leygardagur 10. mars 1979síða 3

Tann langa vitjunartiðin skapar ótrivnað Vitjunartíðin eigur at aumarkast til ein tíma seinrapartin og ein tíma um kveldið Síðan ársskiftið hevur Landssjúkrahúsið roynt eina longri vitjunartíð. Vitjunartíðin er í letuni frá kl. fýra til átta vanlig- ar dagar og frá kl. tvey til átta sunnudagar. Hendan royndin hevur, sum vitu- ligt er, fingið ymiska mót- tøku. Undir teiginum »Try å gøtuni« spurdi Sosialurin mikudagin try folk, hvat sosialurin teimum dåmdi ta nyggju vitjunartíðina. Og svarini frá hesum trimum, sum ikki eru knýtt at Landssjúkrahús- inum, hava fingið ein, sum hann sjálvur sigur, uppigangandi sjúkling at lata við seg koma: — Vitjunartíðin átti í staðin at verið eina tíma seinrapartin, t.d. frá kl. trý til fýra, og ein tíma um kveldið, t.d. frá kl. sjey til átta. Ti tá vistu sjúkling- arnir, nær fólk kom at vitja, og nær tey fóru av stað aftur, sigur Stig Ras- mussen við Sosialin. Nervar arbeiðs- gongdina Stig Rasmussen sigur, at sum nú er, vita sjúkling- Síða 3 Síðan ársskiftið hevur Landssjúkrahúsið roynt eina longri vitjunartid arnir yvirhevur ikki, nær 25 ára merkisdagur! Alfred Hofgaard, snikk- ari, hevur ein av hesum starvast sum nevndarlimur í Havnar Handverkarafelag í 25 ár, fleiri av hesum árum degum sum næstformaður. Ikki kann sigast ann- að, enn at nevnda tíðar- skeið er ein long tænasta sum nevndarlimur innan felagsarbeiði. Alfred Hofgaard var, í stovnanini av felagnum tann 12. februar 1950, valdur í nevnd, og hevur hann, burtursæð frá 4 árum, sitið í nevnd síð- an. Fyri stovninina av Havnar Handverk- arafelag, stóð sjálvsteð- ug handverksdeild inn- an Havnar Arbeiðsman- nafelag í tíðarskeiðinum frá 27. febr. 1947 til 12. febr. 1950, tá Havnar Handverkarafelag = var stovnað. Her var grund- arsteinurin lagdur, og í hesi 3 árini var Alfred Hofgaard formaður. Hann hevur í hesi mongu ár lagt nógv minnir eftir seg. Teir steinar, hann her hevur laðað í garð handverks- manna, verða í komandi tíðum at standa sum sjónskir varðar í segu felagsins. Eg vil takka Alfred fyri ótroyttiligan eld- huga, tá tað snýr seg um áhugamál og væliferð fel- agsins. Mong eru tey mál hann, saman við sínum starvsbreðrum, hevur barst fyri. Í mong ár hevur hann eisini verið nevndarlimur í Feroya Handverkarafelag, har hann eisini hevur verið formaður. VANDAMIKIÐ AT TOSA Í TELEFON Í TORUVEÐRI Er tað vandamikið at tosa í telefon, tá toran gongur? Nú eitt kveldið gekk toran. Eg tosaði júst tá í telefon. Men tann, sum eg tosaði við, legði hornið á, tí tað var vandamikið at tosa í telefon, tá snarljós sóust og toran gekk. Er hetta so? Bangin Sólbjern Jacobsen, stjóri á Telefonverkinum, sigur at vandin var sterri fyrr, tá loftlinjur blivu brúktar. Men Telefonverkið vil tó framvegis mæla fólki frá at tosa í telefon í toru- veðri. Ti hóast telefonkað- alarnir nú liggja í jerðini, er kortini vandi fyri, at snarljós sleppur til teir. Tað er torfert at siga, hvussu stórur vandin er, men toran kann innihalda stóra megi, so alt kann henda. Fyri nekrum árum síðani fekk ein maður skaða av at tosa í telefon í toruveðri. Toran sló niður í linjuna og maðurin fekk hoyrnina skadda av brak- inum, sum kom í hornið. Telefonverkið hevur toru- verju á teimum stødum, har stersti vandi er fyri, at toran slær niður. — Men niðurstaðan er framvegis, at vit mæla fólki frá at brúka tele- fonina í toruveðri, sigur Sólbjern Jacobsen. Sum ein trúgvur tals- maður fyri handverkið, hevur hann verið fastur limur í Læruráð Feroya, og hevur her barst fyri áhugamálum lærl- inganna. Vegna nevndina og Havnar Handverkarafel- ag, vil eg takka tær fyri gott samarbeiði, og vóni, at tú enn nekur ár kanst verða felagnum ein hollur stuðul í strembanini fram ímóti einum sunnum og sterk- um handverksfelag. Andreas Poulsen Tit ringja teir kunnu rokna við at fáa vitjan. Og hendan óvissan eins og longdin á vitjunar- tidini er órógvandi og nervar eisini arbeiðs- gongdina. Tá læknar og sjúkra- systrar eru á stovugongd, mugu tey vitjandi út. Nátturða mugu sjúkling- arnir eta, meðan vitjandi eru til staðar. Og somu- leiðis er tað keðiligt hjá teimum sjúklingunum, sum skulu loysa buks- urnar, tá vitjandi eru hjá- stedd. — Ti má vitjunartidin avmarkast til nakrar åvis- ar tímar. Sum nú er, er hon alt ov long, og tað eru teir flestu sjúklingarnir samdir um, endar Stig Rasmussen. — vit skriva EAN Ringid telefon 11820 ella 1 47 20 FÁA IKKI MIKUDAGSPOST FYRR ENN HÓSDAG Hvussu ber tað til, at sunnara helvt av Suður- oynni ikki fær mikudags- postin fyrr enn hósdag, tá Smyril jú fer av Havnini til Tveroyrar mikumorgun tíðliga? lesari Esbern Midjord, post- verksstjóri, sigur, at post- urin úr Havn til Suður- oynna mikudag fer suður vid Smyrli kl. 11 og er å Tvøroyri uml. kl. 13. Tað er ov seint til, at posturin kann berast ut sama dag. Av hesi orsøk og sam- stundis fyri at spara um flutningsútreiðslurnar, verður posturin ikki send- ur víðari frá Tveroyri til hinar bygdirnar fyrrenn hósmorgunin, tá samband er til Smyril við norður- gangandi posti. — Vit hava ikki fyrr havt atfinningar at hesi skipan, sigur Esbern Mid- jord. -— try å gøtuni Eiga vit at byggja fleiri vøggustovur og barna- garðar ella leggja dent á dagrekt? Heðin Mortensen, býráðslimur: — Eg haldi avgjert, at vit skula byggja fleiri veggustovur og barna- garðar, ti tað fáa børn- ini meira burtur úr. Eisini fáa tey betri samband við onnur bern, men dagrektin kann vera ein neyð- loysn. Símun Samuelsen, postboð: — Vit skula einki hava av hasum trimum. Mamman skuldi verið heima og ansað eftir børnunum — og fingið almennan stuðul til tess. Birgit Bærentsen, lærarinna: — Eg veit ikki, hvussu tað er við dagrektini, tí eg havi hoyrt um eina, sum ikki dámar bern ov væl. Men tá bern eru í »VØggustovu- aldri«, so haldi eg, at mamman skuldi verið heima hjá ti. Men tað eru ikki øll, ið kunna tað. Sjálv havi eg eina dóttur, sum nú verður passað av ommuni aðru hverja viku og pápanum aðru hverja. Men tá hon verður 3 ár, fer hon í barnagarð. Tí eg haldi, bern hava gott av at koma saman við eðrum bernum