mikudagur 6. august 1980síða 9

Nr. 60 — 6. august 1980 sosialurin Síða 9 bokarummæli eftir Jógvan Isaksen, stud. mag. til tað sveimandi alt- fevnandi. »Aldan og landið alda« er skrivað í einum suggererandi skrivingar- håtti, sum avmyndar rersluna hjá eini aldu. Lesarin kennir tað, sum um hann aldar upp og niður undir lesnaðinum. Fyrsta reglan er ÞÁldan aldar« og seinasta er „landið aldar«. Um tað er sjógvurin, ið flytir seg, ella tað er landið, er treytað av sýnisvinklin- um. Alt er relativt, einki er Yrkingarnar »Ein løta i eini løtu« og »Stjørnu- skot i løtu« nerta vid mannalívið sum eina letu í tilveruni, tann fyrra í episkum frásegu- hátti. Í >Attandi dagur í ellivta mánaði< stúrir yrkjarin fyri vetrinum, men: Inni í myrkrinum, inni i kuldanum herðist ein kjarni við bleikari nál 1 < if ralr altíð tað grør í føroysk- um haga. og í >Tólvti dagur í eil- ivta mánaði< droymir hann um várlýsi og nýtt lív, og hann fer við aftur- latnum yvir til vindeygað sum longst at halda fast við imyndingina av vár!, norgunin 12 Imillum báðar novemb- erdagarnar stendur >Nú verður<: eygum fyr november Nu i nakrar dagar hevur tað verið vindur og regn slavtoka vindur og regn tað hevur nú verður Endin stendur sum ein meguligur mótsetn- ingur til tað undanfarna Tað er altíð vón um at veðrið batnar, men tað er ikki verið vist, ti er seinasta reglan óavgjerd. Sam- stundis kann m um man vil, tulka hana sum ta vén, sum altid fær menniskjað at rokna við bata. Sjálv drívkraftin í menningarseguni hjá mannaættini. Oftani letur yrkjarin natúrhugmyndir og sítt eg renna saman, sum t.d. í »Regn« og her, sum meginpartinum av yrk ingunum, er tað eitt na- túrfyribrigdi, tær gongd á tankarødirnar Men rangan á ti mo- dernaða sum samfelagnum stingur eisini sína ljótu gron fram savninum, sum t.d. í »Heygurin« og kanska serstaklga „Einaferð rann ein å« »Heygurin« fortelur um ein heyg, sum verður slúktur av býnum, verð- ur noyddur at dvína fyr! vekstrinum Heygurin — ið er hann Konga- minnið stendur á — verð- ur persónifiseraður og hugsar við sær sjálvum: Nekur ár má ein bera hesa grotnål hjálparleys hugstird glerpipumynd tó livandi enn í bynum langt inni Ljósið og ljóðið eiga heyggin enn í dag gloymdur er kongur hver varnast varðan men bernini spæla á hon- um í skýmingini glað Seinasta erindi ber boð um, at natúran hó- ast alt er ævig, meðan £: tað menniskjan finnur upp á er forgeingilig fá- fongd. „Einaferð in å« sigur frå hvussu ein å verður til rennandi eina kloakk«. smådrongurin må skåka sær millum bil- arnar á veg í skúla »vid skúlataskuni og myndini av eini å« (mín undir- striking), tí tann veru- liga áin er legd undir >stora Hvussu heili. Hetta minnir meg um, tað ein suðringur meinti um kunnleikan havnarfólk hevdu til na- túruna: >Sólin, fyri tykk um har norðuri, tað er nakað, sum tit lesa um í skulabokunum« Tær seinastu reglur nar í yrkingini eru mínum tykki patetiskar: eftir óneyðuga kosta hvat kosta vildi, hann skuldi einaferð ein á aftur liva í skuidi bynum«. Í >Ég og sølin« er tað aftur ævinleikin og nenniskjan, sum eru evnið, og yrkjarin fær við faum reglum avmálað. at tað er bert eittans vit kunnu vera vis i, og tað er, at vit einaferð skulu doyggja 8. Sólin lýsir stjørnurnar eru jørdin og månin livid og mannaættin fara kanska eg tar! eg hvørvi Steinbjørn B. sen er Jacob- javnan i sinum yrkingum inni á sjålvum tí at skriva. Hvat eru orð fyri nakað? I >Orðini eru bóltar< melur hevundur- n á hælinum: Nú eru orðini sum ymsir bóltar til óteljandi spøl á vøllum og í hellum metast fólk tveir partar vinna og tapa ella spæla javnleik Orðini eru bóltar fara í Hugsanir og hugsjónir spel Eitt orð er eitt orð og N #17 anr vel, CU Kann spæla tær við teimum. Hann ivast í, hvat orð- ini í seinasta enda kunnu brúkast til, um tey eru annað enn spæl. Harafturímóti er tað eitt heilt annað álit hann vísir orðinum Orðið byrjar«: Í byrjanini var orðið og tú skal ganga á jerðini um hon gleðir men tað blíðkar fyri hugaðum fólki eisini elska tín næsta sum sjálvan teg er lógin og allir profetar kjarnini og gróðrarvætan snávingarsteinurin vitin og varðin gøtan og breyðið tað á 0 Kasta Vatni g mong ar attana finnur tú tað inini var orðið KI g rovt r ið íbliska > Í r 2 ar nyr "anin ar orðið“ ið var ingin Biblia uttan orðið s. orðið er grundar agið fyri menniskjans Orðið er menning 1eyð- ugt fyri at fasthaida lugmyndir og geva tær viðar! ittan ; eingin sega orðið og eingin menning ittan segu Alt lagt“ visir modernaða samfelagið við hvussu tað vekstr! g torbrúuk! uttan tamar naid hevur fragliørt seg 4 fra ti naturiliga, I ekt aða Orkuna i veg ginum Hitan Matin i kuldakassanum øll eta ju ov nógv vit mugu klænkast vegginum Ein sannur sann leiki“ er meðsom við síni sma ;'soteran og moraliseran. Hon gevur góð ráð av ti slagnum vit kenna frá sálmum og sum foreldur — fyrr í tid- ini? plagdu at geva bDØørnum, ta tey foru heiman fyrstu ferðina Virka tað tú kann, ber nakað fram gróðurin kemur umsíðir sóljubarn, aks og rót undir sólini Akkurai tað sama ger seg galdandi við »Roynsla«, sum gevur til lesaran STEINBJORN B. JACOBSEN Bygg eina verð har tú er skeit aftur um bak meðan tú gongur ikki longsil men roynslur ninniu USIOK 2 tasKuian einleiðis rkingarnar sum »Å haldsliðið<“ og »Å sama Kennir il 1øvundurin iramber sjónarmið Sum kast oslalistisku sjona niðun nen soleiðis akkurat hvat hann mein ar er torfert at finna út av. Vit skulu »geva hver eðrum hondina aftur samráðast og íta a nyggjum« og »iat okkurt lítið liggja eftir okkun iljan og royndirnar eitt eir! ;samielag= ndir øllum umsteðun so ljóðar hetta ikki sc galið? yrkingarnar eru vigdar núiium KN nnu og Tær eru vakrar og demis „Sól og mán I gvuliga fínt meitlað, ið frá einumn rv orð hverjari reglu. »Menn iskjan« sigur, at kvinnan og maður hoyra saman, eru fyritrevtin fyri hvert annað. eru tvær síður a somu sek. Men sum sagt verður í »Vit bæði< kunnu vit geva hverjur eðrum nóg" Nakað av tær fær verið nínum eygun nni í nínum huga g nakað av mær í tínum men ikki alt nen 710VDå er! Y eðrum ku kk ru oast a sjá st PT rar r r Få kann ikki eta meg meðan tú sjálv vil verða etin Heldur tu min bringa er »itt reiður nkuntíð kanska nen non er e1sini 1 it í 14 ið í sår: aK30 rkingarna SK komiligar. Meðan | 1 a 1 Ó i SÆT 1 át 3 5 esaranum, eru dt sum avgjert iKK! lala seg 1pp við fyrsta gjøgnu: estri. Tær mugu lesast air rðir. áðrenn les arin hómar ætlanina hjá rkjara ; g spurn im lesarin emur longur nn at hóma meiningina ið gesum yrkingur Tad er eisini ein. spurn- ngur, hver ið timir og hevu Kreft 3 OPNA lesar rkingar rå USSU gv meta, a ið 14 urtur! 5 át við strid? 1041 Titlar OMEeTK ngar er tað in at her aður u bi 27 ðið S nakt. Tað er bara tað. a inn ofta ikki fer longu um »Rætta Pt kki fer ngur í na. fer gong! 2 nål, men siåldan førir at enda. Tað er sum um tað kalda áræði og fyrilita OVS 2 Ta Kinginå at enda mangla. Íkki s skilja, at eg kre Krt 2 ið av? er ina nekunlunde sing av hver steðan er her og Tad er eis sinl 1vValevsa tortert Jogvan Ísaksen