leygardagur 25. februar 1978síða 7

Nr. 15 — 25. februar 1978 sosialurin Síða 7 Tað nyttar ikki at bera seg undan í sjónvarpsspurninginum 2. april 1976 gjørdi tingið soljóðandi samtykt við 19 atkveðum fyri og ongari ímóti 1. Legtingið tekur ta prinsippiellu stæðu, at sjónvarp skal setast á stovn. 2. Legtingið tekur ta stoðu, at landsstýrið skal halda fram í kanningum av sjónvarpsmálinum, so- leiðis at fullfiggja uppskot kann leggjast fyri log- tingið, har eisini spurn- ingurin um sjónvarpshús og rakstur er loystur, í seinasta lagi 15. august 1976. Áðrenn landsstýrið legði uppskot fyri tingið 10. mars 1976 hevdu drúgvar kanningar verið um spurningin. Millum annað hevur ein fimm- mannanevnd kannað spurningin, og hon legði álit frá sær 20. nov. 1972. Í 1973 heitti landsstýrið á telefonverkið at kanna teknisku spurningarnar viðvíkjandi sendingum, og varð nevnd skipað við Torbjørn Poulsen verk- frødingi sum formanni saman við tveimum monnum frá Post- og tele- grafvæsenet, og kom henda nevnd við rúgvis- miklari frágreiðing í mars 1975. Spurningurin um sjón- varpshús og sjónvarpstól varð kannaður av Alan Nolsøe, sjónvarpsmanni, ið starvast í Stockholm. Málið er ikki komið fyri tingið aftur, og kemst tað fyri ein part av tí, at nógv longur tíð hevur gingið enn væntað at fáa spurn- ingin um útvarpshús greiddan. Ætlanin hevur alla tíðina verið, at sam- arbeiði skal vera millum útvarpið og eitt komandi sjónvarp, bæði tekniskt, við hølum og í sterri ella minni mun umsitingar- liga, men er eitt tílíkt samarbeiði ikki meguligt fyrr enn nýggju útvarps- húsini eru bygd. Harafturat hevur Norð- urlandaráðið vidgjørt spurningin um ein felags norðurlendskan telesatelit har eisini vit, um vit ynskja tad, hava møgu- leika at vera vid, bædi at senda og taka ímóti pro- grammum frá hinum norðanlondunum. Legtingið hevur sum sagt samtykt at sjónvarp skal setast á stovn, men tykist ivin hóast tað at vera rættuliga stórur um vansarnir, ið standast av sjónvarpi samanborið við fyrimunirnar. Hevuðsatfinningarnar eru at útbyggingin og keyp av sjónvarpstólum er peningakrevjandi, og sjónvarpið sum slíkt vil vera oyðileggjandi fyri okkara mentan og bú- mynstur. Hvat ti peningaliga við- motor-teigurin Mitsubishi bilarnir komnir til Føroya Eitt bilmerki afturat er komið á feroyska marknaðin. Talan er um persónbilar frá MITSUBISHI — risa- fyritøkuni i Japan, og innflytarin er P/f The- odor vid Keldu i Klaks- vik. Longu i 1917 før Mitsubishi, sum fyrsta bilverksmidjan i Japan undir seriuframleiðslu av bilum, ti tá nógv umredda Mitsubishi model A. Í samband við die- selmotorar hevur Mit- subishi eisini rutt slóð í Japan. Í 1932 fram- leiddi verksmiðjan fyrsta japanska diesel- bussin og trý ár seinni fyrsta diesellastbilin. Mitsubishi fyritøkan hevur umleið 400.000 fólk í vinnu. Á myndini her sæst eitt av teimum modell- unum, sum fåast í Før- oyum, MITSUBISHI Galiant 2000 GTX. Dánjal Pauli Danielsen, landsstýrismaður — Við tað at fleiri ár helst koma at ganga, áðrenn vit fáa eitt útbygt sjónvarp, kundi eg hugsað mær, at fingin varð ein fyribilsskipan ikki bert fyri Havnina, men helst meginpartin um ikki allar Fer- oyar, skrivar Dánjal Pauli Danielsen m.a. í panel- greinini. víkur, er tað sjálvandi beint at nógvur peningur skal til. Einar 15 mill. kr. kanska til sjálva útbygg- ingina og sum frálíður nógvar milliónir til sjón- varpstól, men er hetta ikki nakað serstakt fyri sjón- varpið. Vit hava eingi álit- andi tel, men einhver kann síggja, at tað sum verður nýtt til dýrastu út- varpstól og til tónleik av ymiskum slag her á landi er ikki smávegis og man viga væl uppímóti ti, ið sjónvarpstól kosta. Ann- að mál er so tað, at sjón- varpstól verða fyri stóran part keypt, í hvussu so er, mangan tey dýru kassettu- tólini bæði hjá einstak- lingum og stovnum. Sjónvarpsfelagið metir at eini 600 tól eru í landi i Havn, og er at hetta tal verður at vaksa rættuliga skjótt líkamikið um einum dámar tað ella ikki. num, mest eingin 1VI um, Hitt sjónarmiðið er meira álvarsamt, um tað skuldi vist seg at verið beint, at sjónvarp er oyði- leggjandi fyri foroyskt mentunnar- og livsmy nst- ur. Sjónvarp er nú næstan í hverjum landi og ávirk- aninar kunnu so meta um. Tað er ivaleyst rætt, at ávirkanin er rættuliga stór, ið ein fær við bæði at hoyra og síggja. Hetta kann misbrúkast eins og alt annað, men gevur eis ini sterri og betur megu- leikar enn kendir eru frammanundan. Hver tíð hevur sínar tverleikar og fyrimunir og ásannast má, at tekniska eldin ber mangt inn á fólk, ið tey standa ótrygg yvirfyri, men ringastu ráðini eru tey, at bera seg undan teirri avbjóðing, ið sam- tíðin býður, og soleiðis er eisini við sjónvarpsspurn- inginum. Verður rætt far- ið avstað, ivist eg ikki i, at hetta verður til mikla gleði fyri stóran part av fólki, og ikki er verri enn so, at teimum sum ikki dáma sendingarnar bert kunnu skrúva fyri. Málið verður so lagt fyri tingið í hesari tingsetuni, menn y Pøl men ganga tan iva teir 3 » 1l;ert ar áðrenn vit fáa erulig sjónvarp. Hetta er sum áður nevnt ein rættuliga stórur peningaspurning ur, og harafturat kemur at ansast má eftir almennu ikki ov Spurn- hre nakað útbyggingini, at nógv kemur í senn ingurin kann gerast privat er ú um Ynski hava fleiri ferðir verið um at felag ella pri- vatir fingu loyvi at senda. nen er ongantid slíkt loyvi givid. Eg hoyri nu, at pri- vatur madur i Havn hevur sent við einum lítlum sendara. Myndir og ljóð sigast at hava verið rættuliga góð, og siga fólk seg at hava verið glað um hesar sendingar. Hesar sendingar eru nú steðgað- ar, ikki eftir boðum .rá landsstýrinum, og verður ynski nú borið fram frá teimum, ið sjónvarpstól eiga, at sendingarnar verða uppafturtiknar, ella felagsskapur fær sendi- loyvi. Við tað at fleiri ár helst koma at ganga, áðrenn vit fáa eitt útbygt sjónvarp kundi eg hugsað mær, at fingin varð ein fyribils- skipan ikki bert fyri Havnina, men helst meg- inpartin um ikki allar Før- oyar. Dánjal P. Danielsen