leygardagur 8. mai 1976síða 12

Nr. 34 — 8. mai 1976 sosialurin 3 nýggj Kod ad k lumma-fototól Instamatic 130 Kodak f: 11/25 fix-focus. Týðuligt frá 1,2 m. Instamatic 230 Kodak Reomar f: 11/25 mm 3-linsað, fix-focus Síða 13 NU OU ——— vs Tele-Instamatic 330 Vanlig Kodak objektiv Reomar f: 11/25 mm Afturlatingartidin er 1/60 sek. Á síðuni á tólinum Tyduligt frå 1,2 m. Tvær afturlatingartíðir 1/100 )-linsad, fix-focus. Týðuligt frá 1,2 m. Tvær er blits-samband til Mini- og X-blitsterningar við sek. og 1/50 sek. við myndastillan við skjóti afturlatingartidir 1100 og 1/50 sek. við mynda automatiskari ' snaran, tá mynd verður tikin omanå tólinum. Tá blitsterningurin verður settur stilling Gevur tekin, tá brúkt blits stendur í ella á, verður afturlatingartíðin automatiskt sett á blits-lokið er opið. Skjótilok framman fyri 1/50 sek. Ljósrammusekjari við paralellaksa Teleobjektiv objektivi tryggjar, at eingin mynd verður tikin. merkjan annars sum Instamatic 130 Kodak Reomar I: 11/42? mm 3-linsað. fix-focus Filmurin verdur fluttur fram vid einum skjoti. Vid ti nyggja lokinum er lættari at seta film i. Verður latið greitt til nýtslu fyri 195.00 kr. við einum litfilmi, blitsterningi og handreim Leiðbeining og garantiprógv fylgir við. Óneyðugt er nú at brúka leingjara til blitsterningar. Verður latið kr. við einum litfilmi, blitsterningi og handreim Leiðbeining og garantiprógv fylgir við. Oneydugt er nú at brúka leingjara til blitsterningar greitt til nýtslu fyri 260,00 Fyðuligt frá 1,2 m. Tvær afturlatingartidir 1/100 og 1 50 sek Bæði objektivini eru innbygd í tólið og verða sett í upptøkustødu av einum objektiv-veljara normal og tele Tele-objektivid gevur eina mynd, sum er 75 prosent sterri. Greitt til nýtslu — 340 kr =->a=—="|-|> = undan at lata aftur. Um morgnarnar lá rimfrost alla- teir samallur, men hann var noyddur at verða verandi, tí skuldu byggja aftrat. staðni á jørdini, hóast so heitt var um hádagin, at vit fingu svomið. Eisini sluppu vit at hava allan tennisvellin, sum vit vildu. Eli og eg beistaðust og róptu og geylaðu, nú alt innbúgvið var farið, svaraði so væl afturiaftur inni. Påpi sat í stuttum brókum og skrivaði upp á maskinu undir flaggstongini. Og verturin átti ikki hotellið, tá avtorn- aði, men hetta var partafelag, og nú slepti hann øllum stórmannalótum og settist at drekka øl við pápa í kjallar- anum. Hann segði seg ikki kunna torga '.esi fínu hotell- ini og skilti ikki, at fólk timdu at koma aftur ár um ár. Ein dagin læt hann eisini matsalin aftur, men segði, at vit skuldu sleppa at vera so leingi, vit vildu, um vit vildu eta gular ertrar og búgva í tí gamla partinum. Og so vórðu vit búgvandi har og ótu gular ertrar fyri næstan einki, og pápi og hann gjørdust so væl, at hann vildi hava okkum at verða verándi. Vit skuldu einki lata fyri okkum, bert vit ildu verða búgvandi, ti hon Tað gjørdu tey á hverjum ári. Seinni fóru vit við, tá tey róku øll kriatårini av setr inum oman i bygdina, men fóru nidan aftur á hotellid og vórðu búgvandi. Rúmini fækkaðu alsamt, so hvert sum teir lótu aftur, so tú skuldi ikki trúð, hetta var sama plássið, sum tá allir gestirnir vóru, og barrin var opin, og vit fingu fýra rættir tvær ferðir um dagin. Serliga ótruligt var hetta og ikki at kenna aftur, tá vit kluvu upp á byggipallin uttan fyri mat- arhellina og hugdu inn gjegn- um vindeyguni, har borðini lógu við beinunum upp, og ljósakrúnurnar vóru ballaðar inn í avvispappir. Kokkurin lærdi mammu at gera ein hóp av góðum mati, áðrenn hann rýmdi. Hann segði, at kom hon inn á gólvið í matstovuni í býnum, har hann arbeiddi, skuldi hon bert senda tænar an inn til sin við einum pappirslepa, so skuldi hon fåa annað enn ta hundafødi, hinir gestirnir fingu og betri vin eisini. Hetta gjørdist ein a alt í fyrstani tóktæt at mis eydnast, men soleiðis gongst altíð utan ta ferðina vit ætlaðu at dýrka grænmeti, og pápi hevði fingið fatur á einum kolonihavahúsi, har vit skuldu búgva um summ- arið. Sæð uttanifrå tykist ófora hugnaligt at vera í koloni- hava, men ert tú fyrst innum- komin, heldur tú nógv betur vera uttanfyri. Men nú høvdu vit so avgjørt, at hugligari mundi uttanfyri. Men nú høvdu vit so avgjert, at hugnaligari mundi vera innanfyri. Mamma og Eli fingu væl vent sær ísenn, men hevði onnur seg yvir ovnin, fekk hon aftur- partin upp í hann, so pápi, Turid og eg máttu fara útum, og tá longdist okkum altíð út aftur á vegin. Men har ber væl til at dýrka hópin av káli og bønum til eitt heilt húsar- hald, eisini persillu og agurk- ur, men trý menniskju fáa vent Vit kendu okkum sum Gulliver, tá vit vera vera at fram ikki sær við okkara stóru beklum gin gu og tvassaðu í persilluni, og o lagt var at Vit ou niður takrennuna. Men tað 181 i ta pan! brådd in n x dugdu ikki til hetta slagið av segði, at vit rætta hoyrdist um allar geilar Mamma royndi at fáa hann inn, men tá tustu allir grann livi. Pápi hovdu ikki tað kollektivkenslu, og at alt slagið av arnir út, narraðu eyguni og vóru illir, ti slíkt sømdi seg ikki á hesum plássi. Men tey trivust hesum, ti tey vóru von við, og í grannahús væl í inum vóru pápi, mamma, tvær detur og triggir tjúkkir synir, nóg illa fingu gingið fyri fiti, og oll ar beiddu tey smidadu og málaðu. Tá tey sum sum óð, gróvu høvdu etið døgurda, løgdu all seg at sova, men tå kom bråddliga ein tjukkur maður har við einum hundi, og klokkan eitt komu tvær kon ur, sum helst báðar vermeðurnar og tveir svágrar og trý småbørn við tútakasjett og í hálvhosum Øll fóru inn, og vit sóu tey ikki aftur, fyrr enn pápi fór at belja, men tá komu eisini oll brestandi út, stóðu so har og mundu vera gloddu og rúgvaðu dupult so nógv upp sum øll húsini. Eg var standandi eina letu, tá mamma hevði fingið pápa inn, men tá fóru tey øll innaftur, og so ótrúligt, tað ljóðar, rúmtust øll, tað el uppi í ti lognasta, eg nakrar 5 ha pð Men yr 1 kom av hesum, men eg haldi hann kundi tagt, ti hann var ringastur sjálvur og vildi helst verið einsamallur um eini heil hús, hevði hann sloppið Men einaferðina búðu vit í einum stórum húsum, tey vóru lagað úr gróti og ógvu liga køld, men hetta var í útlondum og so øgiliga langt síðani, at tað einasta eg minnist var, at har vuksu sleingiplantur inni, og har titaðu smáar ferfotlur upp eftir bróstunum og hvurvu Eisini var altið so ramur roykur av leyki úr køkinum. Men keðiligt er tað, at vit ikki sleppa at gera nógv av tí, halda á hotellum, i kolonihavum og alt sovorð sum onnur Vera SO sjálvandi, búgva ið, tí okkum dámar so væl at vera saman við fólki. Men alt mundi helst verið í lagi høvdu vit bert átt hatta ummarhúsið, sum øll droy I UM. men dreymurin kann ni Vera óð