leygardagur 16. februar 1980síða 10

sær út? m. pr. sek. 0 0—1 2—3 4—5 6—7 8—10 11—13 14—17 18—20 21—24 25—28 29—32 yvir 33 Vindmegi: Loysnir frá seinastu barnasíðu: Veitst tú, hvussu tað eitur, tá ið vindurin blæsur so og so nógv — og hvussu sjógvurin tá eitur ”Logn/stilli Lítið lot Lot Gul Andevsgul Stívt and- evsgul Strúkur í vindi Hvassur vindur Skrið Stormur Hvassur stormur Kolandi stormur Odn a) Langomma er 95 år b) Nr. 2 fekk isin. Nakrir håttir at meta vind- megina eftir á sjónum Havið spegilsblankt Ein farri vísir, hvaðan fleyr- ið kemur Smáir vindgarðar vísa týðu- liga ættina Vindgarðar byrja so smátt at hvítna Stór fløgg strekkjast og vindgarðar hvítna dúgliga Vindaldan meðalstór og samanhangandi við hvítum ryggi . Tað byrjar at hvína í loft- træðrum. Stórar hvítryggj- utar aldur Meðsamt at ganga ímóti ættini. Skúm frá brótandi vindaldu byrjar at fúka eftir sjónum Tað byrjar at taka leyst. Torfert at ganga ímóti ættini Glaðustrok, stórur sjógvur, sum byrjar at bróta, havið tætt av skúmfroðu. Ógvuliga stórur sjógvur, sjógvurin næstan allur hvítur Skadavindur, allur sjógvur- in hvítur frá stórum brotasjógvi Himmal og hav alt í einum roki. Ogvuliga sjáldan í Feroyum Nr. 13 — 16. februar 1980 DEIL PRPÞÍRIÐ UPP / 16 PUNTAR. TRIST Ikki OV FAST Á BLYRNT/N- SO TRO BER Ti BT V/SKA BURTUR SE/NN/ TEKNB HUSIN/ v SKÆT BRÚKA = PRPPIR ud Pr - SAKS BLYBNT - 4/19 BOYGG - 4T9R - HALT 7 SPHAN EINR LØTU TL TURT ER. NÆ ERU HUS/N/ LIÐUG — LIR 7EY Á 1NDSLA6/D. GER FLEIRI, KANSKA E/SIN/ EINI, SUM L/KJAST TÍKKAR? EGNU HVSTA. LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale 12. partur: Eitt marg- háttligt bræv Allur dagurin eftir gekk, uttan at nakað hendi. Nú var aftur kveld, og tað myrknaði skjótt. Difilus hongdi aftur kamelullar-frakkan fyri hellismunnan. Tey tendraðu ein kyndil og settust at fáa sær nátt- urða. »Nu er myrkt, harri, so eg átti helst at farið eftir vatni«. >Tað er helst betri at dråla við tí ein dag afturat, Difilus, tí rómverjar eru ivaleyst enn í nåmindum….« Eitt hveit skriggj! — Ekkóið fór millum fjøllini. »Sløkk ljósið! Eitt brast ímóti tí tjúkka forhanginum við hellis- munnan. Tey sótu øll nåbleik. Basilius og Difils vóru teir fyrstu, ið komu fyri seg aftur. »Hvat mundi hatta vera?“ „Kanska ein steinur, harri, ella ein pílur — eg fari at vita!« »Men ver varin, Difilus, ógvuliga varin!« „Beint nú er ongin vandi, harri. Um so rómverjar hava funnið okkum, so veit eg í hvussu er ikki, hvussu teir skuldu sloppi inni higar!< Spakuliga grulvadi Difilus fram. So varisliga, at hann ikki gjørdi óljóð. Tá ið hann kom fram í munnan, trilvaði hann eftir øllum forhanginum. — Har — júst sum hann hevði væntað! — Ein pílur stóð hålvur inn í gjøgnum frakkan. Difilus royndi at toga hann úr. Men hvat var hatta? — Hann hugdi út um frakkan at vita, hví hann ikki fekk togað pílin inn igjøgnum. Eitt pappírs- petti sum ein hond til staddar var skorðað fast í eina rivu í hinum endanum á pílinum. Varisliga tók hann pappírið og lurtaði ímeðan eftir ljóðum úr neðra. Alt var kvirt. Kolamyrkt var eisini. Einki var at síggja til mannin, sum skotið hevði. So vandaliga dró Difilus frakkan fyri aftur hellis- munnan og kreyp so ljódliga inn aftur á botn í hell- inum. „Eitt bræv, harri!< teskaði hann. „Skotið inn í hellið við einum píli!< „Eitt bræv?« Bilsin komu øll yvir til hansara. »Munnu vit kunna festa í aftur kyndilin?« „Jú, tað hugsi eg, tí í gjár sást einki til nakað ljós, tá ið forhangið var fyri. Kyndilin logaði aftur. Difilus rætti harra sínum skrivið: Eitt gulnað pappír, lagt leysliga saman, eitt sindur skrætt í kantinum, uttaná stóð: >Til háttvirda Basilius«. Basilius hugdi gjølla at brævinum. Hugsunar- samur læt hann brævið upp: Silvanus, biskupur, heilsar Basiliusi, elskaða soni sínum í Harranum. Vit lata teg hervið frætta, at háttvirdi bróðir okkara, Aristides, vegna ta ræðuligu atsókn móti kirkjuliðunum allastaðni, og helst her á leið, hevur tikið ta avgerð at flýggja út í oyðimerkina, inntil tann tíð kemur, at hann óræddur kann koma heim- aftur. Vit líta hann í tína varðveitslu og biðja teg geva honum hús og mat og hvat honum annars tervar. Gud veri við tær! Ombi, tann 10. dag Hamlés (179). »Vit lora stigan niður beinanvegin, påpi!« rópti Jó- hannes og leyp yvir at jarnkongunum til stigan. »Difilus hjålpir tær!“ Tað bar til at gera stigan fastan í kongarnar uttan at taka forhangið burturfrá. »Sløkk ljósið! „Bíða eitt sindur, Jéhannes!« Drongurin hugdi upp. »Eitt hundrað og sjeyti og níggju ..< mutlaði Basilius. >Eitt hundrað og sjeyti og niggju.« »Hvat er å våsi?« >Ég skilji ikki hatta talið. Her er nakað, sum ikki ruggar rætt!a „Hvussu meinar tú! — Er hetta kanska ikki skrift- in hjá Silvanusi?< spurdi móðirin bangin. Framhaid H æ