fríggjadagur 23. desember 1977síða 4

Síða 4 sosialurin Nr. 90 — 23. desember 1977 Avdúkað Eftir Martin Næs Hálvgum tiggju. Og enn var rutan ikki komin. Hon plagdi ongantíð at vera so sein, og veðrið var av tí allarbesta. Bernini runnu inn og út, aftur og fram. „Mamma, nær kemur hann? Nær kemur hann, mamma?< Hon hevði svarað teimum, at hann kom um hålvgum tiggju tíðina. Bergtóra skilti ikki reidiliga, hví rutan ikki kom. Smyril var komin fyri langari tíð síðan, tað hoyrd ist tvørtur um fjøllini, tå ið hann floytaði í granna- bygdini. Jóannes skuldi koma suður hetta viku skiftið. Her var ymiskt at takast við, og hann hevði ikki verið her suðuri í triggjar vikur. Bernini komu inn aftur. „Mamma, hvussu nógv er klokkan nú?< „Hon er farin at ganga til ellivu,< svaraði Berg- tóra, veru tit ikki móð? Eg haldi tit fara bara at leggja tykkum, tit siggja pápa í morginári.< >Nei!< søgdu tey og hildu út aftur. Friður og Eyð gingu niðan fyri húsini. Tey vóru altid so spent, tå ið pápi teirra skuldi koma úr Havn. Tey gleddu seg at síggja hann og at vera saman við honum. Og so hevði hann altið okkurt gott við til teirra. Hetta var tað, tey gleddu seg „nest til. Allan seinnapartin hevdu tey lúkað í tún- inum. Eyð hevði eisini smurt úthurðina við lakki, og Fríður hevði skrubbað trappusteinin. >Tú Eyð, hevdu vit nú átt ein bil! So høvdu vit havt verið imóti pápa, og so var hann komin fyri fleiri tímum síðan, heldur tú ikki tað?< spurdi Frid- ur systur sína. „Jú,< svaraði Eyð »tad er so heilt vist. Mamma hevði tikið koyrikortið beinanvegin, og so skuldi bilurin staðið her í túninum hjá okkum, meðan påpin arbeiddi fyri hann norðuri í Havn.« „Ja, og eg skal pussa hann hvønn friggjadag, áðrenn pápin kemur suður,< svaraði Fríður. >Tað er ikki neyðugt, tí hann fer at standa her í túninum, meðan pápi er burtur,< segði Eyð og krympaði eyguni saman. Hon hugdi niðan í líðina og sá alt í einum rutubilin koma oman eftir veg- num >Nú kemur hann, nú kemur hann!« rópar hon, og tey halda bæði inn at siga mammuni frá. Jú, so er. Rutubilurin kemur og steðgar beint framman fyri húsunum. Út úr bilinum koma bil- stjórin og Jóannes. Jóannes rindar, og bilstjórin handar honum kuffertið. >Takk fyri,< sigur Jóannes »Sjålvur takk,< sigur bilstjórin og hvørvur inn aftur í bilin, sum vid døggutum rútum heldur leið- ina fram út eftir vegnum. »Gott kveld og vælkomin!< Tað er Bergtóra sum er fyrst at heilsa Jóannesi. >Nú, hvussu gongur! Sum tað er gott at vera heima aftur hjá tykkum!« sigur Jóannes og hyggur seg íkring. Fríður og Eyð standa á einum lúkaðum bera uppi undir húsunum. Rætt sum neyt í regni standa tey, pinnastill. Skammast. „Nú tit bæði, hvat siga tit fyri gott?« spyr pápin og fer niðan ímóti teimum. Ikki fyrr enn hann er komin heilt niðan til teirra, leypa tey bæði um hálsin á honum, og hann ber tey, hvert á sínum armi, líka inn í kekin. Børnini siga einki, bara tiga. Tey hyggja at påp- anum, at kuffertinum, sum mamman hevur borið inn, og aftur at pápanum. Hann er einki broyttur. Men knappliga fær Fríður eyga á annan fremsta- fingurin á pápa sínum. Neglin er kolasvert. „Hvat hevur tú gjørt við fingurin?< spyr Fríður og fer yvir um gólvið til pápa sín. Hann felir við hondini eftir tí svørtu neglini. »Hevur tú ikki ilt? Fært tú ikki ilt, tá eg geri soleiðis?< spyr hann og er heilt ovfarin. >Nei, Fríður, nú hevur pápi ikki ilt longur, men tað hevur pínt í, skal eg siga tær. Eg meltaði fingurin millum tveir steinar. Men nú er alt í lagi aftur. Nú skal neglin bara hava frið, til hon dettur av, og tá er ein nýggj negl vaksin fram innanfyri, og so líkist fingurin aftur hinum fingrunum.« >Tað má hava pint ræðuliga,< sigur Eyð, »vart tú ikki í handskum?« „Jú, men teir muna so lítið, tá ið steinarnir eru so stórir,< svarar pápin henni. Jóannes hevur fingið sær kuffertið upp á knøini og letur tað upp. >Nú hini gomlu, hvat siga tit fyri gott?< Tey hyggja bæði spent upp á hann og bíða. „Lat meg síggja. Eg haldi, eg keypti okkurt smávegis við til tykkara. Hann trilvar við aðrari hondini aftur og fram niðri i kuffertinum. »Ju, her er tað. Gerið so væl. Hann tekur tveir stórar posar av karamellum og gevur teimum hverjum sín. Tey takka ovurfegin fyri karamellurnar og kyssa hann aftur og aftur. „Goymið tær til í morgin,< leggur Jóannes aftrat. >Farið nú og leggið tykkum, nú er vorðið so seint.« >A, kunnu vit ikki bara eta tvær i kvøld?« spyr Fríður, >bara tvær?« „Ja, bara tvær. Og bustið so tenninar væl aftaná, áðrenn tit leggja tykkum, sigur mamman, meðan hon skeinkir manni sínum ein temunn. Tá ið tey hava etið karamellurnar, fer Jóannes á loftið við teimum. Og hann sigur teimum, at í morgin skulu tey sleppa burtur í haga við sær. Hann ætlar at fara at hyggja eftir seyðunum. Morgunin eftir er Eyð tidliga á fótum. Tað er nógv spennandi, ið bíðar í dag. Hon er kropin fram á gólvið. Meðan hon stendur yvir við skápið og pakkar sær eina karamellu út, fer Fríður at røra seg í song síni. Og hann hevði valla fingið bæði eyguni upp, fyrr enn hann stóð mitt á gólvinum og rópti: >Tú skalt ikki eta av mínum posa, títt smá- barn!< Og hann skrykti posan úr hondini á henni »Nu skal eg hava eina karamellu frá tær takk,« skriggjaði hann. „Ja, ja, hóvliga drongur, hóvliga. Ikki leika so í. Ég ætlaði bara at vita, um tínar smakkaðu líka væl sum minar». segði Eyð og bad Frið um at skunda sær. 1 Eyð læt seg í, men Fríður setti seg aftur upp í seingina við posanum. Hann geispaði nakrar ferð- ir, rembdi seg og át karamellur. Hann hevði iva- leyst gloymt, at pápin hevði lovað teimum at sleppa við burtur í haga í morgin. „Hvar fert tú?< spyr hann Eyð, tá ið hon, ilatin, ætlar sær niður. »Mamma og pápi eru ikki uppi enn. Hevur tú longu etið allar tínar?< Fríður er heilt bilsin, ti ongastaðni sær hann posan hjá Eyð. »Ha, ha, ha, ha,« flennir hann, »eg havi fimm eftir, og tú fært onga.« Eyð steðgar á og sigur við bróður sín, at um hann vil við teimum burtur í haga, so skal hann skunda sær. »Påpi og mamma eru langt sidan uppi.« So fer hon rennandi niður trappurnar. Fríður er sum eitt skot á gólvinum. Hann hevur púrasta gloymt, at tey skuldu burtur í haga í morgun. Meðan hann leitar eftir skjúrtuni, fær hann knappliga eyga á eina glaskrukku, sum er komin at standa á hillini hjá Eyð í morgun. Ong- antið hevur hann sæð so vakra krukku. Hann tekur hana niður. Leggur hana fyrst at oyranum, so móti nøsini. »Sum hetta luktar væl!« teskar hann. »Hvat kann hetta vera?« Og svarid kemur av sær sjålvum. I somu løtu sum hann skal taka proppin ur krukkuni, fer alt sum i henni er, at rørast. »Karamellurnar hjá Eyð!< Og Fríður skundar sær. Tekur proppin úr. Fær sær eina karamellu. Setir so proppin í aftur — og krukkuna upp aftur á hillina. »So, har hevur hon goymt tær, hatta bytta,« hugsar Fríður, meðan hann letur seg í buksurnar. Veðrið var av ti allarbesta hendan morgunin. Tá ið tey koma niðan um garðarnar og stíga út í tann doggváta hagan, merkir Jóannes, hvussu fríur hann enn er. Her kanst tú sleppa bernunum leysum og lata tey renna og renna seg deyðatroytt. Og tá ið tey eru svong og móð, koma tey altíð aftur til tín. Sum lombini! Og tú sjálvur. Fríur sum fugl- urin her millum fuglarnar. Tey gingu eitt sindur niðan í hagan, og fóru so á |