mikudagur 16. mars 1977síða 2

a 0 0 Síða 2 H åm telf. 11820 giro 6282725 sostalurin box 76, 3800 Torshavn Utgevari: Føroya Javnadarflokkur Blaðstjóri: Vilhelm Johannesen (ábyrgd) telf. 56411 Blaðmaður: Jan Miiller Prent: Dimmalætting Ymsik eru Á Á = - áhugamálini Á LOGTINGI eru komin mong mál til viðgerða hesar síðstu vikurnar og nógv orð eru søgd undir málviðgerðunum, har ting- menn eisini hava brúkt høvi til í summum fórum at siga sínar »hjartans meiningar« um mangt og margt av meira og minni týdningi. Í SO MÁTA hava vit eitt gott virkandi løgting, tí tað sum sagt er frá tingpalli eigur ikki at vera lagt til viks sum einkisigandi, men eigur at verða vidgjørt við tí álvarsemi, sum altíð eigur at sermerkja tingviðgerðir. UNDIR orðaskiftinum um landsstýrisupp- skotini um víðkaða einkjupensjónina, hækk- ing av inntøkumarkinum fyri fólka- og avlamispensjónini og víðkan av heimahjálp- arskipanini, komu tankar fram um mangt og ymiskt, sum rør seg í hugsan tingmanna og fólksins og m.a. um tann partin av fólkinum, sum má seta sítt álit á inntøku av avlamis- trygdini. Tá tingmenn kunnu taka so til orða, sum løgtingsmadurin Óli Brechmann, tå hann sigur, at nógv av teimum, sum fáa avlamispenjón, ikki hava hana fyri neyðini, má hetta sigast at vera ein álvarsom ákæra móti teimum mynduleikum og stovnum, sum skulu vera borgan fyri, at ein stødutakan til at jåtta avlamispensjón er rætt undirbygd. VIST skal tinggåttin vera låg, men å ti lågmarki, sum hesin tingmadur hevur sett sum met, eigur hon ikki at vera, ti mark skal vera fyri hvat ein kann sleingja út, uttan at hava annað í kvittan enn at gera seg »interesantan«. Maðurin veit sum er, hann er verjuleysur, sum stendur uttan møguleika at forvinna sær daglønina til livsins uppihald. TAÐ er undir lágmarkinum at brúka hesi sum kastibløka. Serlæknaviðtala í húð- og kynsjúkum (dermato-venerologi) Við hesum skal verða boðað frá, at byrjað verður at hava viðtalu í nevndu serlæknagrein hin 14. apríl 1977. Viðtala verður umleið triffjar ferðir hvørja viku seinnapartin, vanliga mánadag, týsdag og hósdag frá kl. 12.30 til 16.30, í Sigmundargetu 5, Tórshavn. Tid má umbiðjast frammanundan. Hetta gerst vid at ringja á tlf. nr. 1 1832 månadag til friggjadag fyrrapartin millum kl. 9 og 11. Fólk kunnu byrja at umbiðja tíð hin 15. marts. Tilskilast skal, at A-limir mugu, fyri at fáa endurgjald frá sjúkrakassa, hava åvising frå egnum kommunulækna Hødni Debes Joensen Serlækni i húð- og kynsjúkum sosialurin dagbokin Fundur um Sosialin Sudurstreymoyar Javnadar- felag hevur felagsfund i ann- adkvøld kl. 20,00 á Hotel Føroyum. Evni hesaferð er Sosialurin. Umframt hetta koma eisini til viðgerðar lóg- arbroytingar í felagnum. Nordatlanten Eitur nýggj bók, sum forlag- ið Anders Nyborg gevur út. Hetta er ein samanleggjan av ritunum Vælkomin til Gren- land, Vælkomin til Ísland og Vælkomin til Føroya. Bókin er 220 blaðsíður. Liljan Skótablaðið hjá KFUM og —K skótunum er komið út. Hetta er fyrsta blaðið í ár. útvarpið Umframt føstu sendingarnar: 07.15: 07.17: 07.30: 07.35: 08.00: 08.05: 09.00: 09.05: 12.00: 12.20: 12.32: 12.50: 12.51: 18.30: 18.42: 21.00: Vedurtidindi Morgunlestur Vedurtidindi og tidindi Tónleikur Vedurtidindi og tíðindi Lurtararnir og vit spæla grammofon Veðurtíðindi og tíðindi Morgunlestur Middagskonsert Veðurtíðindi og tíðindi Degurðatónleikur Veðurtíðindi Tónleikur Veðurtíðindi og tíðindi Nátturðatónleikur Veðurtíðindi og tíðindi Mikudagin 16. 08.05: 08.25: 13.00: 19.00: 20.00: 20.20: Enskt IV. 23. sending. Mikumo: gun i festu. Axel Tórgarð og Jan- us Mohr. Kveðuljómar til sjó- fólkið. Miðvikan. Enskt IV. 23. sending. Svenskur undirhalds- tónleikur. Sonne Smith. Hósdagin 17. 08.05: 18.42: 19.00: 19.30: 20.00: 20.20: Evnaveik heima ella å institution. (e). Læknin hevur orðið. Gamansleikur. Bók við søgum úr Krabbaurð av Jens Paula Heinesen. Til Havnar vit fara. Oskar Hermannsson lesur. Grammofongestur á Bryggjubakka. Hans Tórgarð. 3. sending. Ur ymsum herðas- hornum. Pop non stop. Friggjadagin 18. 19.00: 19.30: 20.00: Orðabókin. J. H. W. Poulsen. Ælabogin. Jógvan Telling Joens- en. Friggjakvøld kl. 20. Føroyski blidskapurin: Nr. 21 — 16. mars 1977 Vidakendur, misskiltur og misbrúktur Bólkurin um turismu endaði ferðslu- vikuna við at kjakast um fyrimunir og vansar av turist- um, og um, hvat eigur at verða gjørt viðvíkjandi turismu í Før- oyum. Her eru nakrar av teimum nidurstødunum, vit komu til: Uttan mun til, hvat vit meta turismu, so ber illa til at nokta turistum at koma higar. Føroy- ingar ynskja at ferðast í eðrum londum — at vera turistar har; og vit kunnu ikki steingja land okkara fyri turistum. Vit hava gleði og nyttu av at koma í samband við fólk úr ødrum londum, bæði burturi og heima hjá okkum sjálvum. Men vit sakna eina almenna meting av, hvat ætlanin er við turismu í Feroyum. Av og á hoyrast reddir, um at føroyingar eiga at útbyggja turismu til ein vinnuveg, sum gevur pening og arbeiði til landið: og aðrar tíðir eru fólk, sum helst vildu úti- stongt allari turismu í Føroyum, tó hon er til tað bera fortreð. Í dag er tað so, at tað verður reklamerað fyri Feroyum sum turist-mál í útheiminum, bæði av Ferðamannastovuni, Strand- ferðsluni, DFDS og ødrum. Also eisini almennir og hálvalmennir stovnar royna at bjóða turistum hendan vegin. Men tá so turistarnir koma higar, er alt ov lítið fyrireikað til at taka ímóti teimum. Til teirra, sum ynskja at búgva á hotellum, eru alt ov fá pláss. Og tey, sum koma við telti, fáa alt ov fáar upplýsingar um, hvat tey kunnu, og hvat tey ikki kunnu. Hesi verða tí ofta til fortreð; seta telt sítt upp uttan at biðja um loyvi; seta telt upp í óslign- um be; ganga gjøgnum bein; vaska sær og vaska klæði í drekkivatns-áum og í vatnbr- unnum; órudda í haganum o.t. Fyri at forða fyri slíkum eigur tað sum skjótast at verða skipað fyri nøkrum camping-plåssum kring landið. Á hesum camping- plássum skal vera hús við WC og vaskimøguleikum, og kanska eitt hús, sum farast kann inn í, um ódnarveður verður. So skuldi tað eins og á camping-plássum í ødrum londum kostað nakrar fáar krónur at gist har. Harumframt skal tað upplýsast vælog virðiliga fyri turistunum, hvussu tey eiga at bera seg at, bæði í haganum og aðrastaðni. Enn hava ikki verið so nógvir camping-vognar her á landi, men við tí útbygda bilferjusam- bandinum kunnu vit vænta okk- um ein riðil av campingvognum. Sum er eru purt eingir møgu- leikar at taka ímóti teimum. Tí mugu myndugleikarnir longu í vár gera eitt av tveimum: Finna hóskandi pláss til camping- vognar (við WC og vaksimøgu- leikum) og forbjóða, at teir verða settir aðrastaðni, ella púra for- bjóða campingvognum at koma inn í landið. . Hin føroyski blíðskapurin er vidakendur, misskiltur og mis- brúktur. Onkur visti um turist- ar, sum høvdu lisið í einum vóru so blíðir; teir komu tí til Føroya við ongum pengum, ti her var alt ókeypis, hildu teir! Nógvir turistar gledast um blíðskapin; men tey finnast eis- ini, sum flenna at føroyingum og halda okkum verða býtt, sóleiðis at varta tey upp fyri einki. Og vit kunnu ikki lata vera við at spyrja okkum sjálvi, hví vit skulu veita turistum tænastum og blíðskap ókeypis, sum vit sjálvi mugu gjalda fyri í útlond- unum. Og vit byrja so smátt at taka pening fyri slíkar tænastur. Men hvussu kunnu vit tað, uttan at oyðileggja ein part av mentan okkara, sum vit meta so hogt: at vit koma hverjum ødrum við, at vit sýna hverjum ødrum blidskap uttan at hugsa um pengar? Vit mugu eisini gera okkum greitt, við hverjum sjónarmið- um vit vilja meta turismuni. Skulu vit leggja stóran dent á at fáa turistar til landið og so standa á hevdinum fyri at uppfylla ynski teirra: broyta rúsdrekkalógina, byggja luksus- hotell í Mykinesi, skipa fyri framsýning av føroyskum dansi og heima-idnadi ávísa tíð á åvisum stað osfr. osfr. — ja, summir turistar spyrja enntá, nær og hvar næsta grindadráp verður! Ella skulu vit beta eitt sindur um gistingarmeguleikarnar og so annars hava tað sjónarmið, at Føroyar og føroyingar eru, sum vit eru, os so kunnu turistarnir koma higar at uppliva landið og fólkið, sum tað er, og ikki krevja annað. Og halda uppat við at reklamera fyri Føroyum sum turist-mál. Tey, sum meina, at føroyingar eiga at útbyggja turismuna sum vinnuveg, mugu hava í huga, at tey tá velja fyrr nevnda møgu- leikan at meta turismuni. Ein álvarsligur vansi við tur- ismuni sum vinnuveg er, at prísirnir á t.d. mati og flutningi hækka nógv. Hetta gongur út yvir fólkið í landinum. Royndir frá londum, sum eru útbygd til turismu, vísa hetta til fulnar. Vit hava longu sæð dømi um slíkt í Feroyum: Ferðaseðilin Oyragjógv-Flogvellin kostar meir enn ferðaseðilin Oyragjógv- Sørvåg (í hvussu er summarið) ! Um turisma skal útbyggjast til ein vinnuveg, sum gevur pening og arbeiði til landið, so má ansast væl eftir, at vit aldri gerast avhengig av turismuni sum vinnuveg, til tað er hon alt ov ótrygg, og kann hvørva nær sum helst. Tá t.d. búskaparliga kreppan versnar, ella um kriggj verður. Foroyar er eitt lítið samfelag, har vit merkja nógv til ta turismu, sum er. Og nógv halda, at vit í dag merkja nóg mikið til turismuna. Vit mugu vera var við vandan fyri, at turisman tekur slíka yvirhond, at vit ikki kenna okkum aftur í okkara egna landi, verður sagt í frágreiðing, sum ein bólkur á venjingarskúlanum hevur gjørt í samband við arbeiðsvikuna á hesum skúla í amerikansum blað, at foroyingar = farnu viku. RA SERA