leygardagur 16. desember 1978síða 15

Nr. 95 — 16. desember 1978 Mugu hava tey góðu fólkini — Hvussu eru umsteður- nar at arbeiða á Bryggju- bakka? — Umsteðurnar á Bryggjubakka hava ti- verri verið so ringar, at fleiri av okkara góðu fólk- um eru rýmd higani. Vit eru eisini illa fyri á annan hátt. Tað er viðvíkjandi lenunum. Hjá útvarpinum ræður tað mest um at fáa tey heilt góðu fólkini at trivast sum programmed- arbeiðarar. Til hetta er at siga, at lenin hjá hesum fólkum og tað, sum verður boðið teimum, liggur so mikið lágt — at í mun til tað arbeiði, ið krevst av teim- um, tað sálarliga trýstið, alla tíðina at fylgja við øll- um, sum fyriferst og at vera tilreiðar at arbeiða til eina og hverja tíð — so svarar lenin als ikki til,” hvat fólk við góðum gáv- um annars kunnu fáa aðrastaðni. Einki at siga í lønarmålum — Verður nakað gjert fyri at beta um hesi viður- skifti? — Tað er tíverri soleiðis, at útvarpsstjórin hevur ikki eitt einasta orð at skula hava sagt í lenar- málum. Tað er Tinganes, sum avger, hver skal hava starv í útvarpinum, og hvussu lenirnar skulu vera. Reint principielt haldi eg tað vera heilt forkasti- ligt, at Þpolitikararnir skulu taka steðu til, hver skal setast í útvarpið. Ti tað kann altid vera eitt fleirtal í legtinginum, sum kemur at seta sínar pamp- arar í útvarpið. Men sigur Niels Juel Arge, at hertil er at siga, at hansara inn- stilling hevur altíð verið fylgd. Um lenarviðurskiftini sigur útvarpsstjórin, at hann heldur ikki luttekur í samráðingunum, tá sátt- máli skal gerast. — Her Her eru Niels Juel og Dávur runt um Hestoynna eri eg heilt útihýstur, og tað haldi eg vera skeivt. Kunngerðir eftir fastari reglugerð — Hverjar treytir galda fyri at fáa kunngerðir í út- varpið? —Í mongum førum eru kunngerðirnar til nógva argan, tí fólk halda, at tey við at gjalda fyri kunn- gerðir, kunnu avgera, hvat vit skulu siga í út- varpinum. Vit taka kunngerðir eft- ir eini fastari reglugerð, sum vit hava at halda okkum til. Tað eru dømi um, har kunngerðirnar liggja líka uttan fyri ella líka innan fyri markið, og tað er út- varpsstjórin, sum tekur stødu til, hvat skal koma við av tilikum. Sjálvandi kann eg mistaka meg, sig- ur Niels Juel Arge, ti eg eri ikki feilfriur. Men eitt menniskja má taka stødu, ti tað ber ikki til at hava ein stóran fund um eina banala kunngerð. Tað hevur somuleiðis stóran týdning, at kunn- gerðirnar eru orðaðar neu- tralt. Uttanlandstíðindi — Stórur partur av tid- Milson Zachariasen leitar fram bond til jolaskrånna indunum í útvarpinum eru uttanlandstidindi. Lurtar ein eftir »danskaranum« ella »noråmanninum« hevur ein varhugan av, at hesi tidindi oftani eru tey somu! — Ja, tad er rætt nokk, ti lurtar tå i BBC, norska ella danska utvarpinum, so eru hesi tidindi oftast tey somu, sum vit hoyra i útvarpinum. Tað er heldur eingin loyna, at útvarpið hevur ikki samband við tær stóru altjóða tidindastov- urnar. Vit eru tí ofta noyddir til at taka frá út- lendskum útverpum, og harumframt fáa vit reglu- liga tíðindi frá donsku tid- indastovuni Ritzau. Hesi tíðindi eru samstundis tað sama, sum aðrir eisini hava. Hini útverpini hava tann fyrimun framum okkum, at tey kunnu hava menn sitandi í ymsum londum. Vit hava ikki ráð til tess, men vit hava ofta hugsað okkum at havt ein mann, sum kundi ferðast í norðurlondunum og sent okkum tíðindi. Men til tað skulu nógvir pengar, og tað kunnu tey fáu oyru, sum útvarpið hevur, ikki gjalda. Eg kann í hesum sambandi siga, at vit ætla at taka hetta málið upp á norðurlanda plani. Fáa nýggja tíðindaskipan Niels Juel nevnir annars, at útvarpið í løtuni arbeið- ir við eini ætlan at fáa eina heilt nýggja tidindaskip- an. Reint tekniskt verður henda skipan tann fyrsta av sínum slagi í norðan- londum. I løtuni hevur útvarpið eina fasta linju frá Ritzau, og tað gjalda teir 90.000 kr. fyri um árið. Her stendur ein fjarskrivari al- tid klárur at koyra. Við nýggju skipanini verður meguligt at fáa tilfarið inn á eina måttøkuboks í út- varpinum eftir bert fáum sekundum. Við hesi skip- anini ber til at spara yvir hálvthundrað krónur. eisini at fáa tíðindi frá I tusund Utvarpid ætlar bretsku Reuter. Útvarpsstjórin sigur, at hetta verða rættiliga dýr- ar ílegur, men tá vera um- steðurnar at velja tíðindi heilt ødrvisi. — Tá er bert spurningurin um vit fáa lent nóg mikið av fólkum, sum kunnu arbeiða hesi tíðindi, leggur Niels Juel aftrat. tiðindastovuni Føroyingar — tidinda- narkomanar — Eru tad ikki ov få innanoyggjatidindi i mun til hini tidindini? — Tað er avmarkað, hvussu nógv kann henda i einum samfelag uppá ein- einans 42.000 menniskju. Men feroyingar eru onk- ursvegna tíðindanarkom- anar, og tað skapar eina ávísan illvilja móti út- varpinum. Vit kunnu tó ikki finna tíðindi fram, sum ikki eru. Útvarpsstjórin nevnir í hesum viðfangi, at út- varpsmenn sjálvandi kunnu loypa á bláman viðhvert. Tað loysir so ikki problemið, tí vit kunnu ikki loypa á sjógv hvenn dag, sum blaðmenn gera í agurkutid (tann tíð- in, tá lítið tilfar er til blød og útverp). Hugtakið »at loypa á bláman> stavar annars frá eini veruligari hending í Danmark. Tað var ein blaðmaður á Politiken, sum skuldi fáa tilfar til sin teig í blaðnum. Hann visti ikki síni livandi ráð, men fann so uppá at fara við eini av Oyrasundsferjun- um. Har leyp hann å blåman — og skrivaði sid- ani um hesa hendingina Ikki ov nógvur ítróttur Vit spurdu nú útvarps- stjóran, um útvarpið ikki hevur ov nógvan itrótt. Til hetta sigur hann: — Tað vil so vera, at tað eru tey fólk, sum halda, at ov nógvur ítrótt- ur er í útvarpinum, og tað eru nú ikki øll fólk, sum góðtaka ítrótt. Tað eru ikki nógv ár síðani at trúgvandi fólk í Feroyum vístu ellum aft- ur, sum hevði tilknýti til ítrótt. Og tað býr væl nakað av tí í summum fólkum enn. Sjálvur haldi eg íkki, at tað er ov nógvur ítróttur í útvarpinum. Ítrótturin hevur ómetaliga stóran týdning fyri fólk okkara í dag. Vit mugu engagera hesi fólkini í frítíðini. Hetta hevur nógv at siga fyri at vit kunnu hava tamarhald á teimum, og vit fola tað ti sum eina skyldu at vera við í ti, sum hevur við ítrótt at gera. — Jú, vist eru nógv sum mótmæla, at ítróttur er í útvarpinum, men tað eru eisini nógv, sum hava stóran áhuga fyri ítrótt- inum, og tú hoyrir sum oftast bert tey, sum koma við negativum kritikki. Tú hoyrir ongantið tey, sum góðtaka tað, vit gera. Fiskur í útvarpinum — Bátar veiða og avreiða. Er ikki ov nógvur »fiskur« í útvarpinum? — Tað vilja nekur finn- Sigmund Poulsen ger tilfar klárt til Miðvikuna Kristianna Jespersen er einasta tíðindakvinna í út- varpinum ast at, men tað haldi eg ikki. Hevdu vit havt fleiri fólk, so hevdu vit kunnað gjørt tíðindini nógv eðr- vísi. Tá kundu tey givið eina nógv betri mynd av fiskivinnuni og eisini givið fiskimonnum meiri hósk- andi tíðindi. Vit spurdu at enda Niels Juel Arge, um hann ikki sum útvarpsstjóri fel- ir seg hava eitt stórt vald! Tað er eitt stórt vald Niels Juel Arge: — Eg kenni tað sum eitt stórt vald at vera útvarpsstjóri, og tí hugsi eg meg altíð ógvuliga væl um. Eg veit, hvussu stórt árin útvarpið hevur á fólk. Hetta árin er heilt ótrúliga stórt, og kanska tey fægstu hugsa um, hvussu stórt tað er. Tak bert 1. apríl í 1965, tá vit søgdu í tidindunum, at ein ísflaki við eini ís- bjørn varð rikin inn í Vågsbotn. Vit hoyrdu eis- ini isbjørnina i mikrofon- ini. Allastaðni frá komu fólk til Havnar at síggja hesa isbjørnina. Verju- skipid lå å Soldarfirdi og tok olju. Teir fingu tele- gram frå marinustødini, sum skeldaði teir út og spurdi, hvussu tað kundi il, at eitt ísfjall var sioppið heilt inn í Vágs- botn. Teir sleptu fortoyn- ingunum og sigldu frá slangunum, so oljan rann bera t Jú, vist hava vit eitt veldugt vald. Vit bombar dera dagiiga hvert einasta heim og hvert einasta menniskja í Feroyum. Vit mugu ti vera øgiliga varn- ir. hvat vit m.a siga krepputiðum. Vit kunnu gera, at alt fer í skeiva borðið. endar Niels Juel Arge, útvarps- stjóri í hesi samreðu við Sosialin.