mikudagur 11. juni 1980síða 2

Síða 2 sosialurin Dansa og spæla í Kl-høllini Nr. 45 — 11. juni 1980 dagbókin Komandi fríggja- kveld kl. 20 hava " pt og Norea Radio varð afturvald. Í henni sita Danjal av Rana, for- maður, Mervyn Dimon næstformaður, Óli Debes Danmark Millumbylgja 205 m (1466 kHz) kl. 21.15—21.30. á spælimenn úr Vejle framsyning í Kl-høll- ini må fólk úr Vejle Í dag: »Omvendelsen — VI Hans Vang Folkedanserforenin hvad er det?« Mogens *%SSameistari. = olke ans 2 Munch, Åkirkeby, talar. Hinir stjórnarlimirnir komu við Englandi í Fisini er »Bibelleksi- 9 Sofus Strem, Hav gjårkvøldi. kon«, sum Jens Ole Srímur Hammer og Sig: Vejle Folkedanser- Christensen leggur til døre 8 forening hevur eitt rættis. pe HS nóg sera gott dansilið, Evangelisk Lutherisk þa Me yrådsvalid i sum hevur ferðast Strengekor, Bornholm, A se du mm iða í Europa O syngur. Norskar sending- % hava yrsta uppstilling- v Í rop: g ar eru hvenn dag kl. 16.05 arfundin fyri summarfrí Amerika. á stuttbylgju 31 m (9,6 tíðina, soleiðis, at listin Tey hava tvær | mHz)og kl. 17.05 å stutt- kundi verða liðugur Musikkstevnan 1980: Munandi vøkstur i undirtøku og dygd Nú vit hvitusunnudag í út- varpinum og seinni aftur í sjónvarpinum fingu at hoyra og síggja uppteku av hornorkesturstevnuni í Fuglafirði, datt mær í huga, at tað mær vitandi onki er vorðið skrivað um hesa megnar musikkstevnu. Alt gott um ítrótt at siga, men mær tykir, at bleðini her gera so stóran mismun, tí meðan tað um alt landið neyvan sleppur bóltur í mál, uttan at hann verður vidgjørdur í bleðunum, so verður eitt stevnuhald, har so stórur partur av okkara musikkfólki finnur saman til felags konsertir, als ikki umtalað. Hesar konsertir geva jú bestu myndina av okkara virkna musikklívi, og vit, sum við áhuga hava fylgt hesum árligu stevn- um, hava kunnað frett okk- um yvir ein munandi vekst- ur bæði til undirtøku og til dygd. Vestmanna Hornorkest- ur kom fyrst fram á pallin í ár. Hetta orkestur hevur rættiliga tikið dik á seg hesi seinnu árini og hevur ong- antíð verið so fjølment sum nú. Tekkina eigur Jens J. Egholm, ið so trúliga hevur arbeitt við ungdóminum ár um ár, og eisini er rímiligt at nevna, at Havnar Horn- orkestur her eins og í so mongum feri áður hevur veitt eina munandi hjálp, sum vestemnningar munnu vera takksamir fyri. Tá ið nú eisini verður hugsað um tað kórvirksemi bæði við vaksnum og bernum, sum í seinastuni hevur tikið seg upp í Vestmanna, er her veruliga talan um eina musikalska veking, ið vit mugu ynskja alt gott fyri í arbeiðinum framyvir. Eins og í seksti-árunum, tá ið Robert Oughton fyrru ferð var venjari hjá Havnar Hornorkestri, hevur hetta orkestur nú aftur sína ung- lingadeild, ið hevur sítt sjálvsteðuga venjingar- arbeiði. At her er ein kenur vegleiðari aftanfyri, hoyrist beinanvegin á orkestur- klanginum, hesum edla brass-band ljóminum, ið annars eyðkennir ensku or- kestrini. Leikandi lætt og væl fracerað spældu ung- lingarnir úr Havn undir leiðslu av tí blaðunga Ronn- ie Rørsvik. At Ronnie hevur allar gávur, ið kunnu mynda framúrskarandi dirigentin, sæst beinanveg- in. Hann er musikalskur, hevur temperament og ó- vanliga gott handalag. Tað er at vóna, at hann hevu: áræði og fær umsteður til rættiliga at útbúgva seg til musikkuppalandi yrki. Nes Sóknar Musikkfelag var næsta orkestrið. Tað er altíð format yvir tí, sum Símun Nónklett skipar fyri. Hansara orkestur spældi eisini við eldhuga, men tað tykist, sum at einstakir spælarar spilla fyri tí vakra ljóminum við ov harðligum spæli. Tað er at ynskja eftir, at orkestrið fær meira tilgongd av (ungum) spæl- arum, og at eisini genturnar á Skálafjerðinum fáa hug at spæla horn. Í so máta var tað eðrvísi við Fuglafjarðar Hornor- kestri. Hetta unga orkest- ur, stovnað 1969, hevur ment seg til at vera ikki bert eitt hitt fjølmentasta, men eisini best leikandi, og tað hóast tað mest at kalla er eitt unglingaorkestur, tí tey ungu og tá helst gentur- nar eru í stórum meiriluta. Nú hava fuglfirðingar altíð borið orð fyri at vera sera musikalskir, og eitt nú í Vestmanna varð sagt, at um skip við fuglfirðingum var á vágni, so varð altíð góður dansur á bryggjuni ella í dansistovuni, tí tá vantaði ikki musikkurin. Men gott orkestur kemur ikki av berum musikali- teti, og í Fuglafirði hava tey verið heppin við leiðar- um, sum hava hildið teim- um ungu til, hava dugað at fingið undirtøku frå myndugleikunum og ikki minst at koma i samband vid kønar venjarar. Ikki er ov mikið sagt, at maðurin, ið mest setti dám á stevn- una, var Robert Oughton. Ikki nýtist at skammrósa honum í bleðunum, men tað skal verða sagt, at musikk- hugaði freast stórliga yvir, at hesin vala musikarin og dirigenturin, sum áður hevur sett sær so varandi spor i okkara livandi musikklívi, ja, at kalla var vorðin ein myta, ið víst varð aftur á, nú aftur er við at leggja eitt professionelit steði víða um í landinum. At Fuglafjarðar Horn- orkestur, um enn ikki lýta- leyst, kundi koma so væl frá einari krevjandi upp- gávu sum brotum úr sym- foniini »Ur nýggja heimin- um« eftir A. Dworak var onki minni enn eitt bragd. Tvøroyrar Hornorkestur legði fyri annan stevnu- dagin. Tað var týðuligt at merkja, at fólk freddust yvir, at suðuringar nú eisini eru komnir við í hesum frá- líka og ríkandi frítíðarvirk- semi. At orkestrið so skjótt kundi koma fyri seg og longu eftir tveimum árum luttaka í stevnuhaldi millum hini orkestrini, er at undrast og gleðast yvir. Mær vitandi hevur horn- blástur verið bæði á Tver- oyri og í Vági áður, men tað man ikki vera at taka nakað frá nekrum at siga, at mað- urin, ið her hevur lagt gott steði, er Hugh Watkins, hesin ótrúliga arbeiðssami og fjølbroytti musikarin, sum tíverri alt ov skjátt fór av landinum aftur. Tað var tó heppið, at her er maður komin í mans stað. J. Mal- pass sýndi týðuliga, at hann væl er ferur fyri at føra tað víðari, sum hans- ara undangongumaður gav byrjan til. Tað er nú at vóna, at tað musikkpeda- gogiska virksemi, sum nú er við at taka seg upp á Tveroyri, fer at breiða seg til eisini hinar bygdirnar í framsýningar í Fer oyum. Hin verður í Eydnuni á Oyra- bakka sunnudagin kl. 17.30. oynni. Servágs Tónleikafelag er við at teljast millum tey meira tilkomnu í liðinum. Tað er ein spontanur musi- kalitetur og ein smittandi spæligleði yvir hesum ljóm- liði. Hensar Ellingsgaard, sum ikki sjálvur hevur tikið serstaka útbúgving í tón- leiki, ger her eitt gott og trútt arbeiði, væl stuðlaður av kenum blásarum á av gerandi sessum. Høvdu vágafólk, sum áður hava gingið undan í samvinnu millum bygdir, gingið saman um eina musikkupp- alingarskipan fyri alla oynna — og fyri alt tað fingið Vestmanna uppí — so hevði skjótt sprottið ein musikalskur = aktivitetur, sum kundi fingið alstóran týdning fyri ta mentunnar- ligu menningina í hesum so hegliga liggjandi bygdum Ein skal vera varin við at nýta superlativir í umtalu av hesari, men mær tókti nú onki orkestur at vera so væl samanspælt og so ljóm- andi sum Klaksvíkar Horn- orkestur Norman Ed- wards, sum doyði mitt í sín- um musikkmennandi virk- semi í Feroyum, legði sær nær at ala fram tað fagra samljóði, ið sum áður nevnt eyðkennir tey góðu ensku hornorkestrini. Hesin ljómur er enn í Klaksvíkar Hornorkestri, og uttan at taka nakað frá Otto Sam- uelsen, ið á so dámligan hátt hevði ieidsluna um hendir, so mundi tað gera sítt til tað so fullfiggjada spæl, at kønir og væl skúl- aðir spælarar sum Filer, Alex og Bogi bera tann musikalska disciplin og tann sans fyri fraceringum víðari, sum N. Edwards legði í orkestrið. Tað var tó at undrast yvir, at so fá ung vóru við, serliga tá hugsað verður um. at Klaksvíkin enn er einasta pláss í land- inum, sum hevur eina musikkpedagogiska skip- an, ið av rettum kann bera navnið musikkskúli — og er bylgju 25 m (11,8 mHz). Nevndin afturvald Tvøroyrar Javnadarfelag aðalfund seinasta nevndin hevði hóskveld, har tað enn soleiðis har norðuri, at hornblástur bert er fyri mannfólk? Harmoniorkestrið >G.H. M.< hevur altíð sett sín festliga dám á orkestur- stevnurnar m.a. tí, at tað er sett saman á so fjølbroytt- an hátt við eisini træblási- instrumentum. So fjølment og so væl leikandi sum hesa ferð hevur orkestrið valla verið áður. Mong nevn høvdu verið at nevna, um ein skuldi givið hverjum sítt, sum hava skipað fyri í G.H.M., frá tí at orkestrið varð stovnað fyri brátt seksti árum síðan, men mundi ikki áðurnevndi H. Watkins, ið umframt at arbeiða suðuri í Suðuroy og hava eitt ótal av næming- um í ymsum træblásiin- strumentum í Havnini eisini tók sær av G.H.M., eigur sín stóra part í tí knappligu menningini í hes- um orkestri? Tað mundi frett gamla Bager Hansen, sum orkestrið hevur navn eftir, at sæð og hoyrt hendan leikandi ungdómin, sum nú í so stóran mun myndar G.H.M. Tað eru ikki so mong ár síðan, at konsertir, har brúk var fyri floytuspæli, máttu leggjast til dagar, har kommunu- læknin hevði tíð at koma, tí ongin annar spældi hetta instrument, og nú sótu heilar átta ungar gentur á rað hver við sínar tver- floytu. Eisini klarinettirnar vóru væl mannaðar súm ongantíð áður, og tað mundi gera sítt til tað góða samljóði í hesum bólki, at ein av teim ungu spælarun- um úr G.HM. Martin Mouritsen, ið síðan Stig Heinesen man vera fyrsti føroyski orkesturmusik- arin. ið hevur sett sær fyri at gerast musikari burtur- av og nú gongur á kgl. danska musikkkonserva- toriinum, júst var heima um hetta mundið. Mátti tað gjerst fleiri og fleiri av okkara ungu musikkgáv- aðu greitt, at tað er ein rák góðari tíð fyri valið. Eisini var á fundinum eitt áhugavert tjak um stýring og leiðslu av virkj- um, har kommunan er hevuðseigari. og trygg framtíð í tí at ger- ast musikkuppalari, tí her verður nóg mikið til nógvar hendur, og ikki fer at koma rættilig gongd í okkara musikalsku menning, fyrr enn vit hava okkara egna útbúna fólk. Kenneth Jensen, sum stjórnar orkestrinum í ár, er kenur bæði sum leikari og leiðari, og hann bar G.H.M. fram til mesta fag- nað frá áhoyrarunum. Tað man ikki vera av til- vild, at tað altíð fellur Havnar Hornorkestri í lut at enda musikkstevnu- konsertirnar. At hetta vala orkestur hevur vunnið sær hesa serstødu er ikki bara tí, at tað hevur flest ár á baki (stovnað 1903), men her hava serliga seinastu 20—25 árini menn skipað fyri, sum hava viljað og dugað at finna orkestrinum hina kenastu hjálp uttan- ífrá. Hugsi her um Ludvig Breckmann, sála, og svágin Th. P. Christiansen. Nú- verandi venjarin Robert Oughton er vorðin nevndur, og eg havi hug at leggja aíturat, at ógloym- andi véru tær vitjanir, ið orkestrið í seinnu helvt av seksti-årunum fekk av nekrum av fremstu horn- blásarum úr Onglandi við sjálvum Jaeger á odda. IO Ova Olsen hevur orkestrið nú ein gávuríkan leiðara, og hansara samstarv við R. Oughton gevur vónir um varandi framgongd i orkestrinum. Jú, víst vóru tað livgandi letur at sita millum fjell í besta summarveðri og merkja tann gróður, ið er í okkara musikklivi. Men hesin gróðurin er enn ov til- vildarligur. Eftir er at ynskja, at okkara mentun- arpolitikarar fara at seta miðvíst inn á hesum eki, tí her vinnast varandi lívs- virði, ið ikki krevja milli- ónir. Ólavur Hátún