leygardagur 22. august 1981síða 2

Síða 2 — Vit royna at fáa fólk at liva eftir boðunum — siga Mariusystrarnar, Juliana og Jos- vana. Alt virkið teirra er grundað á gávur. Peningin, tær fáa, brúka tær at breiða evangeliið út, og ikki til mat. Hann biðja tær til Gud um at fáa. — Og enn eru vit ongatíð farnar svangar til songar, siga tær brosandi. Systrarnar úr ti tvørkirkjuliga, protestantiska felagsskapinum vitja i Før- oyum til fyrst i september Undir stóra málningin eft- ir Jógvan Waagstein av Sigmundi Brestisson, tá hesin kristnar Feroyar, stendur systur Juliana og greiðir frá bókum eftir móður Basileu og frá fel- agsskapinum hjá Mariu- systrunum. Ein stór bókaframsýn- ing er í KFUK í samband við vitjanina av tveimum Mariusystrum í Noregi. Tær komu higar måna- dagin og steðga til fyrst í september. Í Feroyum skulu tær halda meti kring í oyggjunum. Uppgávan hjá Mariu- systrunum er at breiða út evangeliið við bókum, metum, útvarpssend- ingum, filmum o.s.fr., greiða systrarnar Juliana og Josuna frá. — Fyrr var tað ein sjálv- fylgja, at menniskju livdu eftir teimum 10 boðunum, men tað er tað ikki í dag. Hetta royna vit at fáa fólk at gera aftur. Hetta er ein av hevuðsuppgávunum hjá okkum, sigur Juliana. Sjálvar bygt hevuðssteðina Mariusystrarnar virka í 16 londum. Hevuðssteðin, Kanaan, liggur í Darm- stadt í Týskalandi. Hesa fóru tær at byggja upp í 1947 við múrsteinum, tær leitaðu fram í ruinunum eftir tey mongu bumbu- álopini á Darmstadt, har sjeyndi hver íbúgvi lat lív undir seinra heimskríggi. Tað var undir einum loftálopi, í bumbuskýl- inum, at tær báðar lovaðu, at sluppu tær við lívinum, skuldu gera upp við synd- irnar og virka fyri at upp- lýsa fólki um evangeliið. Felagsskapurin av Mariusystrunum var úr- slitið. Í dag telur hann um- leið 150 systrar, sum virka í 16 londum og koma tær úr 16 londum. Teirra mill- um er Noreg, har ll Mariusystrar halda til í Arneberg. Og her búgva Juliana og Josvana Tær geva ikki nakað lyfti, tå tær gerast limir í felagsskapinum, men tær vita, at tað er fyri lívið. Tá tær verða tiknar upp, fáa tær eitt nýtt navn sum er mál fyri andaligari trúgv. Felagsskapurin = kann sum soleiðis ikki sammet- ast við nunnur og nunnu- klostur. Tær búgva saman, men hava t.d. ikki egna kirkju og ganga í kirkjuni á staðnum. Keypa ikki mat — fáa alt — Hava tit borgarligt arbeiði? — Nei, tað hava vit ikki. — Hvat liva tit so av? — Vit fáa gávur, men móður Basilea hevur skip- að soleiðis fyri, at peng- arnar, vit fáa, brúka vit at breiða evangeliið við, meðan vit biðja til Gud um at geva okkum tað, okkum tervar, uttan at nevna tað, vit hava fyri neyðini, við navni, greiða systrarnar frá. Og tær eru ongatíð farnar svangar í song. Tær hava altíð fingið tey trý málini. Brosandi greiða tær frá eini segu, tá tær vóru komnar í uppisetur við margarini. Tær bóðu og bóðu, men dagarnir gingu, og dagurin nærkaðist, tá tær skuldu fáa gestir. Tað var komið til tað mundið, at tær skuldu fara at eta við gestunum, og framvegis var einki marg- 'arin komið, tá ein maður kom til bústaðin við mar- garini. — Og tå var »jubil«, flenna tær, og siga, at hetta skapar upp aftur størri kærleika til Gud. Eisini tå tær, heilt ókendar, hava verið á fremmandum steðum og hildið meti, hava tær fingið tað, tær hava havt brúk fyri. Lukkuligasta tíðin - Er tað ikki stór broyt- ing frá einum vanligum familju uppvekstri til at skula liva eitt slíkt lív? - Jú, tað er tað, men hetta er tann lukkuligasta tíðin í lívi okkara, siga báðar systrarnar. Spurdar, um tær onga- tíð ilskast inn á hverja aðra, siga tær, at tað hend- ur. — Hava vit svara aftur í einum argiligum tónalagi, biðja vit um fyrigeving. Vit tosa altíð út um ting- ini og eru opnar fyri hverj- ari aðrari, siga Juliana og Josvana. Seta upp skelti í Føroyum Høvudsstødin Kanaan, sum fevnir um fleiri hús — m.a. eitt ellisheim, hóast tær annars ikki taka lut í beinleiðis sosialum arbeiði — var liðug í 1966. Tær bygdu hana sjálvar so við og við. Listarverk, sum prýða hana, hava tær eisini avrikað. Grenmeti og aðrar búnaðarverur dyrka tær eisini. Tilfarið, sum tær brúka í arbeiði teirra, framleiða tær eisini. M.a. hava tær Á Våd Mern er TÚ MÚS TL 300 KÅL JOg påkadder LILLO hørt 505 sp: prentsmiðju og prenta sjálvar. Eitt av teimum føroysku blaðfólkunum spurdi — mest sum í skemti — um tær ikki vóru komnar í tvídrátt við prentararnar...Flennandi søgdu tær, at tað vóru tær ikki. Hóast tær t.d. ikki luttaka í sosialum arbeiði, virka tær kortini í >slum- kvarterunum« i Darm- SOSIALURIN stadt saman vid heima- missiónini á staðnum og taka sær av drankarum og bernum hjá slíkum. Av lagnum at skilja vóru tær fegnar um at vera komnar til Føroya. Tær hava einki tilfar á for- oyskum, men tað skiltist sum um tær hava okkurt í umbúnað, t.d. tosaðu tær um at seta upp skelti við sokallaðum kjarnuorðum á. Juliana við einum skelti, sum kanska eisini verða sett upp i Føroyum, og Josvana við eini bók um Mariusystrarnar og høvudsstød teirra, Kanaan Jógvan Sundstein um grein í Dimmalætting: Óundirbygd álop sum byggja á misfatan Ein grein í Dimmalætting um tjóðarroknskapin, har undanfarna samgonga verður løgd undir at hava brúkt pening hon ikki átti, blandar tjóðarroknskapin og landskassarokn- skapin saman. — Greinin byggir á eina misfatan, og tí kunnu vit ikki taka okkum av álopunum, sigur formaðurin í Fólkaflokkinum Hósdagin í síðstu viku hevði Dimmalætting eina blaðgrein um tjóðarrokn- skapin fyri 1979, sum Hagdeildin í Tinganesi nýliga hevur sent út. Um- framt at seta upp eitt yvir- lit yvir gjaldsjavnan hev- ur Dimmalætting eina frá- greiðing, sum endar við hesi viðmerking: „Hesi turru tel skuldu verið eitt demi um, hvussu táverandi sam- gonga hevur brúkt pengar sínar, ella pengarnar, ið teir einki áttu i«. Hesa viðmerking tekur Sverre Midjord, fyrrv. løg- tingsmaður, sum eina skuldseting um óreiðulig- heit í einum lesarbrævi í Sosialinum mikudagin. Sverre Midjord vísir á, at ein av núverandi sam- gonguflokkunum í lands- stýrinum, Fólkaflokkurin, tá hevði fíggjarmál um hendi í landsstýrinum, hevði formannin í fíggjar- nevndini, umframt tað at grannskoðaravirkið hjá formanninum í flokkinum hevur grannskoðanina av landskassaroknskapinum um hendi. Sverre Midjord spyr, um Fólkaflokkurin letur hesa skuldsetingina fara fram við borðinum uttan nakað. Misskilja nakað Sosialurin hevur biðið um eina viðmerking frá for- manni Fólkafloksins, Jóg- vani Sundstein. Hann vísir á, at bæði Dimma- lætting og Sverre Midjord blanda tveir roknskapir saman — tjóðarrokn- skapin og landskassarokn- skapin. Meðan tjóðarrokn- skapurin vísir, hvussu bruttotjóðarúrtekan verð- ur til og hvussu hon verð- ur brúkt, er landskassa- roknskapurin ein rokn- skapur yvir tað, sum landskassin krevur upp og tað sum brúkt verður í al- menna sektorinum. Framhald av óundir- bygdum álopum — Skrivingin í Dimma- lætting er eitt framhald av teimum vanligu álop- unum, ið hon hevur havt alla tíðina á fráfarnu sam- gongu. Uppsetingin av tølunum í Dimmalætting eru úr tjóðarroknskap- inum og hava tí einki bein- leiðis við landskassarokn- skapin at gera, sigur Jóg- van Sundstein. I greinini skrivar Dimmalætting m.a., at landskassin skyldar 44,8 mill. kr. i móti 21,2 árið frammanundan. Og vid ut- rópsteknið slær Dimma- lætting fast: »Skuldin er meira enn tvífaldað !« Jógvan Sundstein vísir á, at låntøkan uttanlands er samanlagt fyri foroyska samfelagið í 1979 økt við 178 mill. kr. Av teim- um hevur landskassin lánt umleið 45 mill. kr. — Vert er at leggja merkið til, at Dimmalætt- ing sigur, at landskassin hevur meira enn tvífaldað sína uttanlandsskuld hetta árið. Hetta er ikki beint. Tað er lutfallið í økingini av landskassa- skuldini frá 78 til 79 sum er tvífaldað. — Saman um tikið kann sigast, at hesi óundir- bygdu álopini í Dimma- lætting kunnu vit tí ikki taka okkum av, tá ið tey beinleiðis byggja á misfat- anir, endar formaðurin í Fólkaflokkinum, Jógvan Sundstein. ITT SET