leygardagur 21. oktober 1978síða 16

på SL AD SFÆRE mer be TES Nr. 79 — 21. oktober 1978 :Sega eftir M. A. Winther: — Okkara kommuna hevur nóg nógu av avmagum, ið vit megu bloða fyri (Eitt brot úr eini longri søgu) Henda sama dagin sum kommunustýrið var kom- ið saman í bygdini S., var Jógvan farin niðan á Níp- una at leggja seg. Hann vildi vera so langt burtur frá fólki sum meguliga; nóg tidliga fekk hann at vita avgerå teirra. Hann hevði ongar vónir longur um fólks miskunn. Nei, fjaðarleysur hevði hann livað á sínum gomlu døg- um, og ikki fór at batna nú, ið út leið Hann gekk heilt út á Nípuna og legði seg at hyggja niður á sjógvin. Har var so deyðakyrt í dag. Tóktist tað, einki lív var í sjónum, tá ið ein hugdi ógjella eftir. Jú, inni við bergið var eitt lítið sig í sjónum, men so ógvuliga lítið, rætt sum tá ið maður liggur í blíðum svevni, og bringan gongur spakuliga upp og niður. Havið er givið í dag. Tað hevur tikið seg út í hesum ódnarveðri, ið verið sum“ hevur; tað hevur rent seg troytt móti berginum. Ja, tað skulu kreftir til dag undan degi at berjast við hesar klettar. Nakað so- leiðis sum tit nú berjast, havi eg barst í míni tíð, men eg gavst skjótari enn tit bylgjur; eg átti ikki tykkara áhald. Men lívið er langt at slíta á henda hátt, ófora langt og tungt, og so at endanum at liggja undir. At vita, at tað vóru sterkari kreftir, man stríddi ímóti, enn tær, í einum sjálvum búðu! Tað er so troystaleyst at síggja seg soleiðis feldan. At hini nú skulu síggja tað, síggja at eg gavst! Munnu tey ikki eisini fara at gevast og vera við undirlutan? Nei, hví skulu tey tað, tey hava ongantíð kent hetta stríðið. Tey hava ikki nýtst at gera tað, lívið hevur lagað seg betur fyri teimum enn so. sosialurin Síða 17 Hví kundi eg ikki eisini liva sum tey? Hví, ja hatta er sum tann óloysti spurningurin. Tað var lagnan, hon var mær vond. Hví berast so mong minnini fram fyri meg í dag, hví minnist eg nú, tá ið eg var frægasti maður í bygdini, tå ið einki var 6- fort; tá ið allir vildu vera í parti við mær, í tí parti, hvar eg og synir minir vóru? Mínir synir, har er gátan gitin. Mundi eg ikki borið hevdið høgt enn, um teir vóru á lívi! Allir fóru, allir fimm, so við og við, allar tók havið og meir enn tað, dótturmenn eisini. Einasti runnur er eftir, men hann eigur ongan merg og eingi rótskot; trænað er, trænað er. So doyr og fúnar, ja og verður burturblakað og gloymt. Nú liggur tú blítt, hav, liggur og smilist; men tú lúrir, tú vil síggja fólk í neyð, síggja tey doyggja uttan hjálp. Um eg banni tær, hvat nyttar tað, tú lær at ti. Eg havi ofta hoyrt teg gjørt tað, tá ið eg var tungast. Soleiðis tosaði Jógvan við seg sjálvan. Hann hugdi út fyri Níp- una. Har var farið at runa eitt sindur við strondina. Aldan steig upp moti berginum, men seig troytt niður aftur, ti hon hevði rent hevdið ímóti. >Nú grætur tú, tí her maktar tú einki; tað er ikki sum at renna moti einum tummaborði>, helt Jógvan. Ein nýggj alda, so aftur ein og fleiri: men bergið stóð stint og álvarsamt og skúgvaði tær út frá sær aftur, og tóktist tað Jógv- ani sum bergið vildi sagt: Ja, berjist tit við meg, eg havi staðið her í harðari dystaleiki enn í dag; eg sparki tykkum bara burt- ur frá mær. Eg eigi ongar kenslur longur, tað er alt kólnað langt síðan. Eg havi átt stundir til at gjørt meg harðan. Vit kenna hvert annað, hav, tú veit, at eg eri sterkari, og tó vil tú berjast. Hvussu ofta hava ikki tár tíni runnið mær um leggirnar, og tó herjar tú á aftur. Hetta hoyrdi Jógvan bergið tosa við havið, og hann visti, at tað var satt, og ein gleði var tað hon- um, at havið ikki var tað sterkara. Har kom ein lítil á tit- andi oman frá eini keldu, skamt frá har Jógvan lá Eins og smábarnið, ið sorgleyst spælir úti ein vakran summardag, tókt- ist ljóðið frá ánni, har hon teskandi og læandi rann oman gjegnum brekkuna Verðin var nýggj henni, hon var nýliga komin undan loki, tí sang og elvdi hon seg káta, sprakk um smásteinar, datt um koll og fótaði sær aftur. Hon kendi ikki enn, at havið, tað kalda, álvar- sama, stóra hav, har barnalátur má tagna, lá so nær. >So stutt er lív títt sum frá kelduni og oman á sjógv<, helt Jógvan, >so stutt vóru tó ikki mini barnaár. Nú noyðist tú at fyri arbeiða undir strongum harra, ti havið kennir íkki ungdóm og ansar ongari ben. Tað veitir ikki mis- kunn. — Ja, gongur: upp og gleði og sorg.« Jógvan fór sær niðan undir Nípuna og setti seg soleiðis niður, á ein stein nakað frá sjónum. Har hevði hann ofta spælt sum barn, klintrast millum urðar- grótið og uppi í Nipuni Hann hevði verið odda- maður í ollum leikum hava fyri Hvi mundi lagnan skipad alt so tvørligt honum? Mundu teir nú fara at nokta honum ald- aldursstyrk og koyra hann á fattigvesinið? Nei, tað bar ikki til, so ill vóru fólk ikki, vildu ikki vera tað móti honum. Hevði hann ikki slitið, trælad, og mest fyri onnur, ið hann einki skyldaði. Hann mátti slíta dupult hart fyri hesi fremmandu, tí annars ansaðu tey tað ikki Jógvan græt, hann club 8 fyri børn fyri ung — clu - fyri vaksin — fyri øll tif. 4 2 mtr ri TE AN 500