leygardagur 10. februar 1979síða 10

Síða 10 MYKINESTANKAR Smátutl hoyrdist úr kek- inum. Morgunkokkarnir vóru longu í ferð við at seta morgundrekka á borðið. So við eitt hoyrd- ist rópið: „Komið og skaffið!< Eitt, tvey, trý, so kom lív í hesar sovandi kropparnar. Tað var sum at síggja kóp á skeri, tá ið kroppurin smoygdi sær úr pjøkanum — kanska nærri: ein mynd av Kópa- konuni í Mikladali, tá hon smoygdi sær úr haminum! Tú lat eyguni ganga frá manni til mann. »Nei, morgunljótur var eingin<. Smil — morgunsmil yvir alla lonina — tað var tað, ið metti tær. Prátið fall á, hvat gerast skuldi í dag. Tað vardi ikki leingi, so vóru ell samd um, at far- ast skuldi út í Hólmin. Ja, og kanska drigið einar tveir, tríggjar lundar á vegnum. Kósin varð sett út í kortið av kenum mykinesmanni, og hon varð fylgd út í naglsretur- nar. Henda morgun lá hann so tráur av útsynningi inn yvir oynna. Tað var fitt av vindi og -hann merktist væl, tá komið var upp á eggina. Niðurgongdin til brúnna er á vestursíðuni. Her var stilli, so vit settu okkum niður eina góða letu og festu tað í hugan, sum eygað sá. So stór- bært, so hábært, so tign- arligt lá alt fyri fótinum og dró andan so seigliga, sum tyktist alt ongan skund at hava. Varisliga varð farið oman móti brúnni. Steðg- ur varð gjørdur, tá komið var út á hana. >Nei<, helt Meinhard fyri, »at Mykines skuldi þ/ 4) bo vafi IA pt? MIN! #4 LL UNASSMS AS IDG fá ! LIZ N vera so eiggilig, tað hevði eg forsvorið!< Hann setti seg í ein avkrók, og læt alt rundan um seg renna framvið, sum ein mek á á summardegi. Tann sama kenslan var til staðar — eins og tá tú tekur um kvinnuháls á fyrsta sinni. Mykines er eisini ein >kvinna<, sum hevur allan alsk uppibornan — á sín vís. Hver kvinna hevur eitt ella annað lýti, sum hon roynir at skava útyvir, so tað ikki verður so sjónskt í manna eygum. So við Mykinesi. Tú vart eitt sindur í depurhuga um tann illa rekta seyðin, ið gekk úti í Hólminum. Eitt lýti, sum var torført at skava útyvir. Triðja hver ær gekk sum eitt flóka- trell. Eystursíðan á Myki- nesi ber 180 seyðir og her var ikki ríkið í trý ár. Helmingurin av innmerk- ini hevði ikki sæð líggja- blaðið í mong ár. Nú, tá einans sjey familjur búgva har úti, er vitiligt, at oyggin ikki kann røkjast eins væl og fyri 20—30 árum síðani. Vit hava ikki ráð til at lata saltfiskatrolararnar hjá okkum, ella onnur skip, ið hoyra landi okk- ara til, fara í órekt. Hava vit ráð til at lata eina heila oyggj fara eina kós, sum er týðiliga merkt av, at ikki eru kreftir til staðar at rekja oynna, sum hon átti? Spurningurin hevur verið vidgjørdur í útvarpi. og bleðum, men hann er alt annað enn loystur. Tað verður kanska soleiðis at lívsinnihaldið kemur at loysa >knútin<, sum tað onkuntíð hevur gjert fyrr. sosialurin Nr. 11 — 10. februar 1979 Her kemur seinni partur av frásegnini um ferðina til Mykinesar hjá 3. real í Fugla- fjarðar skúla várið 1978. Vit frætta um robottar við ongari sál úti í Hólminum, um ein týskara, sum kom illa fyri eina illveðursnátt, um tvær, sum sluppu inn á meginlandið við helikoptar- anum, um eina fjøld av syrgiligum grót- húsum og ein óvígdan minnisvarða, um video og kveldsetu og um læraran, sum fekk lundalús. Brúgvin út á Hólmin mundi goyma manga frá- søgn um øgiligan ágang av vedri og vindi. Eitt sindur var hon skeiklað av hesum. Brúgvin hevur ein ávísan livialdur, sæð út frá einum tekniskum meti, men mykinesmaður hevur rekt hana so væl, at hon fekk ein hægri livialdur enn tað skoðsmál, sum hon av fyrsta sinni fekk, tá tað galt lív og aldur. Gingið varð út til vitan. Hann talaði til skip og fer við ljóð- og ljósbylgj- um uttan íhald. Eingin býr har úti longur — alt er sjálvvirkandi. Orkukeld- an, ið drívur hesa veru, stendur inni í bygdini. Hetta er sami elmotorur, sum veitir streym til hús- ini. Skuldi tað borið á, at hesin motorurin steðgaði, fór ein annar motorur í gongd úti á sjálvum hólm- inum 2 til 3 sekund aft- aná. Sostatt kemur vitin ongantíð at liggja deyður. Her úti vóru eisini eini tóm hús... tóm og tóm, 4 ur var eitt sindur skelkad- ur, men tað risti hann ella hon skjótt av sær. Ein týskur ferðamaður var við bátinum henda dag. Hann var gjøgnumbloyttur — tað sá ikki mætari út, enn tað kundi vindast úr hverjum tráð á honum. Kanska fóru vit skeiv. Hann gjerdi skjótt av. Stóð og skimaðist eina letu, so brádliga smoygdi hann sær úr mannamúgv- ini. Tók seg niðan frá bygdini og hvarv í mjerkasurkinum. Eg hugsaði mitt: >tú fært av at vita«, ti viðferið, sum vedur og vind. Ymist man vera frå bygd til bygd, sum menn hava havt at miða seg eftir, tå líkindini skuldu metast. Hetta hev- ur gingið frá manni til mann, frá ættarliði til ættarlið. Men er hetta ikki eisini nakað, sum er við at hverva á summum steð- um — eins og postbátur- in? Tað munnu ikki vera nógvir eftir í Mykinesi í dag, ið kunna meta um veður og vind eftir tí gamla sniðinum. Teir telj- ast óivað á einari hond. Vit kendu okkum sum mykinesbúgvar — vit leit- tey vóru sett við nógvum tólum — rotottar við ong- ari sál, men sum vístu liv- andi sálum mið og mál. Ein flokkur av Sandi skuldi koma út til Myki- nesar henda dag við post- bátinum. Veðrið var ikki av tí besta. Meðan vit ganga heim móti bygdini, síggja vit Súluna koma bóltandi fram við oynni. »Hasi rósa sær ikki av ferdini«, helt onkur fyri. Hóast ring líkindi legði Súlan at lendingini. Tað munnu vera skilamenn, bæði á sjógvi og landi, ið hava hendur um báðar endar á hesi rutu, ið eitur: Rutan til Mykinesar. Tú skuldi sæð hesi stakkals bern, tá ið tey komu í land. Eins og dravnar henur komu tey niðan frá lendingini — vát og illa tiltessað — men so ótrúligt tað ljóðar, var lagið gott á teimum. Onk- hann hevði við sær, var lítið og einki. Hetta var ikki útgerð til at liggja úti á berajóli við. Alt ov ofta koma út- lendingar til Mykinesar við vánaligari útgerð. Vit hoyrdu fleiri frásagnir um útlendingar, ið vóru illa fyrikomnir, men sum gott fólk her úti og hevði veitt várkunn og miskunn. Ikki bara ta einu ferðina, men fleiri ferðir. Sum tað leið út á dagin, gjørdist veðrið verri og verri. Sunnunáttina hoyrdist væl av vindi. Tankarnir snúðu seg kring fremmanda mannin, hverja ferð, ið vent varð í sovipjøkanum. Ikki nytt- ist tær at hava gott skil å vedri og vindi fyri at festa tann tankan i hugan, at tann, sum var úti eina ti- líka nátt, fekk av at vita. Mykinesbúgvar leita ofta út á Berg at meta um aðu okkum eisini av og á út á Berg. Broytast vit ikki eitt sindur, tá ið vit standa framman fyri ti 6- spilta skaparaverkinum, sum einans er brýnt og bart av veðri og vindi? Teir gomlu dugdu meist- arliga væl at smíða orð og setningar, sum tulkaðu tað, sum teir striddust við ella dagliga hevdu um hendi. Til demis, tá talan er um veðrið: Tað stóð um húsbrot. Himmal og hav stóðu í einum. Tað var trongd í sjónum. Hann tók leyst. Hin vegin, tá talan er um gott veður: Ikki ein ond rerdist. Hann stóð við klettin. Tað var dýrd í sjónum. Tað var deyðaslætt, sum á gólvinum. Her er nógv at taka til, tá ið veðrið skal tulkast í orð og í tal! Tað er eins og ein tónlistamaður, ið