leygardagur 8. mai 1976síða 10

Nr. 34 — 8. mai 1976 w EN GVA A 77 £, SS ; Í 7 Miðal UN Tf rr |} ra 7/ ” | T ; | i SU i | N sl fj i VIL NN I g, 7 fj MW mi D Gaf 17 yy li 07 7 /, KH M TAG / Zug (7 74 YA Ritstjori: Hans Thomsen sosialurin Sida 11 Summarfri Vit åttu at havt okkum eitt summarhús onkustaðni. Eitt sovorðið hús hevur pápi altið droymt um og mamma við. Tey eru púra samd um, hvussu har skuldi verið vorð- ið og hava so mangan sagt frá ti. Pápi hevur eisini teknað tað, sett vatnlitir á og hevur peikað og víst okkum á kortinum, hvar tað stendur. Viðhvert er tað uppi millum fjalla og viðhvert niðri í onkrum dali, men kortini soleiðis, at stutt er at sleppa til fjalls, bert ein geta millum nekur bjarkatrø, so ert tú uppiá. Summar tíðir er tað á Suðurlandinum og summar tíðir beint her úti á fjørdin- um, og so aftur viðhvert við strondina á Adriatarahavin- um. Best sum vit sita, kann pápi triva eftir telefonini og setur seg at ringja til allar hesar, sum lýsa við hesum ferðunum í allar ættir. Tá plagar hann sum oftast at fáa alt upp í flokju við bileggingum og avtalum, sum hann so seinni hevur sitt dýra strid við at burtur úr aftur. Eina ferðina hevði hann skrivað undir at keypa trinni hús isenn, men sá so eitt fjórða standa lyst til solu, sum hann ikki hevði varnast, mátti so fáa sakfor- ara upp í leikin fyri at sleppa frá teimum trimum og kundi so ikki fáa tað fjórða. Hetta tók honum tveir mánaðir og kostaði eisini væl av pengum, men pápi bert, at sjálvur hin grábeinti kundi fyri sær eiga oll summarhús, emma sleppa segði ti sjálvur var hann byar- menniskja og vildi hverki eiga ella síggja tey. Ti seta vit okkum hvert ár fyri, at vit saktans kunnu búgva í býnum tað summar- ið, ugga okkum við, at onga staðni er so hugnaligt sum í bynum, tá øll hini eru farin at ferðast, og so hava vit eisini tann vælsignaða urtagarðin. Tá vit so hundrað ferðir hava roynt at sannføra okkum um hetta, grettir ikki, at vit fara út á bygd at ferðast. TTey fyrstu herðindini plaga altið at koma við hitanum, og pápi setur seg at geva ilt av sær, ti at hann ikki hevur sæð sjógv í fimtan ár. So fer hann at ringja í ymsar ættir, til hann hevur fingið ein hóp av ymsum plássum at velja í. Síðani dregur hann all kortini í húsinum eru fram á borðið, peikar og kannar eftir, nær tok- ella skipasamband er við tey ymsu plássini. Men so fer at regna og hann aftur at ringja til ein hóp av plássum inni í landinum, men tá er har longu fullsett, hóast tey lýsa við plássi í blødunum. Tá gerst hin gamli í ødini og spyr, hví tramin tey so lýsa, um tað bert er fyri at halda fólk fyri gjøldur. Einaferð fóru vit upp á gjøt niðan á ein setur, har pápi segði seg vita fyri vist, at tey tóku imóti fólki. Vit komu niðan mitt um náttina í oysregni og bølanidu. Men tá var eingin setur har, og pápi spurdi mammu, hvat hon hugsaði fyri sær at draga børnini niðan higar á náttartið í útideyðaveðri. Tá vit so hevdu gingið og tvassað alla náttina, komu vit til ein annan setur. Har var ein kona, sum var so steindeyv og einki petti skilti, og hjá henni vórðu vit verandi til langt út á heystið. Har var frålikt at vera, og tað visti seg, at Eli dugdi at mjólka geitunum, og mamma gjørdi konuni hesar grothørdu ost- arnar, smakkaðu av ongum, men hetta hevði hon lært sum smågenta, og pápi skrivaði eina heila bók. Har var Oføra stuttligt at vera, og pápi royndi at keypa allan seturin, hann var frá konuni, men tá bilti hoyrnini einki, og hon vildi ikki selja. Annars átti hon hann ikki sjálv, og pápi beyð henni til døgurda hjá okkum, tá hon kom til býin og skuldi leggj- ast undir skurð. Tá hon kom, var hon í tjóðbúna og hevði søljur við sær, og hóast hon var rukkut sum eitt biði- skinn, flyktust ell uttan um hana. Wilfred farbróðir mál- aði hana, og á ti setrinum vóru vit fimm summer upp í slag, líka til ein reiðari kom sum sum har og keypti hann, men soleiðis gonst altíð, segði pápi. Annars er tað altið so, at tá vit koma til eitt pláss, plaga vit at fara út at ganga tann fyrsta dagin og finna so eitt pláss, okkum dámar uppaftur betur. Her skulu vit vera, sigur pápi og brennir í somu ødini inn til tey, sum har búgva og spyr, um tey ikki vilja selja sær húsini, hóast hann óivað einki oyra hevur, og fólkini munu halda hann vera svakan. Tað løgna er, at øll eiga alt framman- undan, men kortini eru nógv, sum í heilum keypa, men tað kemst av, at tað altíð eru tey somu, sum eiga okkurt. Tað er meinlikt einum loyniligum klubba, og tey, sum einki eiga, sleppa ikki inn í henda klubba. Tá vit búðu á suður- landinum, vóru eini lítil hvít hús inni í einari vík við urtagarði uttanum, har vuk- su bæði súreplatre og rabar- bur, og tveir bátar hoyrdu til húsini. Vit róðu framvið teimum hvert kveld og plag- sum Johan Borgen Norski rithøvundurin Johan Borgen, sum er føddur i Oslo i 1902, er væl kendur i øllum Norðanlondum. starvaðist sum blaðmaður og gjerdist nógv umhildin fyri sínar Hann fyrst skemtiligu og skaldabornu hogleiðingar. Fyr- > Mot mørket«, sum kom í 1925. Sagt hevur verið um sta bók hansara var stuttsogusavnið Borgen, athann er ein skemtiligur álvarsmað ur. Hann ivast í nógvum av ti. sum smáborgarin heldur vera so sjálvsagt, dámar væl at draga tað fram, sum er ósamsvarandi og t rangvørgt, og sniðfundigi stilur hansara ger, at hann er sterkastur í stuttsøguni. Av ødrum, hann hevur skrivað, slepst ikki undan at nevna »Barnesinn«, sum er endurminningar frá baraárunum, sjónleikirnar »Kontorsjef Lie«, »Mens vi venter« og »Andersens«. Undir krignum varð hann tikin av týskarum, av ti at hann i »Arbeiderbladet«, har hann var bók- mentaligur medarbeiðari, hevði skrivað nakað, sum teimum hegu harrum ikki hóvaði, men tað eydnaðist honum at sleppa yvir um landamark- ið til Svøriki, har hann skrivaði eina bók um Nordahl Grieg og skaldsøguna »Ingen som- 1948 »Hvete- brødsdager« og i æ!«? kom stuttsøgusavnid mer«. I »Noveller om kjærlig het«, men best kendur er Johan Borgen kanska »Lillelord« (annad fyri skaldsøgutrilogiina Í >Í Je bindið, sum kom i 1957, kilder« og triðja bindið »Vi har ham nu« árið eftir). Stuttsegan hjá Johan Borgen, sum vit her »Summarfri« og er úr eitur mørke fara at eitur stuttsøgusavninum »Far og mor og os«, greidir skemtiliga frå ti dagliga livinum hjå einari listamannafamilju. prenta, sum du at ropa tey okkara hus. Og so hildu vit hetta vera okkara hús. Tá vit so róðu heimaftur til hini hvítu húsini, sum ikki vóru í einari vik, og sum vit bert leigaðu, barst okkum fyri, at vit bert vóru har og ferðaðust, men í roynd og veru búðu í húsum okkara í vikini. Men einaferð hvarv Turid og varð burtur allan dagin. Vit ivaðust ikki í, at hon var druknað, og mamma og pápi vóru frá sær sjálvum. Tá kom hon bráddliga afturi- aftur og segði seg hava verið heima í okkara húsum. Pápi spurdi, um hon var blivin býtt, og hví hon blandaði spæl og veruleika saman. Men Turid segði seg íkki hini, ið p— | spæla, tað vóru