góður við bæði tvey. Eg búði tá saman við einum beiggja mínum, sum nú er deyður. Men bróðir mín brýggjaði seg einki um tey sokallaðu fínu, og hesi ballini legði hann einki í. Beint tá las hann annars til embætis- prógv, so Hann sat uppaftur meiri inni enn vant. Nú lá hann og svav. Eg hugdi yvir á hann. Hann lá við andlit- Nr. 32 — 1. mai 1976 inum trystum nidur i koddan og hevdi drigid teppid næstan upp um høvd. Mær tókti so hjartaliga synd i honum, at hann hvørki skuldi kunna kenna ella taka lut i mini stóru lukku. Tænarin hjá okkum kom inn við ljósi og skuldi hjálpa mær at lata meg úr, men eg bað hann fara at leggja seg Eg snikti meg á tå inn í kamarid hjå mær, ansadi væl eftir ongan gang at halda. og setti meg å seingina. Nei, so lukkuligur, eg nu var, var ikki hugsingur um at sova, helt tad eisini vera so heitt inni i hesum kømurum, har vindeyguni ongantið vórðu gloppað. Og uttan at lata meg úr hermannabúnanum, fór eg aftur út á gongina. Her læt eg meg í frakkan, so læt eg úthurðina upp og fór út. Ég var farin heim, tá klokkuni leið at fimm. Nú vóru einir tveir tímar farnir síðani tá, so tá eg kom útum, var longu ljóst. Tað var rættiligt fostu- låvintsvedur. Mjørkin hekk tjúkkur yvir bynum. Váta- kavin rann burtur á øllum getunum, og tað drap úr húsatekjunum Obersturin budi uttan fyri byin tætt vid eina stora fløtu. Við endan av fløtuni var vegur og vid hin ein gentuskuli. Eg for gang- andi eftir ti kvirru gøtuni og kom ut å ein breidan veg, har eg møtti folki til gongu og nøkrum vidarvognum. Tey våtu rossini knuggadu undir teimum skyggjandi tyggjun- um. Vognstjórarnir gingu væl bjálvaðir undir liðini á lassunum í tungum styvlum. Og í hesum mjørkanum helt eg húsini vera hægri, enn tey áður høvdu verið. Eg kom út á flotuna, har húsini hjá teimum vóru. Og hinumegin, har vegurin var, bar eg í tí sama eyga við okkurt stórt og svart. Eisini hoyrdi eg ljóð av floytum og trummum haðani. Tá eg hevði gingið eini hundrað fet aftrat í mjørkanum, hómaði eg ein riðil av svartkløddum fólki. Tað vóru hermenn. >Nú munu onkrar venjing- arnar vera fyri,« hugsaði eg. Eg var komin at ganga tætt i hølunum á einum smiði, sam var í einum stuttum og skitnum skinnbjálva og hevði nakað í hóndini. Sum vit nærkaðust, sóu vit hermenn- inar standa í tveimum reðum, hver yvir av aðrari. Teir høvdu byrsu vid fót og stóðu sum steinrunnir. Aftan fyri uu [ff [fS upplæring í skjalasavnsarbeiði Føroya Landsskjalasavn Søkt verdur eftir ungum manni vid Føroya Landsstyri og Starvsmannafelagið Umsóknir við avskrift av prógvi og viðmælum skulu verða savninum í hendi í seinasta lagi 15 SO SALSA studentsprógvi til Lon sambært sáttmála millum mer komandi Pórshavn, 27. april 1976 I Føroya Landsskjalasavn or