leygardagur 17. oktober 1981síða 11

SOSIALURIN ETT W li AN“: Beinraktir eru teir... er um, at ytri trivni er fyri at leggja legasteinarnar soleiðis — bæði í tí ytra og tí innara, at ein fløvi kenst. Tær stillu leturnar eru góðar — serliga úti í natúruni — bæði til vatns og til lands. Stillar letur úti í fjørdåinum, har alt smátt rerist og nerist í vatnskorpuni, í tí bláa dýpinum, í tí klára loft- inum, í teimum grønu líð- inum o.s.fr., hetta er alt eitt magni og anda, sum trýsta soleiðis á tangent- arnar, at samljóðið í hes- um yðjandi lívi sannferir teg og meg um, at vit eru ein partur av hesum — ein partur av natúruni. Sam- ansjóðingin er har — mill- um teg og sálina og ævinleikabod av millum teg og tad, sum rørist og nørist. Uppfatanin av, at vit eru ein partur av natúruni, liggur eitt sindur fjart í huganum. Tí fer henda eyðræningin fram av tí, ið »m6dir Jerð< kann geva okkum. Tað er eitt av- markað tal. Havið er ikki ótemandi. Tað skal rek- jast, eins og hagin verður rektur — somuleiðis sum teir gomlu rektu bjergini. Javnvágini ímillum tað, sum havið, hagin og bjerg- ini ala, og tað, sum kann heintast haðani, hevdu teir gomlu ans fyri. Um lív skuldi vera lagað, so mátti rektin vera góð. Natúran var dýrabar og var eisini dýrmett sum gull. Ikki varð hugsað bert um teirra ættarlið, men hevdu teir eisini meg og teg við í huganum. Ikki kann sigast annað enn, at vakurt = varð hugsað, tonkt og gjert. Soleiðis flúgva tankarnir, tá ið sitið verður á bekkinum í bátinum úti á Pollinum eitt vakurt summarkveld. Likamið og sálin tala saman og reka burtur alt kvørkviskni. Løgasteinar- nir eru lagdir og tad er væl gangandi um ánna mi:Jum sál og likam. Eygað rakar við nakrar høgguslokkar, ið fara við travsunum løgdum fram í spíss gjøgnum sjógvin. Hetta er eins hugtak- andi sum at síggja spógva sita og sova á túgvu. Einki nýtt er undir sólini. Teir atomdrivnu undirvatnsbátarnir eru bert ein spegilsmynd av tí 10 arma høgguslokkinum. Tigandi og stummir skjóta teir seg gjøgnum sjógvin aftur og fram, bæði snarliga og hóvliga. Motorkreftirnar hava teir góðar og er skrúvan snil- disliga gjerd. Ein lítil ven- tilur undir esinum, ið sprænir vatn aftur og fram sum ein nýmótans trýstpumpa. Allir høggu- slokkaveiðimenn ásanna, at soleiðis er. Spræningina frá hesum ventili hava teir fingið í andlitið og mitt í eygað. Dorgin gongur upp og niður — niður á einar 20 favnar — ræsir og heintar heintar og ræsir. Leingi kann vera sitið soleiðis, men so knappliga hevur tú eitt kenn. Hetta kann vera júst í tí letu, tá ið mælt verður til at fara aðra leið. Nú eru glómur á monnum — ikki bert á mannskap- inum, men eisini á hesum smidliga skapninginum, sum kemur dettandi inn um stokkin. Snýsandi, fí- sandi og sprænandi detta teir niður í bátin. Ringja seg hver um annan, og ógjerligt er at siga, hver eigur hverja travsu. Mangur ein undrast yvir, hvussu beinraknir teir eru við ventilinum, sum situr millum kropp og hevur. Tað svitast næstan ikki, at verður siktað eftir eyganum, raka teir mitt í eygnakrókin og sæst einki eina skamma stund. Heskin er hesin legur...okk ja, men lítið í mun til tann leg, sum Neu- tron-Reagan blandar í teim Hvítu húsunum. Fáir verða teir, ið fara á høgguslokkaveidu og færri verða teir heggu- slokkar, ið fara gjegnum sjógvin, tá ið neutron- løgurin floymir yvir knøtt- in. Ófatiligt er, at fólk skulu vera so óndsinnað og lata tílíkt vápn úr hendi. Tú fert longur inn í teg sjálvan, skrivar undir uppá, at vit eru ein partur av natúruni...myndin rennur fram fyri tær, tá títt avkom skal etast upp av hesum legi. Myndin gerst so klár, at tú ert úti í Pollinum eitt vakurt summarkveld, millum tignarligt skaparaverk > ( og små har olla hevur st seg. I allar vid tinu tankum leitar hugur okkara góða Guð um varð lata tað óndsinnaða fara til viks og lata tað góða ráða Rákið ber teg um Pollin Kennið minkar, so hvert nærkast landi. Vestfallið ber teg inn ímóti Burt- tanga norður við land- inum — norður á Boðarnar og út ímóti Buniá. Ligg- jandi soleiðis er sælan kring teg. Hegguslokk- arnir gerast færri og færri Ein ljósrípa rekkur frá Nasanum til Kallin. Hon sekkur varliga, tigandi og veitslu um at líðandi niður í havs- brúnna, meðan tann sein- asti høgguslokkurin hvørvur nidur i dypid og fer sínar lógligu leiðir Vit gera tað sama gera upp og venda nesini at húsum, har ein góður temuður bíðar tær í kek- inum inni. Um náttina droymir tú um stórar hegguslokkar, ið ganga húsanna millum „ganga aftur. Tú vaknar við kaldan dreym, at ein kemur við travsuni um ennið á tær...skjótt gáar tú, at ikki er tað ein høgguslokkatravsa, men tín kæra kona, ið strýkur ennið á einum veiðimanni. Jú, kring teg aftur troyttum sælan er Frits Johannesen