leygardagur 22. apríl 1978síða 15

Nr. 30 — 22. apríl 1978 Otruliga nógu vakurt sosialurin lagt úr hondum Tað var við stórari frægd, at eg fór at síggja fram- sýningina. Og vil eg við tað sama siga, at tað var mær eitt satt upplivilsi at ganga og síggja alt, sum lagt var úr hondum. Tá Napoleon Nólsoy byrjaði av eintingum í kommunuskúlanum í smáum — bert við næm- ingum úr framhaldsdeild kommunuskúlans, var eg og vitjaði. Har sá eg m.a. næmingar sita og arbeiða við leiri. Tað kann eingin hugsa sær, hvussu nógv tey gingu upp í hetta ar- beiðið. Hví? Jú, menn- iskja, sum skapar nakað, kemur at uppliva nakað stórt, og kanska íkki minst í tí aldri, sum hesi vóru. Tá segði eg, at eg hevði vilja ynskt, at hetta kundi verið fyri allan ungdóm í býnum. Til alla lukku er hetta hent. Nú eru trý ár, síðan byrjað varð, og framstig- ini eru stór. Hetta var neyvan hent, um mynd- ugleikarnir ikki hevdu víst tann vælvilja, teir hava vist við at stuðla henda sera dúgliga fyri- steðumann. Væl eru hesir pengar givnir út! Fólk Sum mótmæli til skrivingina hjá Óla Breckmann í Dagblaðnum herfyri lag: Oh, Tannenbaum Eitt kongabomm, eitt kongabomm í enskum vesti liggur í lummanum hjá Óla B sum blaðstjóra man kalla seg eitt kongabomm, eitt kongabomm tað ;"ndan um seg hyggur. Tit hoyri meg, ja hoyri meg so kongabommið sigur eg fylgi við, har Óli fer eg veit tað heila, sum hann ger í tinginum, í bløðunum har Óli aldrin tigur. Og Dagblaðið, og Dagblaðið tað vorðið er ein køstur tí síðan Óli B tók við nú fáa fólk ei longur frið hann dálkar tey, sum eru reyð hann sýnist ikki postur. Í oddagrein, í blaði hans hann sprænir lort um landið og sleygisøgur prentar hann tú fúlari ei finna kann um loyvi var, tá Óli skar av mongum tungubandið. Nei Óli mín, hví spæla svín? tú vinna kanst ei spælið Men tá tær tørvar egið vald til Suðurafriku tú hald har finnast fleir, tú kennir teir tað kann ei enda galið. P. M. Torbjern Frederiksen, lærari á Skúlanum á Treðni, vevar gardinur dugir neyvan at meta, hvussu stóran týdning hetta hevur havt fyri tey — ung sum eldri — fyri býin sum heild. Og stóra tokk skulu tit hava, sum hava staðið fyr“ teim ein- stoku lærugreinunum. Eini 1600 næmingar hava luttikið. Ein helvt av íbúgvara- talinum í Havn hevur sæð hesa framsýning og sýnir tað, at áhugin er stórur. Tað er ilt at meta um, hvat besta úrslit er, tað var heldur ikki ætlanin við hesum hugleiðingum. Men hornið, sum Nico- lina Jensen stóð fyri, hev- ur satt at siga — ár um ár havt min alra stersta á- huga, tí her eru ráevni, sum í mong ár hava ligið á láni. Í samband við hetta, skal eg takka Nicolinu fyri frálíku grein hennara um ullina. Vit hava íkki ráð til at seta fót fyri nakran, sum fæst við framleiðslu av ullavørum, men heldur fáa sum best burtur úr einum góðum samarbeiði. Rammuvevingin: Einki minni enn stórlist, og her loyvi eg mær at nevna tað sera hugtakandi bíbilska bilætid — líknilsini fantastiskt! Vevingin varð i sinari tid um at hvørva, aftur tå vóru kvinnur so framskygdar, at tær fingu sera bjargað hesum, og útbygt hesa list. Tað stuttliga er, at nú í 3 ár hevur ein ungur fúsur maður tikið lut í hesi veving. Tað er Torbjørn Frederiksen, sum vid ågrytni hevur sit- id vid vevin og fingid eitt framúr gott úrslit. M.a. kann verða vist á, at fólk flokkadust um á síggja sera vakrar gar- dinur, sum Torbjern hev- ur lagt úr hondum. Bókbindingin er áhugaverd. Stuttligt at siggja, hvussu væl tað letur seg gera við ymsum aldri — onkur upp í ell- isár. Har var alt, ið hugsast kann av hondgjørdum lut- um: bundið, heklað, seymað, postalinsmåling, leirarbeiðir, træsmið, fotografering, har vóru myndir frá matgerðar- skeidinum, har vóru knipl- ingar, knýtt teppir o.m.a. Alt samanum tikið: O- trúliga nógv vakurt lagt úr hondum til fragd og gleði fyri okkum, sum ha- va sæð, og uppaftur sterri gleði og upplivilsi hjá teimum, sum virkað hava. At enda vil eg siga Na- poleon og øllum lærar- unum hjartaliga tillukku við hesum frálíka úrsliti. Vónandi taka tit hetta uppaftur til heystar, um tit hava liv og heilsuna altid Hanna Lisberg Filmurin er um 10- daga kriggið, sum var stutt fyri 2. heimsbar- daga millum Japan og Russland um Manch- uriið. Her funnust stórar mongdir av rá- evnum. Japanarar segdu tað vera ein stóran sigur til teir sjálvar, men í ve- ruleikanum var tað ein ósigur — 18000 japan- arar doyðu. Filmurin sýnir okkum allar skeivleikarnar hjá teim japansku generalu- num, og um hvussu teir ungu japanararnir vórðu dripnir. Ætlanin við filmi- num er at sýna fólki, Boing 707-flogfarið hjá Global Airways fer úr Oakland og skal flúgva til Minneapolis við ferðafólki. Hetta er ein kend leið hjá manning- ini og flogskiparanum Hank O'Hara, men hesin tårurin verður ødrvisi enn hinir Stutt eftir at flog- farið er farið á flog, varnast eitt av ferða- fólkunum, at eini boð um, at flogfarið skal seta kós móti Anchor- age í Alaska, eru skriv- aði á spegilin á w.c.- num. Um so ikki verð- ur, so verður ein bumba sprongd inni í flogfarinum. O'Hara, sum veit, hver ráns- maðurin er, veit einki annað enn at lýða boð- unum. Hóast tað er ringt veður í Alaska, …snuntntnntnuveueuenes nu nv enes sr minn nen nnenunnurn PPP Bardagin, sum setti eld á verðina hvussu býtt tað er at hava kriggj — kriggj, har menniskjaliv einki hava at siga Filmurin verður sýndur í Leikhús Bio Flogrænari umborð eydnast tað honum at lenda. Her letur rånsmad- urin tey flestu ferða- fólkini fara í land, men 1. klassa ferðafólk:ni verða eftir. Millum hesi er ein jazz-tónleikari og ein senatorur, ein kona, sum er vid barn Eisini yvirflogternan verður verandi. Síðani krevur rán“ maðurin, at teir skulu flúgva til Moskva. Enn eina ferð má O'Hara lýða boðunum. Men hvussu flúgvimyndug- leikarnir enn royna, so fáa teir ikki loyvi at flúgva yvir Russlandi. Flogfarið er ikki meir enn komið inn um russ- iskt landamark, so eru 4 MIG-jagaraflogfør í hølunum á ti Filmurin verður sýndur í Havnar Bio.