leygardagur 10. mars 1979síða 20

— Altíð, tá eg skuldi eina drúgva ferð við hunda- sletu, fekk eg boð um at taka eina brennivinsfløsku við til at hita meg við. Einaferð vann eg næst- an deyður í kulda fram til læknan í Umanak. Eg hevði havt ein ringan túr yvir Nugsuakhålvoynna og styrkti meg við slurk- um úr snapsafleskuni. — Hatta er tað versta, tú kanst gera, segði lækn- in í Umanak. Brennivín er tað reina eitur, tá ein er úti í kuldanum. Tú syvjar av ti. Lat snapsin liggja og tak heldur eina hitafløsku við heitum kaffi og nógv- um sukri í við tær á ferð- Melis í staðin fyri konjakk! Maðurin er misnegdur, men hann hevur alla grund til at fegnast. Ti sukur er nógv betri . hjálp enn konjakk SS í einari slíkari steðu... Brennivín ongin hjálp i kulda men sukur fær hitan i kroppin irnar, greiddi tann royndi kollegin hjå mær frå. Hetta sigur Peter Waagstein, frv. yvirlækni i Klaksvik, i einari grein i »Ugeskrift for læger.« Peter Waagstein er nú pensioneraður og býr í Værløse. Ein neva av melisi Peter Waagstein var lækni í Grenlandi árini 1948—53 og 1955—58. Hann sigur í greinini, at ferarin á hundasletuni, sum hann plagdi at brúka á ferðum sínum, altíð hevði ein posa av melisi við sær, tá teir fóru út í kava- og ísoyðuna. Tá kuldin gjørdist ov naskur, koyrdi hann fullan neva av melisi 'í seg. — Sukur er sera væl- egnað til at geva fólki hit- an og orkuna aftur, tá tey eru illa fyrikomin av kulda, sigur Peter Waag- stein. Glukosupillarar Tá Peter Waagstein var í Grenlandi, gjerdi franski polargranskarin Paul- Emil Victor kanningar- ferðir á innlandsísinum. Peter Waagstein hitti læknarnar hjá Paul-Emil Victor í Jacobshavn og teir tosaðu m.a. um kuld- an. — Tá teir fóru heim aftur, vóru teir so vinar- ligir at geva mær ein part av útgerð sínari, m.a. nakrar glukosu-Coramin- tablettir, sum teir brúktu í nógvum kulda. Peter Waagstein sigur víðari, at hann royndi hes- ar pillarar sjálvur og hann merkti, hvussu hann hitn- aði um allan kroppin. — Tað var sum kinn- arnar knappliga fóru at gløda. Á einum norðurlendsk- um fundi um arktiskan heilivág fyri stuttum bleiv tað váttað, at glukosa ella sukur eru sera góð móti kulda. Tá fólk eru funnin uttan vit úti í kuldanum, hava kanningar vist, at sukurið í blóðinum er minkað heilt nógv. Tað er nú vorðið vanligt at geva slíkum fólki glukosuinn- spræningar. So her er aftur eitt dømi um, at læknavísindin góð- kennir og brúkar gomul heimaráð. i i NNNANNNANNANNNANANANANANNANNAINANARNARANAR RANA NA A NANA RN ARNA NA A RANA Sexmannanevnd leg- tingsins er komin í dýr- astu neyð: Tað grov- asta av teimum grovu bløunum, sum teir fingu til ummælis, er stolið, og vegna post- verkfallið í Danmark fáa tey ikki skaffað Ein vanilju til mín NÓRR RN RN RN RN NR RN NR A RNA RA ÁNA NA RA RA AAA A NA NN NNNNN NN}. SNNNANASNANASANANANSNANANARSANARANAARKARNARARS SRA RAR AR ARA RASS nakað nýtt eintak. Um tað er onkur, sum hev- ur eitt tílíkt blað og ikki ger nýtslu av tí longur, hevði sexman- nanevndin verið fegin um viðkomandi hevði gjørt so væl at sent teimum tað. K/ xY X til kvøldsetu í Hoydøl- Oli i Åarstovu UM N2 | á AT < um hóskveldið. Orsøk- in var, at tær fingu ikki menninar at vaska upp eftir nátturðan. NNANNANANNANNRANSNANANANRRASNÁRRRRARAR AR ARNA AN NS NNNNN NN. þ