leygardagur 10. november 1979síða 9

Nr. 87 — 10. november 1979 sosialurin 4 JÚ FB SEOMLESENA AF) VERÐ 222,75 /D 70 LE66LÆR 3 BV HESUM TRLUNOM SBV ?? Send loysnina til Sosialin, box 76, Tórs- havn (Barnasíðan) innan komandi leyg- ardag. Minst til at skriva á, hvussu gomul/ gamal tú ert. Ein T-soga Tummas tók Tórusa tuflur, tá tók Tóra trý træpetti, tveitti tey til Tummas. Tummas tveitt tá tigandi tuflurnar til Tóru. Tóra tók tær. Tummas titaði tig- andi til Taravíkar. Loysnin á krossorðagát- uni: små | 2 sum |"; MASTUR ÍSKRÍÐA lasta LÆRU- | | GREIN | R } nn ÁVIRK-| i g AÐLI ELDAR- | BóK- NiR |STAVIR Euthymius og spekilsið 7. partur: Framhald — Alt varð gjert so sum kurvamakarin skipaði fyri. Nóg mikið av viði var til taks, so skjótt logaði eld- urin lystiliga í hellismunnanum. So við og við vóru eisini rekkjuváðirnir og hin útgerðin fingin til heldar, og hellið var nú farið at líkjast einum búplássi. „Í morgin kann Difilius ósnikkaður fara í næstu bygd at selja kamelarnar. Fyribils hugsi eg, at her er trygt hjá tykkum at vera. Tá ið Varian keisari á sinni gjerdi eina atsókn ímóti teimum kristnu, tá fjaldi pápi mín seg her í fýra mánaðir ósæddur. Tað hevði undrað meg stórliga, um nakar kom fram á tykkum her! Gud hann gævi, at hetta hellið má verja tykkum líka so væl, sum tað vardi pápa mín á sinni!« »Amen!« segði Basilius. »Og vit vilja takka Gudi, at hann hevur leitt okkum higar í ellum góðum!< Øll løgdust á knæ og Basilius bað eina ben. So segði hann: „Eisini tær, Pambo, vilja vit takka! Eg hevði viljað, at eg fekk samsýnt tær onkurs- vegna«. Pambo svaraði bert: »Tad er mær nóg góð sam- sýning, um tit verða bjargað. — Er nakað meira at gera nú? — Tað, sum eftir er av viðferinum, kann liggja har niðri til ljóst verður í morgin« „Heldur tú, at tú fært havt eitt bræv við tær til Ombi?« »Eitt bræv?« isTiskr] AFLAR S AFEL Vinnari: Jan Sune Skoradal i Gøtu Veitst tu, at tá id tå brosar gert tú onnur glað? MALA EIN TRÆBUL Á. PBPPSTYIKK/, Sida 9 NÚ ER HEYSTIÐ KOIMÐ 06 SKJOTT ER VETVÆIN HER, SO ER TAÐ HVENP- 1167 97 HVA NÓKUR LOYNIHELLID eftir J. M. Neale »Ja, eitt bræv«, segði Basilius. — »Filemon — tað er presbytari okkara i Ombi, bad meg senda sær bod, tå vit vóru væl framkomin. Eg skal skriva brævið soleiðis, at erindasveinurin, sum ber brævið, ikki kann koma í kletur av tí, sjálvt um atsókin í Ombi leikar av ti hardasta«. „Ja; so fer tað helst at bera til«, svaraði Pambo. „Men eg havi ikki skrivað tað enn, hevur tú stundir at steðga eitt bil?“ „Ein tíma kann eg steðga, men heldur ikki longur, um eg skal rekka fram til Zericah, áðrenn tað verður ljósta. „Meira tíð tørvar mær heldur ikki«. Basilius fekk sær ein griffil og talvu, somuleiðis eitt pappírspetti. Í pappírið vóru klipt nekur fýr- kantaði hol. Filemon og Basilius hevdu avrátt sínámillum, at skriva saman á slíkan hátt, at hvergin av teimum kundi koma illa fyri, um so brævið kom upp í hendurnar á skeivum fólki. Tær smáu talvurnar hjá báðum vóru eins til steddar, og báðir hevdu teir pappírserk við fýrkantaðum holum í av sama slag Pappírsarkið varð so lagt omanfyri talvuna. Tá sóust nekur orð í holunum í pappírinum — Tey orðini vóru tað rætta brævið, alt annað sum stóð á talvuni var bara ífylla og hevði ongan týdning. Sosattt var tað ógjerligt hjá óviðkomandi at fata ta rettu meining- ina við brævinum. Basilius fór longur inn í hellið. Í ljósinum frá einum stórum kyndli setti hann seg at skriva Langt burturi hoyrdu tey enn ýlini frá sjakálun um „Hatta ljóðar andskræmiligt og vilt«, segði Filippus. >Ég skilji væl, hví hetta hellið hevur fingið so ringt orð á seg: Framhald