leygardagur 2. februar 1980síða 12

Gamli Tomm og kona hansara, sonurin og dótturin hjá teimum og hundur teirra Sniff skuldu rógva yvir um sundið í einum lítlum báti. Báturin ferdi ikki meira enn vektina av báðum bernunum í senn Gamli Tomm var líka so tungur sum bæði bernini, kona hansara var eitt sindur lættari. Sniff vigaði ikki meir enn helvtina av tí, gentan vigaði. Tá ið tey høvdu róð 9 ferðir um sundið, vóru ell komin yvirum. Hvussu bóru tey seg at? um ein vinning r- - | | ER 76 277 2?) Fås O 35% | DB > | * $ | ÁS | AGRSN | ; Hvussu gomul er langomma?? i —| Hver færísin? … FD Få 2 Í ÁR i ” : Send loysnina til Sosialin (barnasiduna), box 76, Tórshavn, fyri komandi leygardag. Lutakast verður Nr:9 — 2. februar'1980 ViT GERA:Skelti ,Érg , gras (landslag 3) Í SKELTI.=— PPP | TY SasusPøniR| TRO p SKELT/ ; PAP | s | ÆÆ | PROPPUR | RE LÍT (ELLA | C | (VIÐAREIÐI | 1506V/PØR | 19846) } | - År VE orm sr | + IS i>V I vr — . NN , å jæR ELLA KR 3 == seR 50 ÝR Pí! RAAR N /t 3 WUKL | í VO KS | | LEIÐNINEIM TIN NN TEKNAR 06 LÆT LÍTIN. | 23 il kKLIPP 2 DRUKNR INN) AE SKELTIÐ UT LIMA - / u5TONG/NI 1566 790 AT 2 . V/S, BAK SIÐUNA SMÝR LIM Á „ HAR SUM GRRSIÐ STROJ VERA 06 på i EIN PROPP Á ELLA OKKVRT| VERA „TEKUR FINN AÐ, SVA | DVUGIR Til | FØT | i WA (kra 06 A rs —— 5 STIKK HANR HAR SUM SANDUR SKAL | TURRAN EINAN SAND 06. STROYR Á LiMIiÐ í STAÐA FYRI SÆ 6USFRNIR. | I SPØNIRNER Lg mig TRÆKRONUNP Í | - LÍMIÐ 06 STROY TÆR GRONU| SBGUSPÓNURNAR Á - | Á Á MU HEVUR TU EST. EINI TRÆ URTAGARÐ A /(ANDSLFE! T7/NU?. LANDSLAGIÐ. (4,7) SPÉNI RNA TV BARA Veitst tú, at í Danmark hava teir nú í nekur ár havt fragd av, at gera stuttligar segur um fólk í Árhus? Her eru nakrar av teimum: — Veitst tú, hví teir í Árhus ganga við klaffi fyri annað eygað? Tað er fyri at spara um ljósið — Ein Árhus-búgvi kemur inn í eitt rúm, har tað er myrkt og sigur: — Ræðuligt sum her er myrkt. Her man hava verið slekt nakað leingi. * — Veitst tú, hví teir í Árhus altíð ganga í troyggjum við høgum kraga? — Tað er fyri at eingin skal síggja, at hevdið er skrúvað uppá. LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale Holið í berginum 11. partur: »Longur aftur!« teskaði Difilius. — Heilt spaku- liga, so tey ikki gjørdu nakað óljóð, krupu flóttafólk- ini so langt inn í hellið, sum tey sluppu. Tey sótu hjartkipt og lurtaðu eftir báðum hermonnunum. »Hesumegin sleppur ongin inn hagar, men kanska slepst inn hinumegin? — Lat okkum blaka ein stein upp hagar!< Ein stórur steinur kom sendandi inn í hellið og rullaði yvir fyri feturnar á Basiliusi, sum sat fremst- ur. „Einki! — Men vit megu siga tað fyri hevuðs- manninum kortini«. Nú hoyrdust aftur fótafet og grót, ið bóltaði oman í dalin, og málið á hermonnunum, ið firraðist og hvarv Tað lætnaði fyri ondini hjá flóttafólkinum. >Ég kvíði fyri, at teir kortini fara at royna at sleppa inn í hellið ——7?« segði móðirin og leit spurin at eina- búgvanum >Tað hugsi eg ikki, Thekla«, svaraði hann. »Men um teir gera tað, so varnast tit tað so mikið tíðliga, at tit fáa stundir at sleppa tykkum burtur eina ferð enn. Eg veit sjálvandi einki um, hvusu leingi tað fer at vara. Og um teir finna uppá at seta vaktarmenn niðanfyri hellismunnan — tað hugsi eg kortini ikki — so sleppa tit út gjøgnum hina útgongdina hinumegin fjallið. — Men nú má eg fara. Rætt mær reipstigan, Difilius!< »Orsaka meg, harri, men eg vil fyrst kanna eftir, um stigin er í lagi. Hann kann vera moyrknaður=-. Difilius kannaði gjella hvenn knút og hvert petti av stiganum annars. Hann hælaði í móti teimum báðum kneysunum, sum stigin var festur í, at vita, um teir hildu. Imeðan gjerdi móðirin nátturðan til, tí nú var farið at myrkja. Basilius hevði hongt ein víðan og tjúkkan frakka av kamelull fyri munnan, tí tordi hann at tendra eitt kertuljós heilt inni á botni. Euthymius bað eina ben, takkaði fyri matin og lovaði teimum at verða skjótur aftur. „Men fyrst må eg royna at ugga hinar brødurnar og systrarnar sum hava fjalt seg í eðrum hellum her um leiðir. Fleiri av teimum hava ongan mat eftir“ Difililus var nú liðugur at kanna stigan og helt, at hann var í nóg góðum standi. Hann festi hann væl og virðiliga í teir báðar kongarnar, ið stóðu í hellis- gólvinum. Varisliga klintraði Difilus niður úr hellin- um. Hann hevði staðið uppá, at hann vildi vera fyrst- ur niður at vita, um alt nú var í lagi, og at festa niðara endan á stiganum, so tað varð lættari hjá Eut- hymiusi at sleppa niður. — Difilus kom niður í ellum góðum. Hann rykti í stigan, tað var tekin til Eut- hymius. Hin gamli lýsti Guds signing yvir flóttafólk- ið, segði teimum farvæl og fór so fet fyri fet niður gjøgnum stigan. Tá ið hann var niðurkomin, kvikaði hann sær burtur, og trælurin kleiv upp aftur. Stigin varð drigin upp og frakkin hongdur fyri munnan Síðani varð kertuljósið aftur tendrað Framhaid 9