leygardagur 22. september 1979síða 9

roerne || Nr. 73 — 22. september 1979 ———— sosialurin Síða 9 Å TY BARNA-SIÐAN Á á á fr . PI GERA DUG / R JÚ * EMW STEINRISP SMÁIR FLATIR STEINAR STEINARMIR VERÐA LIMBÐIR SAMAN. VLLIN VERÐUR LIMBO VPPA. : BLI HITT VERÐUR MBLAÐ UPPA. MYNDIRNAR ERU BARR DPMi UM, HVUSSV TAÐ KANN VERÐI. TO SKRLT BRÚKA = EÐ eg , VLIFRLRGDAR, L/T/R SA 1 PA Slag, Sv TC | HEVUR FUNNIÐ NIÐRI A SRWOINUM. 1 LOYNIHELLI Banning yvir nasareararnar So rópti hann hart: »Hoyr meg, gudleysi og ótakk- sami maður! Av tínum tápuliga og treiska ólýdni ímóti keisarans boðum hevur tú forgjert lívi tínum. Tú ert deydadømdur. Men kortini ætli eg mær at broyta dómin, men bert um tú gongur undir eina treyt«.- »Um eg kann ganga undir ta treytina uttan at svikja Harra min, Kong Konganna, so vil eg fegin gera tað. Vit hava fingið tey boð frå Harra okkara, at vit ikki óneyðugt megu kasta lív okkara burtur!« Mannamúgvan lurtaði. Alt prát var hildið uppat. Øl! vildu síggja, hvat ið fór fram uppi við altarið. >Tú talar sum ein vitugur maður!< svaraði landshevd- ingin. »Hvat treytini viðvíkur, ja, so eri eg vísur í, at tú kanst ganga undir hana. Vit hava frætt, at tú veist, hvar hin ríki Basilius og húski hansara, sum hvurvu úr býnum á løgnan hátt nú ein dagin, halda til. Sig okkum, hvar tey eru, og eg kann við gleði — av keisarans náði — veita tær liv og grið<. „Fyri handa prísin vil eg hvørki hava lív ella grið!< »So veitst tú meðni, hvar Basilius er?« »Ja, tað veit eg«. „Lat okkum so vita, um vit ikki duga at finna onkri ráð at fáa teg at siga frá! Landshevdingin hugdi forhánisliga at presbytar- inum. >Partamaður tín í áðni, hesin Gennadius, fegn- aðist eisini uppi yvir ellum, sum hann visti at siga okkum. Tíverri gjerdist hann óður í hevdinum, neyð- ars maður! — Ja, presbytari, hevur tú hugsað teg um?« »Flytid tykkum so!« segði ein vælvaksin trælur, sum troðkaði seg igjøgnum mannamúgvuna. »Landshøvdingi! Góð Harri! — Eg má tala við tygum!> rópti hann lengu meðan hann var langt burtur. „Far burtur við tær!« róptu teir rómversku her- menninir og royndu at steðga honum. Hann bendi spjótini niður og slapp soleiðis inn um gyrðingina. Tveir hermenn úr lívverjuni tóku hann. „Góði harri! « 5. partur „Hver er hasin madurin?« „Ein trælur…« „Góði harri, eg — eg veit, hvar Basilius er!« »So sig frá!“ »Men eg biðji teg um eitt, harri«. »Titt frælsi? — Tað skalt tú fåa!« >Nei, harri!< Trælurin vísti tilboðnum frá sær við hondini. >Ég biðji um frælsi fyri henda mann«, segði hann og peikaði á Filemon. »So, so? — Ert tú kristin?« „Nei, náðigi harri, men eg havi kent hann í fimm ár — vit eru góðir vinir!< »Xanthias, vælsignadur«, rópti Filemon. Hann var heldur illa við av, at trælurin var komin. >Um eg eri vinur tín, sum tú sigur, ger mær so tann beina, ikki at svíkja Basilius!« »Tig við tær!< rópti landshøvdingin strangliga. „Eg geri sum eg vil«, segði Xanthius og bindi Trebonius veittraði Ísis-prestin yvir til sín og ráðferdi seg við hann og Kallisthenes. »Xanthiasm, gott eigi teg!< »Tig við tær, presbytari!« Xanthias risti við høvdinum. >Tú skalt fáa grid«, segði landshøvdingin eitt sindur seinni. >Men so mást tú føra okkum til Jasilius — og vit megu fanga hann! — Tala so!« <Ja, góði harri! Í seinastu viku sendi harri mín meg so hissini eini erindi til Zericah fyri seg. Á veg heimaftur kom eg í fyrrakveldið fram við tí pálman um, sum vit her rópa Fárao-pálmin. Eitt sindur burtur frá hoyrdi eg mannamál. Eg steðgaði alt fyri eitt, fjaldi kamelin og sníkti meg afturundir einum kletti fram um pálman. Har stóð Basilius við húski sínum, hesin presbytarin var har eisini og tríggir trælir, og undir pálmanum lógu seks kamelar á bóli Basilius tosaða júst við presbytaran og eg skilti hvert orð. Eg hoyrdi, at hann ætlaði at leita sær skjól onkunstaðni nærindis gróðrarblettinum. Eg varð liggjandi í skýli mínum, inntil Basilius fór avstað við húski sínum. Presbytarin og tveir av trælunum fóru Veitst tú: at ódnirnar, sum vit hoyra um í tidindunum í hetl- um nú, allar byrjar úti í Atlantshavinum um ekvator-leiðina ímillum Afriku og Suður- Ameriku. Ein ódn byrjar við, at luftin á einum lítlum eki verður so heit, at hon fer upp i loft — so verður ov lítið av luft á staðnum (tað rópa vit lágtrýst) — og ti byrjar luft at streyma við nógvari ferð inn í hetta lågirystid. (Eins og vatnið, tá ið tú tekur teppin úr baðikarinum). Ti kalla vit tað eina melduródn miðjan á ódnini er umleið 10 km í vidd, har er nokk so stilt. Men uttan um melur ódnin við egiligari ferð, heilt upp í 250 km/t. (Tað er tað sama sum 70 m/sek — tå id vit hava storm her hjá okkum er vindmegin 25-30 m/sek.) Veðurmenninir geva ódnunum navn, fyrsta ódnin á árinum fær eitt navn við A, næsta eitt við B, triðja við C, o.s.fr. Fyrr fingu ódnirnar altíð konufolkanøvn, men nú verða tær annaðhvert ár skirdar við mannfólkanevnum. eftir J. M. Neale | innaftur til býin. Eg varð noyddur at ríða mær ein umveg, so teir ikki sóu meg«. Trebonius hugdi eina letu at trælinum, men segði ikki eitt orð. — »Um hetta, sum tú hevur greitt frá, er satt, og um vit fáa hendur á Basiliusi nærindis gróðrarblettinum, so fært tú frælsi, og hesin maður fær lív og grið! — Men fyrst —: Høvudsmadur!« „Ja, harri!« »Legg henda mann í leinkjur og leið hann í fanga- húsið! — Og tú, trælur — far fyri fyrst aftur til harra tín. Hvat ið síðani skal henda, frættir tú seinni! — Flavius!« Uppróparin trein fram. „Hvussu langt ert tú komin á listanum?- Flavius vísti honum pappírsrulluna. Trebonius skeitti niður eftir henni. Hann hugsaði seg um eina - løtu, so segði hann: >Rópa fyrst á Basilius! — Kemur hann ikki, kann hald straks verða lagt á ognir hans- ara!< Uppróparin fór aftur fram á pallin. Triggjar ferðir rópti hann hart og týðiliga Ombi!« - Basilius, keypmaður úr men eingin læt við seg koma. Tá ið eingin var komin fram at ofra, triðju ferð hann rópti, segði Trebonius hátíðarliga: „Í navni keisarans og eftir heilaga vilia hansara verður nú hald lagt á allar ognir hjá keypmanninum Basiliusi úr Ombi! — Setið innsiglið á hús hansara og gevið hevuðsmanninum tað upp í hendur. Somuleiðis við ellum eðrum, sum Basilius eigur! — Kallisthenes ansar eftir, at skjelini verða skrivað og send mær í annaðkveld at skriva undir um middag ——«, Trebonius før å føtur. Hann bevå teimum at leida hvíta hest sin fram, og við mæta fylgi sínum og liv- verju sini reid hann aftur i borg s honum ófert Framman fyr Men nú er longu farið ína. Fólkið fagnaði i altarum Isisar og Osirisar hildu tey áfram við ofringini. Seint út á kveldið rópti uppróp arin eitt navn fyri og annað eftir, og menninir komu niðan at ofra. Tjúgu kristin vórðu sett í fangahús ann dagin. Morgunin eftir skuldi ofringin halda fram fo] ——— "iii | EO i