leygardagur 11. august 1979síða 6

Síða 6 sosialurin Framhald Har var nógv ferðsla og nógvur gangur í getunum í Ombi. Stórar manna- múgvur stevndu til eyst- ara býarpartin. Har var eitt stórt bert eki við fimm pálmatreum í miðjuni. Við pálmatreini hevdu teir sett upp ein vakran tjald- himmal til landshevding- an og aðrar mætar menn at sita undir Atsóknin at teim kristnu var væl fyrireikað. Sama dag sum Basilius við húski sínum var farin Markus Irebonius, landshøvdingi Egyptalands, heimanifra, var komin til dagin sterk her- | Her- menninir fingu hús í sjálv- bíggjar: og longu ettir kom ein annadeild til Ombi im bynum og har nær- ndis. Eisini húsini hjá Basiliusi hevdu teir tikið, og trælirnir, sum vóru Herdeildirnar hevdu boð um at steðga sum ætlaðu at ýma úr býnum, uttan so it viðkomandi kundi við 1 SKIIVIgUM progvi visa, at ørindum frå indshøvdinganum sjálv- im. Í loyndum varð gjørd- ur ein gjølligur listi yvir illar húsbóndur og huski hann var teirra. Longu annan dagin eftir at Basilius var flydd- Markus Tre- bonius sjálvur offringina ir, byrjaði Mannamúgvurnar fylkt- ust á torginum. Ein sterk girðing var sett upp uttan um tjaldið hjá landshevd- inganum. Innan fyri girð- ingina stóð eisini eitt høgt altar við myndum av teim g gudunum Isis r Osiris 3 £ 5 r egyptisku Oo altarinum brendi ein lítil eldur, og altarið stóðu mætastu prestarnir býnum við virðiligum øvudburdi. Teir báðumegin við hevdu roykilsi-ílat í hondunum og ein teirra ansaði eldin- um. Framm fyri trapp- urnar upp til altarið var Her stóðu ongin girðing eftir J. M. Neale Banning yvir nasareararnar tveir romverskir hermenn púra stillir og forðaðu fyri inngongdini við spjótum sínum. Málanin var ófer á torginum. Men stutt frá altarinum stóð ein lítil skari av kristnum fólki í tøgn. »Hevur nakar frætt frå Basiliusi?« spurdi ein av teimum. »Nei«, svaradi presbyt- arin. »Harrin veri honum nådigur!« „Er tað satt, at manna- múgvan hevur tikið Sil- vanus bisp og dripið hann?« Eingin dugdi at svara uppá henda spurningin »Hevdi alt bara verið av!'« suffaði ein gamal maður. >Nú fert tú ikki at fella frå?« helt ein av yngru. >Nú ræður um at sigra! Og at doyggja fyri Harra okkara!« >Tað er ikki bara sum at siga tad, Gennadius«, suff- aði hin gamli. teim »Nei, hin gamli! tað er júst líka so lætt sum at siga tað! — Ert tú ikki vísur í at orka at standa fastur í trúnni, —— so ja so átti tú heldur at sitið við hús! Vit megu vera anuaðhvert køld ella heit! Eitt kirkjulið, sum bert er flótt, kann Harrin ikki bruka!« »Tann, sum heldur seg hyggid væl um seg sjålvan, at hann ikki fellur…« standa, Seinastu orðini frá pres- bytaranum kódnaðu í fagnaðarrópum frá manna- mugvuni. Ludrablåstur bodadi frå, at nu kom landshøvdingin Har komu teir so gangandi i hergongu, stimburmiklir, gråhærdir, teir gomlu og royndu hermenninir. And- litini vóru sólbrend, teir gingu í takt, ødisligir á at ta. Fleiri av teimum mintust ivaleyst persara- kríggini hjá Valerian keis- ara. Allir høvdu teir arr av bardøgum. | Mannamúgvan gav seg til viks. Hermenninir skeittu hverki til hegru ella til vinstru meðan teir undir fagnaðarrópum gingu inn í mitt torgið. Har stillaðu teir seg í tveimum reðum uttan fyri girðingina. Beint aftan á teimum kom landshevdingin við lívverju síni. Markus Tre- bonius reið á einum skín- andi hvítum hesti. Undir liðini á honum riðu land- sins mætastu menn í fín- asta herskrúði. Trebonius og fylgi komið fram at girðingini. Hann fór av hestinum og setti hansara var nú seg í hásæti, sum stóð undir tjaldhimmalinum. Høgrumegin hann stóð herovastin í býnum Ombi, Kallisthenes. Ein hermað- ur hevði eitt merki á loft við innskriftini: S. P. Q. R. Senatus Populusque Romanum, tað merkir >Ting og fólk Rómaborg- ar<. Hermenninir í lívverj- uni stillaðu seg báðumeg- in við, so at teir ikki huldu útsýni fyri fólkinum. Aftur hvellur lúðra- blástur ein hermaður gav tekin til tøgn! Trebonius reistist »Ombi-bugvar!« rópti hann. >Tað er vilji mæta og hásinnaða keisara várs - gævi Jupiter, Mars og allir aðrir gudar varðveita hann — og teir bannaðu, andstyggiligu nasarearar- nir skulu týnast av jerð- ini!« »Bannadir verid nasare- ararnir!< rópti ein skitin flettingarmadur aftarlaga i mannamúgvuni. - »Bannadir verið nasarear- arnir!< rópti øll múgvan. Trebonius veittraði til manna- tøgn. »Å seinastu Ter- minius-veitsluni sendi mæti keisari okkara ut harraboð úr Nicomediu, eini boð, sum fara at vera gitin til allar tíðir. Sendi- sveinar = hansara hava borið tey út til ytstu enda- markini á ríki hansara, til Persiu-markið og til súlur Herkules'. Teir hava borið tey til hitt villini German- 5. partur ia og djúpt inn í Afrika, at mikli vilji hansara kann verða framdur«. — Landshøvdingin gjørdi ein stedg og leit ut yvir mannamúgvuna. >Ég ivist ikki í, at eg her hjá tykkum í Ombi eins og alla aðra staðni í Egyptalandi fari at finna blint lýdni, serliga vænta vit, at tey, sum hava fingið tann heiður at bera rómverskt navn, eru keis- aranum lydin!« Mannamúgvan geyladi samtykkjandi. „Um her eru nakrir nasarearar til steðar,< helt Trebonius fram, og hann tók uppaftur veg sigi: um her eru nakrir nasare- arar til steðar, so havi eg fingið boð um at sýna mildleika ímóti teimum. Keisarin krevur einki Oført av teimum. — Ja, av rottum mega vit siga, at hann í sínum gitna og stóra miskunnsemi krevur ógvuliga lítið av teimum. Hann krevur bara, at tey stroya eitt sindur av royk- ilsi á eldin har yviri. Í hjørtum sinum« — her brosaði landshevdingurin, so at ell mannamúgvan sá „í hjertum sínum kunnu tey trúgva júst so, sum tey vilja, bara tey við hesi gerð vísa, at tey vilja vera lóglýdnir borgarar í rómverska ríkinum!< — Nú gjørdist málið i lands- høvdinganum, sum higar- til hevdi verid vinarligt og blidligt, ógvuliga strangt: »Men um her er onkur, sum ætlar at sýta keisar- ans heilagu og órongiligu boðum lýdni, um her er onkur, sum í síni fávitsku hevur dirvi til ikki at vilja offra og harvið ger ímóti keisarans boðum, so hevur keisarin boðið, at móti tílíkum vil tann strang- asta revsingin ikki vera ov hørd. Tey ólýdnu verða beinanvegin sett í fanga- hús og í morgin verða tey dømd. Teirra andstyggi- ligu brotsverk eru so ræðulig, at revsingin kann bert vera ein: deydin!« Framhald KJARTAN NS) DALSGAARD N UMBODS / TLF 1522 / Til sólu Stórur seksæringur við 75 h. Volvo Penta motori, utgjørdur við radio- telefon og ekkoloddi. Nakad av linu fylgir vid. Tlf. 56329 LOYNIHELLIÐ Nr. 62 — 11. august 1979 Íslendingur... Framhald frá síðu 3 landbúnaði í menning, antin tað so eru spurn- ingar í samband við velt- ing upp úr nýggjum, tað- ing av haga og bø, hoygg- ing, fóðring av stórdýrum og seyði, tilskotsfóðring við vetrarbeiti, brúk av veltum, beiti og hagabeiti (til seyð) ella fíggjarlig sundurgreining av tí ver- andi landbúnaðinum og meguligar broytingar. Ein royndarsteð í Fer- oyum eigur fyrst og fremst at fáast við spurn- ingar, sum hava handligan týdning fyri feroyskan landbúnaða. Meira ásteði- ligar rannsóknir mugu haldast at vera ov kost- naðarmiklar fyri føroyska landbúnaðin. Handligar rannsóknir og kanningar kunnu mangan gerast eins lagaliga á gerðum, sum bendur sita á. Eitt annað verkevni hjá einari royndarsteð er at vera kunnleikamidstød, t.v.s. at tad å slikari stød finst kunnleiki um, hvussu sum mest av vandamálum, ið knappliga stinga seg upp, kunnu loysast og at bendur og almennir | myndugleikar kunnu leita sær serkunn- leika haðani. Fyri at skapa og sita um slíkan kunn- leika mugu líkindi vera til at gera royndir og rann- sóknir, men eins umráð- andi má tað vera, at lík- indi verða til at skapa eitt umhvervi við serútbúgv- ing. A einari royndarsteð eigur beur at vera, sum í minsta lagi er 30-40 hektar í vídd, men eisini hagi, av tí at hagin hevur grundleggjandi týdning í foroyskum jarðarbrúki. Av teimum talupplýsing- um, sum til eru, kemur fram, at tað eru stórdýra- hald og seyðahald, sum eru stødid undir føroysk- um jarðarbrúki, og so eplavelting og ein lítil vakstrarhúsframleiðsla. Skal húsdýrahaldið økj- ast, má meira fáast burt- urúr verandi be og haga, meira veltast upp úr nýggjum og hagin taðast. Hvar ein royndar- stød eigur at liggja Meting av teimum gerð- um, sum í er at velja. Garðarnir, tosað hevur verið um til hetta enda- mál, eru tríggir: 1) Dalsgarður, vík, á Sandoynni 2) Heygsgarður, Kolla- fjørður á Streymoynni 3) Streymnes á Streym- oynni Vitjað hevur verið á øll- um hesum gørdunum, har hevi var at síggja haga og bø. Hagan Dalsgarði varð rátt um h. 26/6 sam- an við Dalsgarðsbóndan- Skála- um Poul og Ottari Geir son, rådgevara. Hagi og bøur á Heygsgarði vórðu skoðaði frá vegnum og hevur verið um meguleikarnar fyri velting upp úr nýggjum bæði á Heygsgarði og í Streym nesi við Hanus Wardum, landbúnaðarráðgevara og formann Jarðarráðsins, Fritleif Joensen, bónda. tingast Dalsgarður, Skálavík Bøur: o.u. 12-13 hektar Hagi: o.u. 900 hektar Áseyðatal: o.u. 500 Avfall: o.u. 1100 mm ár- liga Hagin er ógvuliga ym- iskur. Har eru nes í neðra við mýru, brattar líðir, brekkur og skráar heilt upp í fjallatoppar. Ein partur av haganum, Mið- hagi, liggur so toluliga væl fyri, men har er ógvu- liga lítið dyrkilendi. Í Norðasta haga er nakað av dyrkilendi, t.d. á Hval- nesi, men har má sigast at vera óatkomandi. Í Norð- asta haga ber helst til at velta einar 10 hektar upp úr nýggjum. Ongin vegur liggur oman til dyrkilend- ið, ið alt sum tað er vendir í ein landnyrðing norðan. Beurin í Dalsgarði er framúr til dygd, megin- parturin turrur, gamal bø- ur, men ein partur liggur lægri og er vátari. Bøurin liggur væl fyri at gera royndir á og liggur saman, uttan tað at vegurin oman har mest fjølbygt er í Skålavik gongur harigjøgnum. Hildid verð- ur, at upprunajerðin undir bønum hevur verid morena og myrar. Avfallid í Skálavík verður hildið at liggja nakað undir miðal í Føroyum. (Meting av Hanusi Wardum). Streymnes Bøur: o.u. 10-11 hektar Hagi: o.u. 760 hektar Åseydatal: o.u. 300 Dyrkilendi: I 0.u. 30 hektar II — 20 hektar Avfall: o.u. 3000 mm ár- liga (Meting av Hanusi Wardum). Dyrkilendid fellur ym- iskt: myri, morena og eyr- morena. Nakað av dyrki- lendingum er ógvuliga gott, men rættiliga óvist er, hvussu stórt hetta lendið er. Uppgivnu telini stava frá kortmátingum og metingini hjá formanni jarðarráðsins, Fritleifi Joensen. Dyrkilendið ligg- ur ikki saman í letuni, av tí at einir 6-8 hektar liggja eitt sindur burtur frá hin- um haganum. Gjert varð vart við, at til bar at gera gerðabýti, so at alt dyrki- lendið kom at liggja sam- an. Hagin liggur væl fyri til meguligar beitis- og taðingarroyndir. Dygdin er heldur ymisk, ein part- ur brattar líðir, sum bæði Sr. i 6 BEES Í ;