leygardagur 17. november 1979síða 9

Nr. 89 — 17. november 1979 MEIR Í TA NÆSTU OS.Fr KENSKA STEMME FLÓSKUSPÆLIÐ ViT GERA: 7 LjODFØR/ AV FLØSKUM, (ELLA GLØS), EINA TESKEIÐ, D FYLL EITT SÍNDUR AV VINI Í TR FYRSTU FLØSKUNG -EjTT SÍNDUR Ð HNG FLÓSKURNAR UPP R RAÐ (ELLA SET TÆR 5 RÆÐ) & SL; VARÍSLIGR VIÐ TESKEIÐINI FR FLÓSKURNAR- TV KAWST NE | SPÆLA SMÁRR SPNGÍR ELLA lf6, SU TC JÁLÝR FIWOR UPPR. GQ) HAr 77 EITT KLVER ELLA EINN BLOKKFLOYTU, SO KANSI TÓ OWKRR = FLÓSKU - ELLI? S70977A BURTURAV. sosíalurin 70 SKALT BRÚKA: FLÓSKUR | VATN. VIÐ 27 KOIRR MEIRR VATN Í Veitst tú at eisini bern vóru við í stríðnum ímóti Somoza for- seta í Nicaragua. Tú minnist kanska, at útvarpið næstan hvenn dag í summar bar tíðindi um bardag- arnar í Nicaragua. Nicaragua er eitt av teimum smáu londunum í Miðamerika. Drongurin á myndini er ein av teimum nógvu bernunum, sum tóku lut í stríðnum ímóti harðræðin- um hjá Somoza. Tey hava ikki barst til stuttleika, men fyri at sleppa undan at liva í hungri, neyð og deyðaræðslu. Nógv bern mistu foreldur ella systkin í stríðnum. Tann 20. juli endaði bardagin við at Somoza og familja hansara rýmdi til USA. Tá hevði Somoza-familjan havt ræði í Nicaragua í 44 ár, í oll hesi árini høvdu tey stungið stersta partin av land- sins rikidømi í sín egna lumma, meðan alt fólkið var hildið niðri í fátækdemi. Tí kanst tú ætla, at frein var stór tann 20. juli. Helvtin av fólkinum í Nicaragua er undir 15 ára- aldur, og nú verður arbeitt við at útvega teimum skúlagongd. Svarini til gáturnar: wøq Bus 7199 '18UQ '£ MBu0| 1UUÅIB DP! UOY QI BI, 7 ulsoqerg "I 1. Eg eri gulur, eg eri blåur, eg eri reydur, eg eri grønur, eg eri ógvuliga vakur. Tú sært meg, men kanst ikki nerta vid meg. Hvør eri eg? Nær byrjar ein dunna at svimja? Hvussu nógvir stórir menn eru føddir i Kald- bak? EN Svarini finnur tú aðrastaðni á síðuni. T-sogur: Tina tók tvey tyggigummi, tað triðja tyggi- ' gummi tveitti Tina til Tummas. Tummas tók tyggigummi, tugdi tað tríggjar ferðir, tveitti tað til tað tunga træið. Tað tunga træið tyngdi trilluboru Tummasar, Tummas trillaði trillu- børuna til tíkina, tíkin tuskadi til Tummasar, Tummas tók tíkina tætt til trýnið. Tíkin tevjaði. 2 Tummas tók tíggju tunnur. Tidliga tomist tann tíggjunda tunnan. Tað tók Tummasi tungt. Tig- andi tók Tummas tær tómu tunnurnar til teirra. LOYNIHELLIÐ - eftir J. M. Neale Euthymius og spekilsið »Ja«, legði Pambo afturat. »Hetta er eitt villini og 6hugnasamt pláss. Tey, sum ikki eru kristin, kunnu ikki halda annað enn at slík pláss eru íbygd við illum andum. — Men«, hann steðgaði á, >tað kann væl vera, at tey fólkini av rettum verða plágað av illum andum. Tað sigst í hvussu er um gudsóttandi eina- búgvar, halgar menn, at teir í oyðimerkum eru vorðnir freistaðir av ræðiligum andum«. »Eg havi hoyrt margháttligar søgur um hin fróma Antonius, sum var ein av teimum fyrstu at sekja út í einsemi, og hann er helst tann kendasti av ellum einabúgvum“, segði móðurin. ÞÁ ja«, segði Pambo, »okkum nýtist ikki at leita aftur í gamlar tíðir eftir sovorðnum. Tit kenna øll tann fróma Euthymius, hann sendi tykkum jú higar. Fyri fimtan árum síðani var honum ein hending fyri, sum var minst líka ræðulig sum tær freistingar, ið vóru Antoniusi fyri«. „Sig frá! Sig frå!« bønadu børnini beinan vegin, og bæði tey og móðurin settu seg so alspent at lurta eftir, hvat Pambo hevði at siga frá: >Tað er ein óhugnalig søga«, byrjaði kurvamakar- in. »Men vilja tit hoyra hana —?« Pambo gjørdi ein lítlan steðg. >Tá, fyri fimtan árum síð. var ikki eitt einasta kristið fólk her í gróðrarblettinum. Sjálvur dýrkaði eg eisini tær smáu gudamyndirnar, sum eg seinni gróv niður í urtagarðinum. Í tí tíðini sendi Tummas, sum var patriarkur í Alexandria tá, Euthymius higar til okkara. Hann skuldi vita, um tað bar til at boða evangeliið um Jesus Kristus her. Einastaðni í okkara gróðrarbletti er eitt óhugna- ligt helli, tað eitur Ammons-hellið. Eingin hættaði sær inn í tað. Tað segðist, at summi av teimum, sum hevdu hættað sær at verið har í eina nátt, vóru horvin, uttan at nakar visti um tey at siga, og at summi hevdu púrasta mist vitið. Hvussu alt hetta hevði gingið til — Ja, tað visti eingin at siga. 7. partur: Euthymius hevði hoyrt so nógv um hetta hellið. Øll ræddust andarnar, sum segdust at spekja har. Euthymius var illur um, at tey trúðu slíkum. Ein dagin avgjerdi hann, at hann sjálvur skuldi vera í hellinum eina tíð. Alt, honum nýttist til uppihaldið har, var ein stólur, eitt borð, eitt seyðaskinn at sova á og eitt vatnilat, harumframt hevði hann nakrar bekur og eina lítla oljulampu við sær. Hvert kveld las hann í ljósinum frá oljulampuni eitt petti av Jóhannesar Opinbering. Fjúrtan dagar gingu, uttan at Euthymius hevði hoyrt ella sæð nakað. Hann var farin at halda, at alt, sum hann hevði hoyrt um andarnar í hellinum, var tað bera tvætl. Ti avgjerdi hann at rýma úr hellinum aftur. Men so — eitt kveldið, tá ið Euthymius aftur hevði sitið og lisið í Opinberingsbókini og hann var sera hugtikin av tí, hann hevði lisið, tá hoyrdi hann ganga. Hann leit upp — eitt óhugnaligt skepilsi stóð fyri honum. Andlitið var nábleikt, hitt hvíta hárið fløkt og ývið, muðurin ræduliga avskeplaður, tey óstillu eyguni stardu at einabúgvanum. Kappin, sum lýsti við eini veikari glæmu, blaktraði í lotinum, sum lá inn í hellið. Hevði tað verið onkur annar, hevði hann verið flýddur, men Euthymius fór á fetur og leit fastliga inn í eyguni á spekilsinum. Minuttir gingu. Euthymius helt út. Fimm minuttir — seks minuttir. Euthymius stóð enn og stardi at spekils- inum. Tað vórðu tíggju langir minuttir. Tíggju minuttir einsamallur í oyðuni, í náttarkvirruni og myrkrinum, mitt í oyðimerkini, langt burtur frá fólki. Í tiggju minuttir stóðu tey hvert yvir av eðrum. — So sló spekilsið eyguni undan, rætti ein langan, klænan og visasligan arm ímóti lampuni og segði við eini ræðuligari rungandi redd: >Títt dirvi og tín trúgv liggur i hasum ljósinum!< „Tað er lygn!< svaraði Euthymius og slekti lamp- una. Eina stutta letu var tað sum at vindurin vaks og varð kaldari. Sum hann var vanur legði munkurin seg á knæ og legði náttina í Guds hond. Síðani legði hann seg at sova. Alt var friðarligt, og Euthymius svav í náðum alla náttina. Framhald