mikudagur 9. apríl 1980síða 6

AA [Of [[— DD SO - Pe Em RS EL LO" telf. 147 20. 1 1820 - box 76, 3800 Tórshavn Utgevari: p/fsosialurin : Fyritaks- og blaðstjóri: Blaðmenn: Tórfinn Smith (ábyrgd) Hegni Djurhuus Jóhann Morterisen Jan Miller Arne Thomsen Sosialurin Dimmalætting Lýsingar: Uppseting: Prent: Skattarokningin NAKRAR AV kommununum eru lidn- ar við skattaálíkningina, og í flestu forum er skattainntøkan størri í mun til undanfarna ár. Hetta kunnu vit taka sum eitt gott tekin. Og skjótt kemur rokningin. Hvussu vælkomin skattarokningin er, man vera mis- javnt, men skal samfelagið hava møguleika at greiða sínar skyldur, má hin einstaki eisini gera tað! EFTIR NÚVERANDI skattaskipan skulu vit í ár gjalda aftur ein part av tí inntøku, vit høvdu í 1979, sum als ikki í ollum forum svarar til inntøkuna i dag. Hon kann bæði vera storri ella minni enn hon var í fjør, og av ti kunnu skattgjaldstrupulleikar stand- ast. HETTA SÆST eisini týðuliga av teirri stóru skattaeftirstøduni hjá flestu kommunum í landinum. Tey allar- flestu eru samd um, at best var, um skatturin varð tíkin beinleiðis av inn- tøkuni so hvort hon verður útgoldin, um tað so er timaløn, vikuløn, månadarløn ella partur av veiðu- úrtoku. Á HENDA HÁTT vóru teir pengar, tú fekkst útgoidnar, tínir, og lættari var at ráða yvir teimum. Eisini slapst und- an skattaeftirstoðu, fyri bert at nevna tvey dømi um fyrimunir við samtíðar- skatting. VÆL VITA VIT, at mangan standast trupulleikar av at gera broytingar, eisini tá tad snýr seg um skatt. Í fleiri londum nærhendis okkum hava teir havt samtíðarskatting í fleiri ár, og hava teir eisini havt sínar byrjanar- trupulleikar, men tað átti at borið til hjá okkum, at tikid við læru frá hesum londum, og skapt okkum eina hóskiliga skattainnkrevjingarskipan. HETTA EIGUR landsstýrið at fara undir alt fyr! eitt, soleiðis at vit helst frá komandi skattaári kunnu seta í verk eina samtíðar skattaskipan — til fyrimuns ryri øl Nr. 27 — 9. april 1980 Ikki eiti á kristiligum sinnalag! »Hvørji sannleiksvirði hava tit hugsað, at skúlin skuldi geva bernum okk- ara? Eru tað slík, sum vit finna í hesi grein tykkara, har tit m.a. siga, at tey homosexueHu eru skuldar- leys, og at ein orsøk til homosexualitet ofta er ein strong og fordómsfull uppaling? — ikki eiti á »sannleiksviråum« — Nei, einki eru tey skuldar- leys…« (Og so framvegis, min undirstriking — »Dag- blaðið< 20.2.1980, s. 2) Orðini stava ikki frá einum gomlum nasisti ella úr rasistisku hugmynda- frødi Adolf Hitlers, sum hon kom fram i békini »Mein Kampf«. Tey eru skrivað av einum núliv- andi føroyingi, sum setir sjálvan seg í ein »kristnan an« bås, og nytir »Dag- blaðið< sum talirør Um eg hevði sama sinnalag sum hesin sami, so sámuliga fólkaliga kristiligi, maður hevur yvirfyri sínum medmenn- iskjum, so hevði eg sum homoseksuellur stevnt manninum fyri manna- rættardómstólin í Haag ella ákært Dagblaðið fyri brot á tær paragraffir í grundlóg okkara, sum verja minnilutabólkar av kynsligum, rasu-ligum ella ødrum slagi móti for- fylging. Men slíkt sinnalag havi eg ikki. Maðurin er bert eitt offurlamb fyri ein út- breiddan hugsanarhátt millum hveiju-kristin her á landi, fólk sum brúka sínar innibyrgdu agress- ionir til sjålvsrættvisger- ing og reinsa seg sjálvi við at forfylgja ødrum, sum løttu eru at leypa á i okkara åh, so kristiliga tel fey royna at Jesus teirra sjalvrættvis- gering, men um Jesus nú var millum hesi fólk í dag, so hevði hann helst spýtt y í andlitið. Ella helst heyði hann verið so mikið at sær komin, at hann læt tey hava frið at dyrka sítt kryplaða forfylgilsissinni, bert bidid løgregluna taka sær av teimum, um teirra tey andaliga forfylging broyttist til beinleiðis likamligar atgerðir. Tí slíkt hevur fólk upplivað fyrr. Mong homoseksuell noyðast tann dag í dag at rýma frá feðilandi teirra Feroyar, vegna útspilling- ar og forfylgingar. Tey hvelju-kristnu laða, onnur beinleiðis skjóta. Aðra- staðni fáa vit meiri frið, kunnu hitta fólk við somu áhugamálum og vanda- málum og tosa frítt um hetta. Tað forloysir sinnið og gevur tær eina kenslu, sum stavar frá samhuga og mannakærleika. Ofta er mannasinnið nógv kær- leikskendari i slíkum minnilutahópum, enn mill- um teir vitloysis-stríðs- menn, sum ákalla seg sjálvan í navni Kristusar á Føroya klettum. Ikki veit eg, hví kristin endiliga skulu vera so rætt fyri tí kynsliga lívin- um. Gud hevur, ífylgi Bíbliuna, skapt menniskju í sínum egna bílæti, so hann man eisini hava havt eitt kynslív. Hví sokallað »kristin« ræðast kropslig- ar virkishættir og biolog- iskar veruleikar, er mær ein gáta. Man tað vera ti, at folk, sum hava krypladi vidurskifti vid sin egna kropp og hansara virkis- hátt, hava lyndi til at nýta krógva hesa kri;l undir? Um so er, me hesum fólki sålarfrødisliga náttúriiga kensiu yvirfy teim kropsligu virkishætt- unum, sum tey ræðast. Og ikki minst, er hetta eitt prógv um, at um Feroyar ynskja eitt komandi ætt- arlið, sum er sálarliga heilsusterkt og kann hava náttúrlig viðurskifti hvat tí likamliga viðvíkur, so tervar kunnleiki, eisini í skúlanum. At geva skúlanæming- um kunnleika — hvat er tað vandamikið fyri? Eitt samfelag, sum uppfatar kunnleika av einumbveri- um slagi sum vandamikl- an, tað er eitt sjúkt sam- Hetta viðvíkur eisini tí kynsliga lívinum, sum er eitt náttúrligt og týdningarmikið lið í okk- ara veruhátti sum menn- iskju. Skeivur kunnleiki bítur altíð seg sjálvan í halan, og tað at fjala kunnleika fyri fólki — tað veri seg bernum ella vaksnum — skapar altíð ein ónáttúrligan róma kring um ein part av veru- leikanum, sum antin gerst meir spennandi enn hann í veruleikanum er, ella gerst tað so, at fólk fær rangverdar hugmyndir um henda veruleikapart. Sjálvandi hava øll bio- logiskt innrættað fólk — eisini føroyingar — fyrr ella seinni og á ein ella annan hátt funnið út av, hvussu tey eru vorðin til, og hvat kynslív er fyri nakað. Nakað heiit annað er tann stóri munur, tey munnu uppliva millum tey reint persónligu upplivils- ini við kynslívi, og so ta reint út sagt býttu og tåpuligu støduna, sum tey vaksnu — her ofta hvelju-kristnu — taka til hetta her. Tey ungu tosa ti neyvan við síni foreldur um kynslív, tey halda av góðum grundum at tey vaksnu hava eina undar- liga kryplaða felag og býtta uppfatan av kynslívi, og tí fáa tey automatiskt ónáttúrlig viðurskifti við síni foreldur og annað vaksið fólk. Tey ungu fáa sær sjálvi tær upplýsingar til veag, bæði í teori og praksis, sum tey halda vera neyðugar hvat kynslívi viðvíkur. Vandamálið kann her kanska vera, at tey eru noydd at royna praksis áðrenn teori. Og soleiðis ofta koma til úrslit, tey ikki sjálvi ynskja. Fingu tey teoilina tryggjaða fyrst, so kundi tað hjálpt teimum til at duga betri at farið við praksis. Og til at avgjørt, meiri med- vitað, hvussu, nær, hvar og við hverjum og hvussu kynslívið eigur at umsit- ast. Kúga kynslívið, tað ber ikki til, men tað ber til at gera teim ungu ta bjarnatænastu at fáa tey at ræðast tað — og harvið seg sjálvan sum likam — og soleiðis skapa kryplað- ar, sálarsjúkar verur, sum so kanska hava fyri neyð- ini at finna eina kryplaða útgávu av >kristindómi< til at krógva sínar kyns- ligu kryplingar undir, og forfylgja eðrum — td. homoseksuellum — og so endurtekur segan seg ætt- arlið eftir ættarlið. Ein sjúk sega. Eitt sjúkt sálarlív Eg vil enda hesa grein við at undirstrika; at upp- fatanin hjá hesum »kristna« manni í Dag- biaðnum í veruleikanum undirstrikar ein heilt ófati- ligan tørv fyri undirvising i kynslivi i føroyska skúlanum. Latið íikki eisini tað komandi ættar- liðið gerast offur fyri ta stødugt endurframleiddu fåvitskuna! Pouglas Pauli Gliebre Kvinnur fyri friði — ein sápubleðra? Øgiliga nógv rok hevur í seinastuni verið rundanum eina innsavnan av undirskriftum, sum ber heitið >Kvinnur fyri fridi«. Hetta skal eitast at vera heimsins stersta fólka- rersla, og tiltakið verður uppfatað sum loysnin fyri ell heimsins vandamál. Tað eru mannfólkini, sum vilja berjast, kvinnurnar eru samsintar um frið. So- leiðis sær heimurin út í dag. Í eldir hava samfelags- freðisligir aspirantar góðgeringarmenni annars roynt at broytt heimin við og at savnað undirskriftir og fáa fólk at svara spurnar- blødum sum síðani gerast grundarlag fyri onkrum statistiskum telum og kurvum. Kunngeringar og so síðani lagt í okkurt skjalasavn. Aðrastaðni í heiminum hava fólk hverki stundir ella tol til at savna inn undirskriftir hverja ferð tey skulu taka til atgerð- ar. Har fólk eru kúgað, liva í trældómi og undir oki, er tað ein spurningur um hver ið eigur våpnini At tosa um frið við ein, sum er traðkaður niður av ognarharrum, ella hevur byrsumúlan í rygginum, merkir bert eitt: kirkju- garðsfrið. Tí er tað náttúr- ligt fyri slík fólk at útvega sær vápn, stríðast fyri frælsi og valdi. Um hesi vápn so koma úr Sovjett ella USA, er líka mikið. Tey skulu brúkast, tey eru neyðug. Dagliga steðan hjá slíkum íóiki talar fyri seg sjálva. Hver er tað, sum skriv- ar undir »kvinnur fridi«? Jú flestu góðviljandi og frið- fyri óivað eru t ær relskand men hår arn arelskandi, men ar eg eisini til dømis danskar sosialdemokratfrúur og fínar frúur úr borgarligum flokkum, sum atkveða fyri fleiri vápnum til NATO- herin. Politikarar úr borg- arligum flokkum hugsa sum so: fleiri vápn, meiri friður. Styrkið NATO, sum borgar fyri friði! verður hugsað. Um hesar »kvinnur fyri fridi« hugsaðu sær nakað veruligt úrslit av at skriva síni nøvn á lepar og senda teir runt kring heimin, meðan einaræðisbeðlarnir flenna, so hevði ein byrjan verið at opna eyguni fyri Framhald á síðu 11