mikudagur 14. oktober 1981síða 6
‹ fyrra síða allar 16 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Síða 6
telf. 147 20. 11820
box 76, 3800 Tórshavn
salur
Útgevari: p/f sosialurin
Fyritaks-
og blaðstjóri:
Tórfinn Smith (ábyrgd)
Hegni Djurhuus
Jóhann Mortensen
Jan Miiller
Árni Joensen í
Sosialurin
Dimmalætting
Blaðmenn:
Lýsingar:
Uppseting:
Prent:
Ljósið og píka-
tráðurin
Í hesum degum roynir felagsskapurin Amnesty
international at vísa heiminum á viðurskiftini hjá
sokallaðum samvitskufangum og er hetta eitt til-
tak, sum eigur okkara fulla stuðul.
Sum kunnugt virkar Amnesty fyri fangum, ið eru
settir fastir fyri síni politisku ella átrúnaðarligum
sjónarmið og hann styðjar bert tey, ið ikki hava
brúkt valdsgerðir sum politiskt vápn. Soleiðis
sum heimur okkara sær út í dag, sita í túsundatali
av fólkum fongslað fyri sína áskoðan eina. Upp-
aftur onnur túsund sita fest løgd undir gerðir, tey
heilt upplagt ikki hava gjørt. Tey sita bert sum eitt
offur fyri tí terror, sum er vanligasta politiska
våpn í stórum parti av heiminum. Tað eru øllum
hesum, sum Amnesty roynir at virka fyri. Felag-
skapurin hevur sum búmerki eitt kertuljós um-
vundið við píkatráði og skal hetta helst mynda
virksemið fyri hesum mongu, sum eru offur fyri
teimum nógvu harðræðis- og einaræðisstjórnum,
ið forpesta hesa jørð.
Ofta verður havt á lofti, at tað nyttar onki. Valds-
harrarnir eru so sterkir og so fyltir av maktgirnd,
at teir als einki menniskjansligt fyrilit hava. Hetta
er ein stórur spurningur.
Tað vísir seg, at valdsharrar í eitt vist mát eru erk-
visnir um sítt umdømi og dáma illa, at teirra
beistagerðir verða umtalaðar í útheiminum.
Vit meta at tað nyttar og virkið hjá Amnesty
hevur prógvað tað. Tað er eingin ivi um, at hevði
hesin felagsskapur ikki verið til, so høvdu túsund-
tals fangar verið gloymdir og goymdir, tiknir av
degum ella bert horvnir í øllum stillum. Men sam-
stundis eiga øll at verða greið yvir, at tað er ikki
nóg mikið at lata hetta virksemið upp í hendurnar
á nekrum fáum vælmeinandi og demokratiskt
hugsandi fólkum her og har.
Fyri tað fyrsta tí hesi fólk eru alt ov fá í talið. Í Dan-
mark eru teir farnir undir eina rættuliga kam-
pagnu fyri at økja um limatalið og málið er at fáa
1% av øllum denum til limir. Vónandi fer hetta at
eydnast og vónandi fer tað eisini at eydnast fyri
Amnesty her hjá okkum at økja um sitt limatal so
tað veruliga ger mun.
Fyri tað næsta so hava vit øll eirz skyldu mót-
vegis demokratiinum burturi og heima. Vit mugu
ongantíð gloyma, at demokratiið ikki er givið
okkum einaferð med alla, men at demokratiið er
nakað sum vit mugu stríðast fyri hvønn dag.
Eisini hava vit lyndi til at halda, at hóttanir móti
demokratiinum bara er nakað sum kemur fyri í út-
heiminum og sum tí ikki viðkemur okkum. So-
leiðis er tað nú ikki. Okkum nýtist bert at gloppa
eitt ávíst blað, sum kemur út her í Havn tvær
reisur um vikuna, so síggja vit, at harðskapur,
fascisma og annað einarædi hevur góða
undirtøku í einum politiskum flokki í Føroyum.
Tískil eiga allir demokratiskir og humaniterir
felagsskapir og alt virksemi, ið ber á tað borðið at
lætta um fylgjurnar av harðskapi og undirkúgan
at fåa studul frå okkum, sum enn kunnu tala,
hugsa og virka fritt.
SOSIALURIN
Borgarliga alternativid:
avreiða arbeidsplåss
Útvarpið visti nú ein dag-
in at siga frå, at ferju-
ætlan Íslendinga saman
við Skipafelagnum Fer-
oyar verður veruleiki frá 9.
juni komandi summar.
Hvat hugsar Skipafel-
agið fyri sær? ;
Hettar felag, hvørs inn-
tøka so gott sum øll stav-
ar frå flutningi av góðsi
frá Feroya fólki, ger ikki
mætari enn at leita sær
upp í eitt útlendskt flut-
ningstiltak, sum hevur til
fremsta endamál at jarð-
leggja eina vinnu, sum vit
allir feroyingar eiga, og
sum nú hevur fingið so
góðan byr, at øll líkindi
fyri eini væl lenandi
rakstri eru til staðar.
Her verður hjartaleyst
avreitt til fremmandar eitt
stórt arbeiðspláss, bert tí
at eitt lítið og hartil pen-
ingaveikt føroyskt skipa-
felag líðir av ambitiónum
um at gera nakað stórt,
men sum hver maður veit,
felagið ikki maktar. Lutur
Skipafelagsins í hesum
koma íslendingar at hava
buktina og báðar end-
arnar.
Skipið verður íslendskt
(navngivið eftir einum ella
eðrum íslendskum fossi),
manningin verður ís-
lendsk, leiðslan verður ís-
lendsk, har verður alt ís-
lendskt, uttan kanska
meginparturin av teimum
36.000 ferðafólkunum,
sum við landsstýrisins
vælsignilsi verða flutt av
okkara Smyrli yvir á hesa
útlendsku ferju.
At Landsstýri kemur at
gera hettar av fullum
huga, er lítil ivi um. Olaf
Olsen, strandferðslumála-
ráðharri, er jú gamal
nevndarlimur í Skipafel-
agnum, so skeggið situr
nær hekuni har, og gamalt
orðatak sigur jú, at ein og
hver er sær sjálvum næst-
ur!
Sambandið og fólka-
flokkurin hava, sum vit
minnast, ómakað sær egi-
ligt fyri at forkoma hesari
vinnu. Utlendskir shipp-
verið fult út greiðir yvir,
at so skjótt hesir borg-
arligu flokkar fingu vald-
ið, kundu teir róliga seta
sínar ferjuætlanir í verk, tí
long tíð fór ikki at ganga,
til tað føroyska tiltakið
við Smyrli bleiv kvalt.
Og rætt gittu hesir út-
lendingar. Longu stutt
eftir at hesir báðir flokkar
fingu valdið í Tinganesi,
bleiv Smyril lagdur helv-
tina av árinum, og nú er so
stundin komin, har hann
verður lagdur hina helv-
tina av árinum.
Nú komu so bæði íslend-
ingar og Skipafelagið
hesum flokkum til hjálpar
í rættvísgerðan teirra av,
at tað einasta rætta nú at
gera — nú aðrir fara at
leggja seg á Norðurat-
lantsrutuna — er at leggja
Smyril fyri well.
Syndarliga lagnu fekk
hettar føroyska flutnings-
tiltak, sum um rætt varð
arbeitt, við m.a. at útvega
Strandferðsluni sterri
skip, kundi blivið ein týð-
enn verður ført fram av
hesum døpurskygdu
monnum úti í Tinganesi,
kemst ikki uttan um, at
hesi 36.000 fólk, sum
Smyril hevur ført í
summar, hava lagt hópin
av peningi eftir sær runt
um í okkara landi.
Eg veit ikki hvussu log-
maður og hansara borgar-
ligu kemmirátar kenna
seg til passar, nú um-
steður, teir heilhjartaðir
hava birt upp undir, hava
tikið seg upp soleiðis at
fíggjarliga grundarlagið
undir hesi rutu okkara er
burtur. Men vita skulu
teir, at vit eru nógv í
Føroyum — eisini nógv
sum vóru ímóti Smyrli av
fyrstantíð — sum kenna
okkum djúpt skakaði av,
at eitt stórt feroyskt ar-
beiðspláss verður avreitt
til útlendingar, og tað
enntá við stórari hjálp frá
Feroya Landsstýri og
einum feroyskum skipa-
felag.
eftir, tá eg mánadagin
hoyrdi í útvarpinum, at
teir hegu harrar, hann
Pauli Ellefsen, legmaður,
og hann Jógvan Sund-
stein, formaður í legting-
inum, vóru farnir til Dan-
markar fyri at vera hjá-
staddir, tá fólkatingið
danska byrjaði vetrarsetu
sína við at hann Anker
Jergensen, forsætisráð-
harri, heldur sokallaðu
trúnreðu sína.
——W—w„.en0cn0nnnamalib
sen, sum í tíð og úrtíð tos-
aði og skrivaði teig upp og
niður um ferðingina hjá
undanfarna landsstýri!
Nú fer hann á eina, ja, eg
haldi vit kunnu siga stutt-
leikaferð til Danmarkar. Í
hvussu so er varð í útvarp-
inum einki sagt um fundir
ella samráðingar. Men teir
kunnu jú altíð hava eitt
kaffiprát við Anker Jer-
gensen og kalla tað fyri
fund.
Levi, vil Fólkaflokk-
urin vidka
demokratiið?
Í Dagblaðnum seinasta
mikudag hevur Levi
Niclasen eina grein, nevnd
»Standid saman“.
Í greinini skrivar hann:
»I hverjum einasta Sosiali
og Fjúrtanda fær demo-
kratiski = Fólkaflokkurin
høgg. Men tað er púra
náttúrligt, tí Fólkaflokk-
urin er ein demokratiskur
flokkur, ið hevur virðing
fyri einstaklinginum.
Sosialisman ræðist fólka-
ræði — hon hevur ikki álit
í einstaklinginum«.
Hetta er ein grovur, fyri
ikki at siga, ósannur og
vitleysur pástandur, sum
bert vísir, at Levi Niclasen
Avsannan
Eg fari við hesum at biðja
blaðið vátta, at eg ikki
havi skrivað, ella á annan
hátt havi nakað við lesara-
brævið, sum stóð í Sosi-
alinum leygardagin tann
10. oktober undir heit-
inum: >Falskar undir-
skrivtir og langir fingrar«,
at gera.
Edvard í Skorðini Joensen
Tað verður våttad, at
Edvard í Skorðini Joensen
hevur ikki skrivað nevnda
lesarbræv.
Blaðstjórnin
Ellefsen, sum helt tað vera
nógv mikið at brúka eitt
frímerki í staðin fyri at
fara á allar hesar samráð-
ingarferðirnar, liggur nú
vatnrættur í luftini hverja
viku. Tað er sum onkur í
Tinganesi segði nú ein
dagin á Vaglinum: einki
landsstýrið hevur ferðast
so nógv sum hetta.
Ikki tí, tað er óivað bæði
neyðugt at ferðast til sam-
ráðingar og til uppteku av
ikki hevur fingið eyguni
upp fyri, hvat satt fólka-
ræði, demokrati, er, og
hvat tað er at hava virðing
fyri einstaklinginum.
Vit liva í einum sokall-
aðum demokratiskum
samfelag vid nekrum
borgarligum, demokrat-
iskum, rættindum, sum
skrivi, tali og hugsunar-
frælsi og harafturat hava
vit eitt representativt
demokrati.
Upprunaliga hevdu vit
ikki valrætt. T.d. ikki tey
ognarleysu, fæloys-
ingarnir, tað vanliga fólk-
ið og kvinnurnar. Meðan
hegrakreftirnar við hond
og fót royndu at forða fyri,
at vanliga fólkið fekk hesi
demokratisku rættindi,
stríddust vinstrakreft-
irnar, sosialistarnir fyri at
finna fólkinum hetta
frælsið — eins og frælsi á
so nógvum eðrum økjum.
Men vinstrakreftir meta
ikki, at' demokratiið er
rokkið við hesi tátuni, og
hava ta áskoðan at av-
projekti verður av ógvu- ingmenn, sum hava fylgt andi inntekukelda hjá tyrla
-liga lítlum týdningi, har nekunlunda við, hava hesum stovni. Hvat so
Pv ldeilis oneydvend
»Pura aldeilis oneyðvendugt
at ferdast«
Nú mundi eg dotti upp- Og hesin maður, Ellef- Og hesin sami maður, uttanlandslánum! Men
tað er bara so legið, at nú
er tað ein natúrligur part-
ur av landsstýrisarbeiðn-
um, meðan tað fyrr 'var
„púra aldeilis óneyðven-
dugt«, sum Ellefsen
plagdi at taka til.
Okja. Hatta er nu ikki
meira enn at flenna at.
Låturkrampi
gerðir á ti fíggjarliga,
vinnuliga og á eðrum
ekjum í samfelagnum
eisini skulu verða tiknar á
demokratiskum grundar-
lagi.
Sosialistarnir vilja við
eðrum orðum víðka um
demokratiið á bæði ein og
annan hátt. Og á tann at
geva einstaklinginum
sterri álit og ábyrgd.
Er Fólkaflokkurin sinn-
aður fyri at víðka um
demokratiið og fólksins
demokratisku rættindi?
Pástandurin, at Fólka-
flokkurin hevur virðing
fyri einstaklinginum, er
rættuliga láturligur, tá
hugsað verður um tann
hetz, málgagn Fólkaflok-
sins, Dagblaðið, ferir móti
einstaklingum og nærum
ellum
nýggjum, sum
tekur seg upp.
Men Levi Niclasen
hugsar helst um einstak-
lingin, helst hin sterka,
sum skal hava óavmarkað-
Framhald á síðu 15
|