leygardagur 16. desember 1978síða 8

Síða 8 Fritz Johannesen úr Fuglafirði greiðir frá Mykinesferð: MYKINES Mykines — eitt satt ævintýrland fæ] »Vit spåkadu millum husalonirnar, til sólin goymdi seg aftan fyri rødina. Vit leitaðu at herberginum, sum ein góð- varin mykinesbugvi heuði útvegað okkum. Hugflogið Stórfamiljan — ella kollektiv — kundi hetta rópast, tá ið borðreitt var og øll sessadust kring borðið. Breyðflísarnar lógu sum lom- vigi á rókini á bordinum«… Arsdagin (27. mai), sum framhaldsdeildin í Fugla- fjarðar skúla var uppi á Slættaratindi, gjerdi 3. real úr sama skúla eina ferð til Mykinesar. Henda ferð var ikki sprottin úr mjørkatåmi, men fór at mala í grúk- unum á okkum longu í fjor. Um lív og lagna var okkum lagað, so skuldi ein túrur gerast til Mykinesar anno Domino 1978! At fáa flutning úr Fuglafirði vestur til Seyr- vågs er ikki so torført. Eitt sindur av fyrireik- ingararbeiði skal tó til. Men vit høvdu ikki hugs- að um flutningin úr Oyra- gjógv. Eingin bilur var at flyta okkum víðari fram á leiðini. Heitt varð á ein bilførara um at biðja onkr- an buss koma eftir okk- um. Hesum jåttadi hann. Vit settu okkum so inn i bidinimid, sum var alt annað enn nøkur glastri- borg. Øssur tók guitarin fram og spældi undir til »Kongarikid í Babylon…« So hvurvu tankarnir burt- ur frå hesum landsins bíðirúmi og leitaðu til Babylons og síðani til Mykinesar... Vit sótu her í ein stivan tíma og bíðaðu eftir buss- inum. Men tíðin leið skjótt, hóast herbergið ikki var av teim frægastu. Tað verður frægari, tá heingibrúgv verður um Vestmannasund. Genturnar hevdu átikið sær at taka við av tí, ið krevst til dagsins uppi- hald. Vit skuldu vera tríggjar dagar vesturi i Mykinesi friggjadag, leygardag og sunnudag. Súlan siglir triggjar ferðir um vikuna til Mykinesar. Hendan dag var tó eingin ruta, so vit hevdu leigað hana vestur. Súlan lá og bíðaði, tá vit komu til Seyrvágs, so loyst varð beinanvegin, viðferið og vit vóru komin umborð. „Mykines í vestri sæst... og hon sæst væl ein góðan dag. Letan var ein fagnaðarleta. Tað var klárt, tá ið vit vóru leys av Vágalandinum. Gluggar- nir á Tindhólmi glansaðu hesa letu, eins og eyguni í einum glóðketti. Hann sosialurin Nr. 95 — 16. desember 1978 var spurin — tað vóru vit eisini. Tað mólu ikki færri spurningar í hevdinum enn tá tú vitjar burtur í tey heitu londini. Mykines er eisini eitt land í einum landi. Hetta komu vit at ásanna, ta tíð, vit vóru har vesturi. Eitt sindur av rulli var fram við oynni, men tað nervaði ikki. Við eitt sóust i ABA skjøldrar og takryggir daga undan berginum. Båturin minkadi ferdina og legdi seg at bida eftir løgi at renna seg inn i gjónna. Hann, ið stóð vid róðrið, hugdi sum ein ann- ar hegnismaður at líkind- unum. Hann var serken- ur. Sum ein væl vandur hundur = aktaði Súlan hann. Hon fylgdi hansara tankum, tá leggjast skuldi at úti í Mykinesi. Vit fara at royna, læt í skiparanum. So snildis- liga sníkti Súlan seg inn í gjónna og legði seg so heppisliga at lendingini. Kvikið tykkum í land, hoyrdu vit skiparan siga. Skjótt var borið at. Eitt, tvey, trý, so hevði tú fast undir fótum. Alt andaði av tí góða gamla bygdadåminum. Postbáturin, sum lista- maðurin Mykines sjálvur hevur avmyndað í einum av sinum málningum, livir enn í dag í huganum á mongum feroyingi sum ein ódeyðiligur lutur. Tað eru bygdir, útoyggjar, sum ikki kunna anda, uttan postbáturin trúliga vitjar enn tann dag í dag Men so eru bygdir, har hesin fuglur. henda mynd við lendingina, tá post- báturin leggur at er horvin med alla. Eina reipslongd frá lendingini karraðu ritur- nar í berginum. Tær hugnaðu sær í vesturskin- inum. Men so hugnaligt tað var henda seinrapart inni í gjónni, so er tað mangan egisligari at líta á: Tá himmal og hav standa í einum og brimið stendur í grasinum. Vit fingu eisini manga seguna at hoyra um tilburðir úti fyri lendingini. Hetta vóru roysnisverk, ein bardagi millum lív og deyða. So- leiðis mundi lívið havt evnað seg millum ár og dag, ein avbjóðing, sum kanska ikki hevur sín líka á klótini. 142 trin føra av lend- ingini niðan á slætt. Tankarnir runnu suður til Inkaríkið, har tempul finnast við teim mongu trappunum, ið føra niðan á ein stóran slætta, har gudarnir hildu til. Og her í Mykinesi stóðu húsini sum sannir gudar og bað- aðu sær í vesturskininum henda vakra seinrapart. Ja húsini vóru átek guð- um við starandi tómoygd- um gluggum. Nekur fá hús eru undantikin hesum skoðsmáli. Tú varnaðist beinanvegin, at ikki er lív i mongum húsum i Myki- nesi i dag. I bygdini eru eini 25 hús. Einans 7 familjur búðu her úti um veturin. Komandi ár vera uppaftur færri. Um 5—6 ár verður kanska eingin eftir í Mykinesi. Vit komu á tal við elsta mann í bygdini. Hann helt ==? A