hósdagur 11. juli 2002síða 15

28 Nr. 130 - 11. juli 2002 Nr. 130 - 11. juli 2002 29 Tað er nakað serligt at sita á fjallatindinum og skoða oman yvir landið, har tú dagliga gongur og lítur øvugtan veg. Tú tráar at hæddunum, sum nú eru náddar, og heimurin liggur víðopin fyri tær. Tak hann til tín og njót tað GONGUFERÐ Edvard Joensen Á Steigafjøllum: T a ð nemur nakað serligt við, her eg siti á einar fim- hundrað metrar uppi og skoði yvir oynna, eg eri farin at kenna meg drignan at. Hesi perluni vestantil í landinum við teimum nógvu møguleikunum. Teir liggja bara og bíða eftir at verða brúktir. Kristi himmalferðar- dagur er, og gott veður. Kanska eitt sindur køli, men klárt og stilt. Ein frá- líkur dagur at fara á Steigafjøllini, sum eg enn eigi tilgóðar. Tað er skjótt, at rygg- sekkurin er pakkaður, og so til gongu. Einsamallur út í Dysjar. Havi valt at fylgja eggini niðan á Nípurnar og haðani á Krosstind. Tað gongur skjótt út eftir Trøð. Komi út á Skora- garðin og fylgi honum. Vendi mær einar tvær ferðir at hyggja at landslagnum. Har stendur Klovningur og sær út, sum vil hann fyri alt í verðini sleppa at landi aftur. Tað tykist, sum hevur hann angrað, at hann loysti frá oynni, hóast hann neyvan sjálvur man hava verið orsøk til tað. Og undir mær eitt sindur burtur frá er Trøllkonu- fingur. Hann sæst ikki so væl hiðani, sum hann ger longri niðri. Men eg veit, at hann er her. Hyggi inn í skorarnar. Flesaskorarnar hevur Heini einaferð sagt mær, at tær nevnast, so tað man vera á eini leið. Nevndar eftir fles- ini, sum liggur fyri landi, vildi hann vera við. Har skal vera so ringt at ganga, tí tað er so harðvallað. Eg taki kikaran fram og fari at kika út yvir havið. Hyggi eftir grind. Tað er einki dulsmál. Men har var eingin grind at síggja. Bara streymkurlar á havinum. Einastaðni langt suðuri í havinum, sum kortini bara vísir seg at vera vestur úr Trøllhøvda fer eitt farmaskip vestur í hav. Ein hósdag. Dugi ikki at ímynda mær, hvør ruta tað kann vera. Men kanska er tað ein russi, sum hevur ligið í Nólsoyarfirði og ikki fylgir nakrari fastari rutu? Hann fer sína kós, og eg haldi fram. Ætli mær minst tvey fjøll í dag, so eisnki er at bíða eftir. Eg taki meg longri niðan, og alt meira leggjast Vágar opnar fyri mær. Og Streym- oyggin hinumegin. Suður á Dalarnar og norður gjøg- num sundið. Dalanípan stendur so skørp, sam- stundis sum Prestlandið hinumegin bara kennist alt longri burtur. Har liggja nakrir steinar har uppi á slættanum. Sígja út, sum eru teir lagdir av onkrum, sum her hevur verið. Mær rennur í hug, at á Trælanípuni er skrivað eitt- hvørt, sum helst er ætlað sum ein heilsa til flog- ferðafólk, sum strúka tvøruturyvir. Men hesir eru so smáir, at teir eru neyvan ætlaðir fólki at lesa úr einum flúgvaravindeyga. Nei, tað vóru teir ikki, helt eg meg síggja, tá eg kom til teirra. Men kanksa onkrum, sum situr enn hægri uppi. Steinarnir eru lagdir soleiðis, at teir mynda eittans orð. JESUS. Ivaleyst einhvør ung- dómsbólkur, sum kanska hevur verið á legu í missi- ónshúsinum og gjørt útferð niðan higar? Hvør veit. Ella bara onkur annar, sum hevur kent trongd at senda eina heilsu at hægri hæddum. Og eg haldi fram at taka meg móti hæddunum. Tað er ein góður tími, síðan eg fór heiman, og eg havi líkasum sett mær fyri at náa Krosstindi innan hálvan- annan tíma. Tað tykist at fara at betra til. Og tað eydnast. Tað mangla fimm minuttir í. Leggi ryggsekkin av mær, taki myndatólið úr og fari upp á sjálvan tindin. Upp um krossin og á topp- in. Har liggur Oknadalur. Eitt sindur særdur í útrið- uni. Lopið er niður á helluna, og tað sær út til, at eitt stórt lop er væntandi, tí stórur partur av bakkanum stendur og lavar útyvir. Oknadalsskor er undir mær, og longri suðuri er Flogið, er mær sagt. Har skal vera rættiliga ringt at ganga. So mikið ringt, havi eg frætt, at hundurin hjá Niels Mariusi datt oman. Eitt lítið lot er eystaneftir, og tað kølnar skjótt her uppi. So eg sleppi mær nið- ur av aftur og seti meg í læ. Taki termofløsku og mat- pakka úr ryggsekkinum, og seti meg at fáa mær ein heitan munn. Tað dunar í vestri, og skjót fer eitt blátt flogfar gjøgnum loftið. Lægri enn eg siti fer tað framvið. Tó so mikið burtur, at tey neyvan vita av mær kortini, hóast eg lyfti krússinum til heilsan. Men nú er morgírigheitin reiðiliga vaknað. Hálvan- annan tíma á Krosstind, so má tað bera til at náa Húsafelli innan tveir tímar. Pakki saman og so til beins. Niður í skarðið og upp aftur brekkuna hinumegin. Men tað var einki fyri. Gott og lætt at ganga, og tað vóru væl minni enn tveir tímar lidnir, frá tí eg fór heiman, til eg sat á Húsafelli. Tað kemur ein maður niðan gjøgnum dalin undir mær. Hann steðgar á. Kikar. Hevur helst sæð meg fara eftir skarðinum og roynir at finna út av, hvør hatta er. Einsamallur er hann. Døkt klæddur. Gongur spakuliga. Setir seg við- hvørt. Hevur stav í hondini. Reisist, gongur eitt sindur, Birtir upp ættarlandsást í sál Her liggja Vágar so víðopnar fyri mær. Sæddar í 591 metra hædd av Húsafelli. Allar tríggjar Vágirnar eru at síggja, eins og bæði Tindhólmur og Mykines eisini sleppa upp í part Mynd: Edvard Joensen Framhald á síðu 32 C M Y K 29 28