leygardagur 26. apríl 1980síða 8

Veitst tú, at tú ikki altíð kanst líta á eygu tíni. So >Tað er púra vist, tí eg sá tað sjålvur«, tað er ikki altíð púra vist! Tað, sum tú sært, veldst eisini um, hver ið tú ert Teir tríggir smáu grísarnir koma gangandi. Litli ålvur sær 3 góðar vinir og spælibreður koma Stór-grimi-úlvur sær 3 góðar døgverdar koma, so vatnið rennur úr tonnunum á honum. — og so er tað kortini tað sama, ið báðir síggja. Tí kann tað við hvert vera ringt hjá til dømis poli- tinum at vita, hvat er rætt, sum fólk siga. Sjálvt um tveir menn hava sæð tað sama, so er tað ikki vist, at báðir hava upplivað tað á sama hátt HER ER NÓKUR DÓMI UM, HVUSSL EYGR TITT KENN MWSTAKÐ SES. / | | 2 —— HVOR STRI KAN £. 1 R Pr 23 ERU TEIR BEINIR ? Dukkurnar Lítla Anna sat hendur í favn á einum skamli í spælistovuni mitt millum allar tær smáu seng- urnar, har dukkurnar lógu og blundaðu. Hon hevði sjálv latið dukkurnar úr, og vaskað teim- um og latið tær í náttkjólar, lagt tær undir teppini og ballað tey væl um tær. Og so hevði hon sagt við hina elstu: »Minst nú til erindið í segubókini, sum eg mangan havi lisið fyri tykkum«: »Bald og góð eru mini små, royna upp til Vårharra at nå. Og sig við hann tá ið tú kemur heim, at eingin av teimum meir stingur hh fram . beinini undan dýnu!a Heilsan Anita Køtlum, 11 ár TILL Inge Johannesen, Viðareiði . „, SPÆLA „ BLAKA BLIKK. ? 7 SKALT BRØKM: 4 tom blikk (ella Hein) » 3 Gumme boltar. fr SET BLIKINI UPP Á EIN kKARSSF KAST,06 SO RÆÐUR UM FT ? sv 6/ØRLET, TD FÆRI 7 STIG NÍÐUR SKJYTUR. FA 50 NÓGV (Si: TEKNING), NU HEVOR 77 3 BLIKK BT FELA EYRI HVØRT BLIKKIÐ, Tú LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale Bjargað frá deyðanum 15. partur: Harn sneiddi av og rann nú alt hann var mentur á skák oman eftir aftur Hygg —— ein gjógv! —— Ansa eftir, Pambo! — Ti- betur eydnaðist lopið. Men tann fremsti av hermonn- unum kláraði tað ikki, hann fekk fatur í eitt runna- skapilsi niðri í gjónni og kleiv so spakuliga uppaftur á tromina. „Hundrað drakmur til hansara, ið fær hendur á honum«, rópti hevuðsmaðurin, so tað gelti í fjøllun- um. Júst nú tóktist Pambo at hava ein lítlan tjans at sleppa undan. Hann steðgaði á eitt stutt bil og leit seg íkring í allar ættir. So sneiddi hann á skák niðan aftur á ein hamara, haðani ein geta gekk næstan steyrrætt niður í gjónna Hermenninir komu tivandi aftan á honum. Våpn- ini høvdu teir tveitt nærum øll frá sær, tí tey darvaðu teir ov mikið, men kortini var tað ongin, ið tók kurva makaran aftur ar eitt sindur vi agn fturúr . x ; K eyp |! 1 ta på i g skerflatan og soleiðis akað Nú hevði ha SÚ >Harrin haldi hond sína yvir honum!< bað móður- in »Einasti tjansur, hann hevur, er at fara upp úr gjónni hinumegin ...“ »Nei, harri, hann kemur niðan gjøgnum dalin!« »Og útaftur sleppur hann ikki!« Tað hoyrdust longu róp frá rómverjunum, ið forðaðu aftanfyri. >Hann er fokin!< >Hann kemur framvið okkum beint niðriundir holinum, harri!< »So er hann ikki fokin enn! — Jóhannes! — stigin! < „Stigin — — ?« „Stigin — ——?« „Ja, stigan sigi eg — men skjótt! > Tú forkemur okkum øllum, madur!« >Heldur okkum enn eðrum, Thekla! — Eg orki ikki at hyggja at, meðan fólk umkomast fyri eygunum á okkum, tá ið vit hava meguleikan at bjarga honum! — Ert tú klårur, Jéhannes?« „Ja, pápi!“ Alt í einum varð stigin festur í kongarnar. Jó- hannes tveitti hann útav >Paambooo!< — Basilius geylaði tað dýrasta hann var mentur Pambo hugdi upp. Hermenninir hugdu eisini. — iv eði! irað drakmur fyri handa mannin! — Og tvey 1, ið er fyrstur upp í hellið! « g ljúgu fet afturat — tiggJu — Framhaid Nr. 32 — 26. april 1980 ÍA A UR A