leygardagur 14. november 1981síða 7

i SOSIALURIN Kaffiorgii við Áir Enn einaferð hevur tann sonevndi liberali politik- arin og blaðstjórin á Dag- blaðnum, Óli Breckinann trivið í pennin og: sprænt sitt blekk i andlitið á nøkrum åvisum starvs- bólkum í samfelagnum — svertað tey út. Hesaferð- ina eru tað heimahjálp- ararnir og ein blaðmaður á eðrum blað enn Dag- blaðnum, sum standa fyri skotum. Eg veit, at tað eru mong, sum halda, at tað er bert til fánýtis at svara skrivingini hjá Óla Breck- mann aftur. Eg fari tó at gera tað í hesum førinum og skal niðanfyri grund- geva hví. Tað snýr seg um eitt úttalilsi í Dagblaðnum seinasta mikudag undir- skrivað av ÓB. Eg loyvi mær at endurgeva: >...aftur her fáa vit vissu fyri, at leysatíðindi í Sosi- alinum um almannaráð- harran, partamann leg- mans, einki grundarlag hava undir sær. Sosialurin segði nevni- liga frá einari samkomu við Áir, tá heimahjálpin hevði kaffiorgii har fyri stuttum. Á teirri samkom- uni legði Sosialurin Eilif Samuelsen orð í munn, sum hann neyvan kann hava sagt...« (Undirstrik- ingarnar eru minar egnu). Oli Breckmann ger her gjøldur burtur år heima- hjålpini og skuldsetir beinleiðis blaðmannin at koma við leysatíðindum og at leggja einum ráð- barra orðini í munnin. Hetta ger ÓB vitandi. Vit fáa her eitt haldgott prógv um, at Óli Breck- mann brúkar sítt málgagn Dagblaðið og síni skrivi- kynstur eina og aleina til at gjøgnumtrumfa sínar egnu persónligu og poli- tisku hugsanir. Fyri at fáa eitt hevi til at gera hetta brúkar hann allar hug- sandi snildir. Hann nevnir, at heima- hjálparar hava verið til kaffiorgii við Áir. Hvat ætlar hann við hesum sera løgna málburði! Hvat er meiningin við láturliggera og sverta út ávís fólk í samfelagnum! »Kaffiorgii« skrivar Oli Breckmann. Eg var sum einasti blaðmaður til steð- ar við Áir hesa letuna fyrr í heyst. Hetta var fyri meg ein rættiliga hugvekjandi leta. Á hesum seina heyst- degi fingu meira enn 20 yngri sum eldri kvinnur prógv handað tyri lokna útbúgving sum heima- hjálparar. Tey vóru úr Svínoy, úr Sumba, úr Ser- vági, úr Tjørnuvik — úr øllum herdashornum komu hesar kvinnur til Åir fyri at fáa sær eina út- búgving. Uppgáva teirra er nú at rekja øll tey gomlu og sjúku, sum heldur enn at fara á eitt ellis- og rektarheim, vilja vera heima hjá sær sjál- vum. Her skilji eg heldur ikki Óla Breckmann, sum jú hevur gjert seg til tals- mann fyri at byggja út eldraforsorgina úti á heim- plássunum hjá teimum gomlu kring oyggjarnar. Men »Man merkt die Absicht«. Oli Breckmann førir nevniliga tann skriv- ingartaktik, at alt og øll skulu vanskeplast fyri at hóska inn í hansara egna puslispæl. At tað at hesar kvinnur- nar, sum her fingu handað prógv fyri at hava lokið kanska sína fyrstu útbúg- ving og nú kundu fara út og gera eitt lent og gagn- ligt arbeiði og samstundis kenna sjálvsábyrgd og sjálvsálit av hesum — skal tengjast saman við orðið KAFFIORGII skilji eg ikki. Men Óli Breckmann skilur tað — hann veit eisini hví hann ger tað — tí »Hensigten helliger mid- let«, sum tikið verður til. Men hald bert fram harra Óli Breckmann — vónandi gerast tey fleiri og fleiri, sum fáa eyguni upp fyri tíni reingjandi skriving. Til tykkum, sum kortini vilja bera í betuflaka fyri skrivingini hjá Óla Breck- mann, vil eg siga, at tað júst við skrivingarhátt- inum hjá OB fylgir ein sníkjandi sótt, sum fleiri av tykkum — uttan at vita av tí — gloypa og svelgja heilt. Bráddliga syngja vit við í kóri Óla Breckmanns. Niðurlagið fyri bert nekrum fáum vikum síð- ani var >Teir 20 sosialista- fingrarnir á Tveroyri<. Nú er niðurlagið »Heima- hjálpara kaffiorgii við Åir«. Hvat verður tað næsta! Undirritaði tekur ikki Óla Breckmann fyri fult. Men eg haldi tað vera mína skyldu sum borgara í einum demokratiskum samfelag at gera vart við, at ein vanskeplan og reingjan av tí fría orðinum bert dregur tað ringa fram í okkum menniskjum: har vit orsakað av skeivum og misvísandi upplýsingum og frá heilt skeivum forút- setningum dema onnur, sum vit als ikki kenna ella hava nóg nógvan kunn- leika til. Tær mongu mis- vísandi, reingjandi og niðurlátandi greinirnar fra Óla Breckmannsa hond hava júst til endamál at sáða misálit millum fólk í samfelagnum, sum ikki vita nóg nógv um hvern TWR og rithevundafelagið Í lesarabrævi í Sosialinum 11. nov. verður spurt hverja niðursteðu Rithov- undafelag Føroya er komið til um TWR, og hví einki er frætt alment um hetta. Avgerandi fyri felagið og avgerandi fyri eitt fjøl- broytt mentunarlív yvir- hevur er eitt livandi og frítt orðaskifti, í bleð- unum, í fjølmidlunum og millum manna. Tað er av- gerandi, at ymisk sjónar- mið hava rætt og um- steður at koma fram, og hetta er rættur, sum lóg- gávuvaldið eigur at tryggja. Men í hesum máli er tal- an um tað øvugta: At gera undantak frá lóggávu, so tað verður gjerligt at lata rættindi frá sær til felags- skap, ið umboðar eitt ávíst sjónarmið, og sum vil bera ein ávísan boð- skap. Av hverjum slagi hesin boðskapur er, um hann er andaligur ella poli- tsikur, um vit taka undir við honum ella ikki, er her ikki tað grundleggjandi. Tað avgerandi er spur- ningurin um javnrættindi fyri ymiskar áskoðanir og ymisk sjónarmið. Hetta er ein grundin til, at rithevundafelagið fylgir hesum máli við F í stórum áhuga og hevur havt tað til umreðu á lima- fundi og nevndarfundum. Nevndin er samd um at gera vart við síni sjónar- mið, men hevur avgjert at bíða til málið hevur fingið fyrstu viðgerð á tingi. Væntandi er málið tá betur lýst. Felagsins vegna Gunnar Hoydal annan. Tað er hesa kluft, sum Óli Breckmann útnyttar til sín egna for- deil. Gudi viti, hvat tað er, hann vil fáa burtur úr hesum! Man tað ikki vera fyri at hjúkla um seg og sínar nærmastu áskoð- anarfelagar! Síðani leggur hann Sosi- alin undir at koma við vill- leiðandi upplýsingum og at leggja fólki orðið í munnin. Aftur her brennir hann fingrarnar — sum ikki einaferð. Tá orð almannaráðharr- ans ikki júst hóvaðu han- sara persónligu hugsan, legði hann ein tilvildar- ligan blaðmann undir at fara lætt um sannleikan og reingja hann. Einfal- dari kann tað ikki gerast. Undirritaði = endurgav orð ráðharrans í Sosialin- um. Hetta var eftir feri- muni sjálvsagt, men eg meti, at rætta samanhang- ið kom við. Annars er tað ikki júst orð almannaráð- harrans, sum eg skal við- gera her. Tað haldi eg onnur kunnu viðgera. Men harra Óli Breck- mann! Nær hevur tað verið neyðugt at leggja einumpolitikara orðini í munnin! At Óli Breckmann fyrr hevur umtalað undirritaða sum ein sonevndan perfek- tionistiskan blaðmann — kanska við niðursetandi meining — taki eg bert sum eitt herðaklapp. Eg meti nevniliga mítt arbeiði at vera eitt handverk eins væl og eitt lærarastarv er tað. Fyri at rekja hetta handverk ti! fulnar er av- gerandi, at tú hevur virð- ing fyri tínum keldum og ALTÍÐ ENDURGEVUR = tær rætt. Hetta eigur ikki at vera eitt ynski, men átti at verið eitt krav av ellum skrivandi kvinnum. Jú víst, her letur Óli Breckmann seg úr sínum dupultsmoralska búna og vísir okkum, hvat er innanfyri. Tað nakna hold- ið vísir okkum eina heilt einvísa og egoistiska upp- fatan av: liberalismu, frísa initiativinum, óskerda og- nærrættinum, demo- kratiinum og tí fría orð- inum. Hver hevur minni virðing fyri tí fría orðinum enn júst Óli Breckmann! Hver brúkar skrivaða orðið til at láturliggera og misteinkiliggera onnur menniskju! Hjá hesum persóni ræður um at brúka fría orðið til at sverta øll onnur út ístaðin fyri at brúka tað í einum sak- ligum og sunnum orða- skifti. Oli Breckmann leggur her blaðmann undir at lúgva, tí orðini hjá einum monnum og samgongufelaga vóru honum ov mikið. Ivaleyst hevur mið- leingjuliberalisman í tí fría orðinum líka so lítið uppá seg sum OB'sa há- lovan av tí privata initia- tivinum. Tað røkkur held- ur ikki longri enn til at fylla pengapungarnar hjå nøkrum heilt fáum. Tá umboðini ikki eru fleiri og tá peningastovnarnir bert hava pening at læna teim- um, sum hava umboðini og sostatt pengarnar, tá er markið fyri tí privata ini- tiativinum rokkið. Oli Breckmann skal vera vísur í, at hansara skriving í Dagblaðnum móti hesum og hasum í samfelagnum, fer at standa sum tapari í long- dini. Ég veit væl, at tað skal eitt langt stríð til at ber- jast móti teimum órætt- vísu, teimum múgvandi og teimum óndsinnaðu tungunum í samfelagnum, men eg kenni á mær, at hetta stríð fer ikki at vera til fánýtis. Jan Miller blaðmaður | Framhald av síðu 3 aðarflokkurin var sinnaður fyri at lækka pensiónsald- urin, men setti spurnartekin við, hvussu hann kundi lækk- ast. Í hesum sambandi ferdi Hilmar Bech fram, at sam- bært uppskotinum skuldi pensiónsaldurin lækkast i mun til, hvussu nógv år við- komandi hevur verið til sjós. Hann spurdi, hvat eitt ár var, eins og hann vísti á, at sjó- menn ofta fyrr vóru til sjóss í eitt hálvt ár og vóru heima í eitt hálvt ár. Hilmar Bech tók eisini tað fyribrigdið fram, at menn vóru farnir til sjóss i4 ára gamlir, men hevdu lagt seg uppi á 40 ára aldri Hvat við teimum, spurdi framsegu maður javnaðarfloksins Annars vísti Hilmar Bech á, at ein 60 ára gamal maður hevur trupulleikar við at klæ seg umborð á skipi, tí sjólívið er stríggið og hann hevur tor- fert við at fylgja við Einfaldari máti Fólkafloksformaðurin, Jóg- van Sundstein, helt, at útrok- nigarmátin kundi verið ein- faldari og betri. Eisini vísti hann á, at uppskotið var ikki fullfiggjad, men tankar, sum kundu brúkast til víðari við- gerð í eini tingnevnd Annars vísti hann á tann meguleikan, at persónar. sum koma illa fyri, kunnu fáa pen sión fyri pensiónsaldur, tá Framhald á síðu 16