leygardagur 4. august 1979síða 7

Nr. 60 — 4. august 1979 sosialurin = er javnaðarflokkurin greiður yvir, at hesi tiltøk natúrliga fella í tveir part- ar — nekur bráðfeingis til- tek og nekur meira var- andi tiltøk. Uppskot til bráð- feingis tiltøk 1. Landið letur ein rakst- rarstudning, sum skal um- fata ell fiskiskip og verður hesin studningur veittur í mun til oljunýtsluna. 2. Politisku myndug- leikarnir tryggja, at skip og virkir, sum eru í trong- steðu, fáa fallin termins- gjeld útsett. 3. Sett verður í verk ein serstek stuðulsskipan fyri ídnaðarskip. Henda skipan skal miða ímóti, at botnmarkið fyri útloysan av studningi verður hækk- að og síðani at sjálvur studningurin verður hækkaður. Flokkurin undirstrikar, at hetta er ætlað sum ein bráðfeingis loysn og mælir til, at hesi tiltek fáa gildi frá 10. august 1979 og til endan á verandi fíggjarári t.v.s. 31. mars 1980. Figging av bráð- feingistiltøkunum Roknað verður ikki við at allar útreiðslurnar til hesi brådfeingistiltøk kunnu fíggjast í hesum fíggjar- árinum. Ein fyribils figg- ing kann fáast við eini meiri virknari skattainn- heinting. Tann parturin av út- reiðslunum til bráðfeingis- tiltøkini, sum skal fíggjast endaliga í hesum fíggjar- árinum, skal fáast til vega á ein hátt, sum minst meguligt nervar vanligu lentakararnar, m.a. við at tær inntekur, sum í dag ikki eru skattaðar, sum tær eiga, verða skattaðar rætt. Til hetta endamál verður sett eitt ávíst tal av serfreðingum at vera líkningarvaldinum til hjálpar. Eisini mælir flokkurin til, at skipaður verður len- arskattur, sum arbeiðs- gevarar rinda í mun til út- goldna len (1 ella 2 oyru fyri hverja krónu). Undan- tikin lenarskattinum vera fiski- og útróðrarpartar, fiskiidnadurin og tað al- menna. Lenarskatturin skal hava gildi frá 1. okt- ober 1979 til 31. mars 1980. Í tíðarskeiðinum, sum bráðfeingistiltekini virka í, verður generellur prís- steðgur settur í verk. Flokkurin ger sær eisini greitt at herumframt kunnu ávísar avgjalds- hækkanir i > ikki-neyd- synjarverur blíva neyðug- ar. Samstundis mælir javnaðarflokkurin frá almennum niðurskurðum, har vandi er fyri, at hetta ferir til arbeiðsloysi, sigur flokkurin í sínum uppskoti til loysn av okkara vinnu- ligu trupulleikum. Upp- skotið umfatar eisini meiran varandi búskapar- lig tiltøk, sum vit fara at prenta í komandi miku- dagsblaði. Mazda 323 17 mánaðir gamal til sølu. Lagaligar gjaldstreytir. Telf. 12234 Sethús í Klaksvík til sølu um hóskandi boð fæst. 3 hæddir og hjallur, kvm. grundgkið 440 Telefon 555 76 Fyribils skrivstovuhjálp Frímerkjadeildin sekir eftir fólki til fyribils skrivstovuhjálp í umleið 4 mánaðir. Umsøkjarar mugu kunna skriva uppá maskinu, og hava nakað av kunnleika til enskt og týskt mál. Postverk Føroya Frímerkjadeildin LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale 4. PARTUR Einabúgvin Framhald Tá ið Jóhannes vaknaði, var longu alljósur dagur. Difilus stóð bendur oman yvir hann. Hann helt á einum vekrum djóri, sum líktist eitt sindur einum hundi, men skinnið á ti var riput sum á eini leopard. „Hvat er hatta?< spurdi Jóhannes. „Gesturin, sum vitjaði teg í nátt!< svaraði træl- urin. >Hevdu vit vita, hver hann var, høvdu vit ikki havt áneyðir at gera so nógv fyri at byrgja okkum inni í nått.« »Jamen, hvat er hatta?« „Ein ungur irbisur, harri, ein snjóleopard! Tað er eitt vakurt djór, heldur tú ikki?« Jóhannes flenti. At ræðast eitt sovorðið dýr! Nú var Filippus eisini vaknaður og stardi bilsin at tí lítla irbisinum. „Hvussu fekst tú hendur á honum?< spurdi hann. „Tað var ikki so ringt. Hann var hálvdeyður av svongd! Letu aftaná at vit høvdu stongt hurðina hjá tykkum, fór eg eitt rend inn aftur í gongina. Ég hoyrdi eitt ljóð tætt við byrgingina framman fyri tykkara hurð. Eg skundaði mær at tendra kyndilin og sá júst í halaferðina á irbisinum, sum flýddi oman gjøgnum gongina.« Difilus streyk hondina eftir skinninum á dýrinum. >Ja, so fór eg aftan á honum og fekk hendur á honum. Tað var lætt. Mamma hansara man vera deyð, ella onkur hevur fangað hana, tí hetta lítla var so spakt av berari svongd.« »Påpi, kann eg sleppa at hava hann?< spurdi Filippus. »Hann er so fittur. Eg skal venja hann, og hver veit, um vit so ikki kunna fáa nyttu av honum. „Ikki talan um!« svaraði faðirin. > Vit hava ikki ráð at foða eitt dýr afturat, vit hava nógvar munnar at metta, sum er — nei, tað verður av ongum!< »Orsaka meg, harri,< legði Difilus uppí, >men tað hevði nú ikki verið so út av lagi at tikið irbisin við okkum. Teir eru lættir at venja til at veiða djór. — Kanska fer hann at vera okkum hentur!< „>Íðan — og hvussu vilt tú, at vit skulu hava hann við okkum?« „Vit balla hann inn í eina rekkjuváð, pápi!< rópti Filippus. >Nei,< segði Difilus, »eg havi ein tóman sekk, koyra vit hann í hann, so hava vit ongan ampa av honum.« „Heldur tú, at tú fært vant hann?< eg vænti, at eg klári tað enn. Tá ið vit koma I friðar ligari umstødur, so skal eg venja hann væl, lít á tað. = „Ja, ja, Difilus. Heldur tú, at hatta ber til, so taka vit hann við okkum. Men tú mást ansa væl eftir honum og passa hann væl.« Filippus dansaði av frei. Hann leyp yvir til dýrið og tók tað upp til sín. Men irbissurin ræddist hans ara ødi og klóraði hann í andlitið »Titt býtta beist!« rópti Filippus óður Faðirin flenti. »Hatta var tin egna skuld,< segði hann. »tå ið tú klokkar dýrið soleiðis, sum tú gjørdi nú, so má tað klóra Men nú eru ikki stundir til slíkt longur. Hvussu man standa til við vatni hjá okkum?« „Eg fann júst eina góða keldu her nærindis i nått,« segði Difilus. „Frálíkt! Jóhannes, hjálp tå Difilusi at fylla teir tómu leðursekkirnar við vatni. Hava kamelarnir longu fingið? < Difilus nikkaði. Hann og Jóhannes klivu so upp gjøgnum tær vánaligu trappurnar og fóru yvir til kelduna við teim tómu leðursekkjunum „Hatta eru eini ræðulig hús!< helt Jóhannes „Ja, eg hugsi at tað man hava verið ein gomul borg ella okkurt tílíkt. Ein stórur arabarahovdingi sigst at hava gjort sær skansa her, einaferð tå ið fønikar logu stríði ímóti hansara ættarbólki. Men borgin kend, hóast ongin so góð kelda sum henda í staðni her um leiðir „Hevði tað ikki borið til at at sett borgina í star Hon hevði verið eitt frålikt stad at vart okkun Jú. tað hevði borið til, harri verja hana við fyra ella fimm monnum. Og í hevði tað kosta almikið. Sjálvt um vit beiddu upp á borgina, kanska høvdu funni men vit kunn ð in...“ »Skattin?« „Ja, hasin arabarahøvdingin, eg segði tær frå í ådni, segðist at vera ein ríkur maður. Tad sigst. at tå ið hann lå at doyggja, bad hann menn sínar krogva ognir sínar onkunstaðni í teimum gomlu múrunum Men heldur ikki tann skatturin man vera nog mikid.« „Veit eingin, hvar hann er goymdur?< „Um nakar visti av ti, so mundi hann ikki verið til longur. Men tað kann gera okkum tað sama. Vit megu sleppa okkum út til gróðrarblettin ini. Tástani kunna vit vera nekunlunda óttaleys. At byggja hasi húsini upp aftur Nei, harri. tað hava vit als ikki stundir til.« i oyðimerk „Ja, eg hevði einaferð ein, tá ið eg var heilt ungur; Jógvan á Bakka til minnis 26. juli komu deyðsboðini av Jógvan Johannesen, Leirvík, Jógvan á Bakka vit róptu. Jógvan var motorpassari á »Bakka Kristiani« og hevði verið tað í umleið 1 ár. Tað var í arbeiði sínum umborð, at Jógvan knappliga gjørdist sjúkur og brádliga doyði sama dag. Jógvan vaks upp í ein- um góðum heimi í Leirvík, foreldrini eru Marin-Luffa og Kristian, Bakka-Krist- ian nevndur, bæði vóru tey úr Leirvík. Pápin doyði fyri kortum. Í 1974 doyði bróður Jógvans, Hugo, eisini umborð á fiskiskipi, tað var av van- lukku. Tey vóru annars 10 systkin. Jógvan var eitt av hes- um fólkunum, sum tú altíð lættliga kann koma á tal við, hansara áhugi fyri samfelagsviðurskiftum ivaðist tú ongantíð í, hann legði ikki í at krógva sína persónligu hugsan. Jógvan fekk gott í bein- ið frá barnaheimi sínum, foreldrini vóru trúgv bæði missjóns- og kirkjufólk og hevur hetta sjálvsagt havt sína góðu ávirkan á systkinaflokkin. Sum tá var vanligt, kom eisini Jógvan skjótt at taka lut í øllum vanligum arbeiði, í sjógvi sum á landi. Hann arbeiddi heilt nógv ár á Skála Skipasmiðju. Altíð var hann heilhjartaður, eisini sum javnadarmaåur, hann sat mong ár og til sín síðsta dag sum stjórnar- limur í Javnaðarfelagnum fyri Eysturoynna og lut- teka hansara vantaði ong- Framhald antíð, tá fundarboð var Jógvan giftist Salomu, sum er ættað úr Mikladali og 4 eru bernini. Vit komu serliga at hava nógv felags dagliga hetta sein- asta árið og hittust javnan á keiini í Leirvík. Jógvan- sa lætta sinnalag, hjálp semi og ágrýtni, hansara vilji til at alt skuldi ganga sum smurt í arbeiðnum, standa eftir sum eyðken! ir og lívgandi minnir fyri lívsdag Jógvans, sum ein ans taldi 51 ár. Salomu, sum hevur havt langar sjúkralegur og nú er á Landssjúkrahúsinum, til tín venda tankarnir seg og til tíni, nú tit sita við Ljósu minnini um ein góðan vin kunnu veita lætta Ólavur Heinesen