leygardagur 1. august 1981síða 6

SOSIALURIN telf. 147 20. 11820 box 76, 3800 Tórshavn Útgevari: p/f sosialurin Fyritaks- og blaðstjóri: Blaðmenn: Tórfinn Smith (ábyrgd) Hegni Djurhuus Jóhann Mortensen Jan Miiller Árni Joensen Sosialurin Dimmalætting Lýsingar: Uppseting: Prent: Avleiðing er aðalmálið TAÐ var ein tungur og mått- loysiskendur lestur at hoyra sam- bandsløgmannin frambera boðskap sín um politisku kósina hjá borgar- ligu landsstýrissamgonguni. HAR var ikki stórt annað at væntað, hesa samgongubjorðingina hava før- oyingar ringar royndir av frá árunum 1950 —58. EIN hevði tó hildið, at hin rami mátt- loysis- og viljaloysisblásturin, ið eyð- kendi løgmansrøduna, ikki beinleiðis slapp at fáa yvirtakið, soleiðis sum hinir báðir nulvingarnir í samgonguni annars plaga at erpa sær av. AT SIGA fyri Føroya fólki, sum stórstu hendingar i søguni, at sidurin at halda løgmansrødu var ibirtur av Kr. Djurhuus, at løgmansrødan i år var stytri enn årini frammanundan, at hetta var fyrsta løgmansrødan sidan seinasta løgtingsval, at ein illa kann loysa trupuleikarnar ein ikki kennir, at tað harmar løgmann, at sam- felagið ikki er ført fyri at útvega íbúgvunum í landinum dagligt starv. Hetta sigur bert tann, sum ikki hevur nakað sum helst uppá hjarta. HETTA var tað sama sum at geva upp uppá forhond. Annað var ikki væntandi. OG síðan kom dómadagslesturin við sínum hóttanum um at nú skal leggj- ast hald á tað syndri, sum vanligt fólk hevur av peningi, men kraftarmikið var undirstrikað, at skattin hjá miljón- ingunum skal ikki rørast við. TÁTURNAR VÓRU EISINI HAR, sukursøtar, ófatuliga luft- kastellkendar við propellum í ymsum støddum. VIST liva vit í einari umbroytingartíð. Einki nýtt, ikki eitt orð um framtíðar- loysnir av hesum. Bert grenj og gremjan um uttanlandaskuld. Ikki eitt orð um, at tað var við lántøkum, vit hava bygt upp, alt samalt, sum er útbygt í landi okkara. Hin ótemiligi septikktangin Uttan mun til, hvat ein hugsar um nýstovnaða Sjómannafelagið, teirra skipanarhátt og atgerðir, so hevur ketta felag fingið »journalistiska« stigið í Dagblaðnum avdúkað uppaftur meir. Tað er at siga, um tað er meguligt yvirhevur at »vavduka« ein spillnaknan journalistikk, tá vit í hesum feri helst neyvan kunnu tosa um journalistikk yvirhevur. Vandi er helst fyri at verða stevndur av alheims journalistafeløgum fyri ærumeiðing, um »skriving« »Dagbladsins« verður = sammett við »journalistiskan stand- ard« yvirhøvur. Og barnaverndin hevði helst stevnt okkum fyri nakað tað sama, um vit nevndu skrivingina »barnsliga«. Vit hava jú havt barnaár, og synd hevði tað verið at stungið bernini í bakið so stutt aftaná við at sammeta lyndi teirra við svertuna á »Dagbladnum«. Til ein pallborðsfund hjá Sjómannafelagnum og Fiskimannafelagnum var »Dagbladid« mett væl mannað. Og tað hava teir loyvi til, bert skilji eg ikki at teir tora, tá teir í sínum paranoida martyrium eru kringsettir av Skrivara- stovu, Reyða 1. mai, Oyggjaframamonnum, Kommunistiskum Utiset- um, Reyða kórinum, rabi- atium javnaðarmonnum og vargum úr Tjóðveldis- flokkinum. Og ikki bert hetta: Sjálvt limir í >jazzfelagn- um« vóru til staðar! Var ongin limur í Keypssam- tekuni ella Havnar Bólt- felag ella felagnum »Byrsumuli«?- Gríma, ið eftir »Dagbladnum« telur 2 limir, hevði „valt umboð< við á fundin. Har skuldi sostatt verið væl borðreitt við ofrum fyri hugdjørvu mentaðu journalistar okkara. Og á tveimum síðum í »Dag- blaðnum<“ kann Føroya fólk síðani skoða hetta journalistiska meistara- verkið sum fekst burtur úr hesum góða fundi. Fekk fáur annar nakað veruligt burtur úr honum, so var eðrvísi vid »Dagbladnum«. Ti hetta blad er minni áhugað i ti, sum fundurin snúði seg um. Blaðmenn vóru klárir við penninum hverja ferð, onkur pilkaði nes ella hevði útsjóndina móti sær (eftir mátistavi >Dagblaðsins<). Eyknevn- ini tróta ikki. Og tók onkur orðið, so leggur journalisturin dent á, um viðkomandi streyk sær um hekuna, og annars sá út sum »Dovragubbi«, »haråmæltur baldrianc, ella enntá »Yvirvaksin Ullalagdur«, sum »fesjar eftir lið sum krabba- gågga« eins og eitt >bol- andi ulpuskinn«. Onkur man vera evund- sjúkur inn á hesi fólk, sum hava tann heiður at verða ummæld í »Dagbladnum« fyri teirra útsjónd og eventuellar ósekar keipur. Tað er so við og við farið at vera ein æra at vera spiltur út í >Dagblaðn- um«. Tosað og skrivað hevur vidhvørt verið um fyri- brigdid »happing«, á ensk- um »mobbing«, tvs. tá børn velja sær eitt lætt offur til at happa, fara illa við og niðurbróta sálarliga fyri sjálvi at kenna seg »sterk«. Men tey, sum millum ár og dag vera happað av »Dagbladnum« — munnu tey ikki so við og við vera farin at gjogn- umskoða, at tá journalist- ikkurin ikki hevur annað at bjóða enn útsjónd hjá fólki, tå er »happarin« av- dukadur sum tann veiki, id ikki veit annad til råda at taka. Hoyr Harrans orð I Lukasar evangelium 16. kap., versini 19—31, lesa vit um ríka mannin og Lasarus, og má man siga, at tað var nógu, sum skilti teir her í lívinum, men ein nógu størri skilnaður eftir deydan, men tá var umvent. Hvat var tað, sum kundi gera hjarta so hart á ríka manninum ? Hann heuði mat, hús- rúm og pengar nokk til at hjálpa. Men hann lata Lasarus liggja har sjúkan go svangan. Hetta skal minna okkum um, at ævinleikin hjá okkum menniskjum verður augjordur her í lív- inum av okkum sjálvum. Tað er alt gjort sum ger- ast kann fyri at vit kunnu verða frelst, so at vit kunnu velja tann góða ella ringa lutin her í lív- inum. Vit mugu eisini minnast til, at oll eru broður ella systrar okkara her í lívinum og at vit eiga at boða Jesu frelsu fyri teimum og tú ella vit verða væl- signaði fyri trúskapin móti evangeliinum. Jesus er tann einasta sum kann geva okkum eitt reint hjarta til at tæna okkara arbeiði við. So kann man spyrja, hvor kann verða frelstur. Trúgv á Harran Jesus og tú skalt verða frelstur — ella: Tann sum hoyrir Harrans orð og ger eftir ti. Hetta tykist torført í menniskjans eygum, men um vit taka Jesus uppá orðið og trúgva ti fullgjørda verki á Golgata, sum hann fullgjrodi fyri teg og meg. Bíblian sigur: Koma hvor má gleði og friður eru at fá. Sessur er goymdur við brúdleypsborð, ongin er gloymdur, lívsæla orð. Hoyr tað og trúgv ti, eftir ti ger, vend um og frelstur verð. Og tað kunnu vit vera takksom fyri. At blaðið“ í sínum septik- tangajournalistikki opið sýnir fyri almenninginum, at teir duga altso ikki til annað ella meira. At enda eina lítla við- merking til skrivingina um, at onkur limur í Sjó- mannafelagnum hevur verið til skips >við babba«, og at onkur úr Keyp- mannahavn kemur »heim at vitja sparikassabøkur«. Er slíkt meiri ómoralskt enn at dusa sær í ikki arbeidsskaptum rikidømi, sum stavar frå agenturum sum arvað eru frå »babba- um« i samfelagnum? I »Dag- T.H. slíkum fitilendi skapast meiri slýggjutt ístur enn í onkrari sparikassabók ella umborð á Hólmi. Og hvussu ber tað til, at tað almenna í einstokum fori letur væl meira til menn, sum dusa sær í t. d. Edinburgh ella Bristol, við tí fyri eyga at vinna sær akademiskt fitilendi og 4—5 almenn størv — enn til onnur vanlig ies- andi, ið ikki agentastættini ? Livst so spyrst. Annars, vend tær 360%, so »Dag- bladid« kann siggja teg. koma ur Undirvaksin geldseydur AVREIDING av ti, sum tydning hevur fyri framtidarvøkstur samfelagsing. landsstyrissamgongan evnað eftir einans hålvum ári. Yvir- høvur ongan framburð um tað skal verða við samfelagsins ábyrgd ella medábyrgd. So heldur Tað hevur SAMBANDSKEND ikki so mikið sum ein evarskalítil glotti av framskygni. Jú landsstýrið vildi veita størst møguligan stuðul til mentan. Sanniliga stórfingið, niður- skurðir so tað munaði er veruleikin. løgmansrøda, lida strå- deydan. Tad sum kann bera seg skal sjålvsagt avreidast til vinir og kenn- ingar. Hetta er bo garligur politikkur vid lit.