mikudagur 3. november 1976síða 4

Síða 4 EEN sosialurin Nr. 67 — 3. november 1976 bøkur og blød Søgan um Sindbad Sjófaran úr 1001 nátt. Umsett til føroyskt hevur Sámal Johansen. Myndir eftir Ole Wang Hansen. Tórshavn, Føroya Skúlabókagrunnur, 1976. 80 síður. 26 kr. Olsen, Jørgen M. Pisuvarðin. Teknað hevur Birgit Søndergård. Tórshavn, Føroya Skúlabókagrunnur, 1976. 44 síður. 22 kr. Fyri stuttum kom >Segai 'm Sindbad Sjofaran nått« i føroyskari umseting Upplyst verdur ikki ur hvørj- bókin er men oivad er tað ur donskum ur 1001 um mali umsett, Bókin synist at vera væl umsett, og målsliga er lítið at finnast at Innihaldsliga vendir bókin sær til sterri børn og til vaksin. Segan um Sindbad Sjófaran, ið aftur er bytt upp i 6 segur, sigur frå teimum ótrúliga stóru vand- um, ið Sindbadi hava verið fyri, og hvussu hann er komin burtur úr teimum aft- ur í ellum góðum. Segurnar eru heldur ógvisligar, í stød um óhugnaligar, men eisini sera fantasifullar og spenn- andi, men hetta er jú eisini eyðkenni fyri Sterri ævVinlýrini |] ) 1001 natt børn (ca. 12 upp eftir) verða óivað hugtikin av søguni um Sindbad, um tey annars fara undir hana. Tað perman á ar og beinanvegin Visir seg ofta, at eini bók hevur nógv at siga Sær bókin keðilig út hon ofta ikki lisin lika nógv um aðrar, ið við verður einari litfagrari permu beinanvegin åhugan Strikutekn garnar hjá Ola Wang Hans fanga en eru ikki serliga hugtak andi. Hvi ikki heldur hava eina litfagra permu (tad kuldi Sindbad saktans kunna inspirerad til) og so ongar myndir inni i? Nakad um tað er so atrodkandi at fáa tilikar bøk Sindbad Sjofaran kann altid forsvar t vid, at hon er ein klassik heilt annað er, ur ut. Søgan um as ari, men átti ikki Føroya Skúlabókagrunnur at tikið sær av bókum av eðrum slagi? Og hví í allari viðu verð gevur hesin grunnur ut bøkur um Pisuvarðin eftir Jorgen M. Olsen? Henda bók hevur hvorki innihaldsliga ella maålsliga nakað virði, og tekningarnar eru út av lagi vanaligar. »Naivar« tekning ar kunnu saktans hava listar hesar eru Teksturin Málið er ligt virði, men ofatiliga kediligar er litið frægari hjálparleyst. og serliga eru samreðurnat vánaligar onki 10 ára gamalt barn tosar sum Regin. Orðalagið, ið nýtt verður um fuglarnar, er sera sentimentalt: >Men foreldur hennara vóru ikki millum teir undir himlinum sungu og prisadu skapara sinum fyri nýggjan dag. Nei, tey kundu ikki syngja, tey vóru sorgarbundin yvir ein- fuglar, sum asta barn sitt, sum bleiv rænt undan lidini.« (si síðu 33). Fleiri iknandi domi kundu verið tikin fram Regin vil hava likkupisu, hetta dámar ikki påpanum, ti heiðafuglarnir eiga at fáa frið Men hví syrgir pápin so ikki fyri, at Regin onga pisu fær? Um tað er nakar, ið ger seg elna men skyldugan i djørapinslu, so er tad påpin. Tå id hann veit alt so væl, so átti hann eisini í orðum kunna sannført Regin um, at heiðafuglar ikki skulu haldast í búri. Men Regin fær pisuna tiverri dugir hann ikki at geva henni nóg nógv so hon verður sjúk og Ikki fyrr enn tað er ov honum, at eta, doyr seint, sigur hvussu hann átti at gjørt, um havt tað líka hon var hja Hví hjálpti áðrenn pápin pisan skuldi gott, sum um foreldrum sinum Regini, pisan bleiv sjúk? Eftir min- hann ikki um tykki ein legin pápi Heldur ikki er tað serliga heppi at lata hesa moralsku søgu vera um ein likkuunga A síðstu síðu stendur millum annað soleiðis: > ...., ella hvat høvdu føroyingar sagt, um eitt vår kom, og einki tjaldur hoyrdist láta við strondina.« Ja, teir høvdu væl millum annað givið likk- uni skylduna og ikki sum faa små dreingjum, sær pisur Føroya Skulabokagrunnur hevur til endamåls at utvega føroyskar skulabøkur, og hetta átti grunnurin heldur at brúkt arbeiðsmegi til sinar pengar og Johanna Cathrina Mørkøre Båkhaldari søktst Tekniski skúlin í Tórshavn Tórsgotu 21 telf. 11957 Dánjal Pauli Danielsen: Ilt at meta um trygdina vid pikadekkum — Tryggingin er ikki før fyri at gera eina meting um, hvort skadarnir minkadu, tá pikadekkint komu, ella um skaðarnir eru fleiri í hálku á stoðum, har tey ikki verða nýtt, sigur landsstyris- maðurin í vegamálum í hest grein Få eg mælti landsstýrinum at samtykkja, at bann varð sett fyri nýtslu av pikadekkum, ivad ist eg ikki Í, at mótmælini gjørdust nógv Nú koyra foroyingar flestallir bil, og tá vit aftaná við storri ómak hava fingið halda vit all okkum vera serfroðingar við okkara avgjørdu hugsan um, hvussu ein eigur at koyra bil, og Guð náði tann, ið ikki heldur tað sama. Fyri einum fimtan árum síð ani var Hans Hækkerup løg målarådharri i Danmark. Hann var av kønum monnum mettur at vera ein hin besti løgmåla ráðharrin, ið verið hevur i Danmark. Hann skipaði fyri, at bilarnir skuldu hava >stænk- klapper< skvottklappar ella hvat tað nú kann eita á føroyskum, og sum næstan hvor einasti bilur her í Foroyum nýtur í dag. Um avgerðina hjá Hans Hækkerup stóðst mikil øsing í Danmark. Allir aðrir samfelags spurningar vóru skotnir til viks í almennum umrødum, so har var einki annað at gera enn at bakka. Men Hans Hækkerup var ungur sum politikkari, doyði nøkur ár seinri sum ein hálvgloymdur maður. Ólukku skvøttlappar fyri hann. Vidtøkan í landsstýrinum í so góðari tid, at var gjørd í einstaklingar og felog kundu ella minni koyrikort, so gera vart við seg. Var skil í atfinningunum, kundu broyt- ar gerast áðrenn kunngerðin skal koma í gildi 1. januar 1977 Úrslitið hevur verið fyri ein part, sum eg hevdi væntað. At trygging og vinnufelog søgdu seg ivast um avgerðin var rett, hevði eg roknað við, tey kunnu ikki annað. So er tað oll tey negativu lesarabrovini, summi hampulig, onnur minni, odda greinir, tekningar og hvert av sínum. Onkur heldur meg vera býttan ella kallar meg lygnara, tí at eg í miðvikuni gloymdi at nevna, at tá bremsuevnið við píkadekkum minkaði vid 30%, so var tað í táveðri, og ein nýggjur amatørsjønleikari lat landsins íbúgvar vita, at hann dugdi eitt erindi av: Spanialand og Miklagárd Tað, sum kanska hevur undr að meg mest, er, hvussu fá hava tikið alment undir við avgerð- ini. Ikki tí, nógv, ið eg havi hitt hesa tíðina, harímillum fleiri eldri og royndir bilstjórar, hava sagt, at hetta var tað einasta rætta, men við navni undir havi eg einans sæð Bergtóru Justin ussen tikið undir við mær. Hetta so mikið meiri, sum á hverji einasta samkomu eg var sein asta vetur, har eitthvort umboð fyri býráðið var til steðar, varð kravt, at syrgt var fyri at finna útav, hví býurin fleyt í skarni, og tá tað var gjørt, at neyðug tiltøk vórðu sett í verk, so býurin gjørdist liviligari aftur. Logið tykist eisini, at teir býráðslimir, ið antin hava ynskt píkadekk forboðin ella nýtsluna avmarkaða, als ikki lata við seg koma, ella er tað kanska ikki so undarligt, nú val stendur fyri durum. Teknikarar og aðrir sakkenir, teir veri so fyri ella ímóti, hava eisini tagt, men lognast av ollum tykist mær, at tann parturin av fólki, ið er merktur av ótta fyri framtíð mannaættarinnar av dálking og ovnýtslu, ikki letur við seg koma. Asfalt er oljuúrdráttur, sum finst i avmarkadum nøgdum, og eitt hitt ringasta dålkingarevni, id finst. Tad er sjålvsagt lættari at ganga vid antiatommerkjum á húgvum og tala og skriva um hitt tápuliga og sidleysa vestur lendska samfelagið, ið druknar í ovurbrúki og skarni, heldur enn nakrar ferðir um veturin bukka seg niður og seta ketur á bilin. Eg havi við vilja ikki luttikið í orðaskiftinum, men tá nú mán- aðin er liðin, er tí at gera støduna UPP. n IR” PP: Framhald á síðu 7 STYRKH EF-ANDSTØDUNA EF-plakatin (svørt/hvit NATO-plakatin (i litum 42X59 cm) 10 kr. 42 X51 cm) 15 kr. Plakatirnar fåast vid at skriva til: FS-forlagið, St. Kongensgade 108A, 1264 Kbh. K