hósdagur 3. juni 1982síða 9

/Q 2 in 1097 DRED NT AR Hetta vildi vera , —————————————— illaði eg mær sjálvur akað. ið é nn Få . , i p f Ég vildi uttan iva vera V enjing og aitur ywurhonds glaður og venjing neyvan vita hverjum beini eg skuldi standa á. Men veruleikin varð heilt ein annar Tað einasta eg hugsaði um, var hvussu gott tað var at sleppa burtur úr hasum forb...... hyli. Og heimsmet hugsaði eg nærum ikki um, eg visti neyvan hvar eg var. Um ikki nekur fólk høvdu tikið og leitt meg oman í umklæðingarrúmið, so veit eg ikki um eg var komin oman har. Áskoðararnir, ið tá vóru nógvir í tali, vildu heldur ikki sleppa mær, fann eg tá út av. Fagnaðurin var óferur. Eg hevði ætla mær at heimsmetið skuldi veitslu- haldast, men hetta orkaði eg als ikki, og aftaná stuttan steðg hjá for- manninum í AGF, har eg royndi at »koma niður á jørdina aftur“, fór eg heim og í song. Og heima helt systur min, Ingrid, ið annars heldur ikki hevði sovið hesar 24 tímarnar, men verið í hellini, vakt, so at eg ikki skuldi vera órógv- aður. — Men hetta gjørdist ein legin svevnur, sigur Jon. Eg helt, at nú skuldi eg sova 24 tímar út í eitt, men so varð als ikki. Eg vaknaði umleið triðja hvønn tíma, orsakað av pínu í veddunum, serliga álbógnum, akslunum og kjálkunum. Ikki tí at eg hevði tosa ov nógv — tað eri eg annars kendur fyri — men av tí at eg havi brúkt kjálkar og veddar her í nánd til øktan anda- drátt í eitt samdegur, og Jon, nu tu hevur svom ið hesar 89,174 km., skal tú uttan iva halda teg burtur frá svimjing eina tid? Halda meg burtur, lær Jon. Venjing mín byrjar aftur týsdagin sum van- ligt. Tú má minnast til, at nógvar stórar uppgávur liggja og bíða fyri framm- an. Fyrst skal eg luttaka í Oslo-open — kapping- unum, ið vera 19.—20 juni og so vikuna aftur í kappingunum um jútsku meistaraheitini. I juli er so kappingarnar um DM, og at enda eru tað jú kappingarnar um HM í Equador á Olavsøku. Næsta málið, ið eg havi sett mær, er at royna at fáa so nógv góð úrslit sum gjørligt í Equador. Skúvoy —Suðuroy — Jon, at byrja við segði tú, at tað skuldi ganga long tíð áðrenn tú royndi nakað tílíkt aftur. Vil tað siga at tú bert fer at svimja vanligu strekkini aftur? — Tað veit eg nú ikki, flennur Jon. Eg havi hugs- að um at svimja tvertur um Ermasund. Hetta er jú væl styttri, so hver veit? Um hetta verður veru- leiki veit eg ikki enn, hetta liggur langt frammi í tíð- ini. Men eitt veit eg, og tað er, at eg ætli mær at svimja úr Skúvoy til Suðuroyar. Nær hetta verður veit eg sjálvsagt ikki, men hetta er stóri dreymur mín, og honum sleppi eg ikki so leingi eg livið, endar Jon. — Tað ringasta eg kann hugsa mær í samband við met: svimjing mína, var um eg t.d. hevði svomið 100 m. ov stutt, og stríð mítt tí hevði verið til fánýtis Á leikvollum funnust í forðum at venja sær hond og fót, teir reystastu dreingir í Norðum, teim bilti ei magn og mot. Teir leiktu sum selir á sundi við botnin og omana. Men ollum roysnum teir kundu. ov langt er at siga frá. in (Mikkjal Dånjalsson á Ryggi) Jon!!! Ikki veit eg å hvønn hått ein eigur at heidra einum, id just hevur sett nytt heims- met. Tad er ju ikki å hvørjum degi, at ein av vinmonnunum visir seg at vera bestur innan sitt øki. Eg veit heldur ikki um tå sjålvur veruliga man vera greidur yvir hetta. Men eg fari so at royna at festa nøkur få orð á blað, fyri at tú kann merkja at vit, ja, flest allir feroyingar, kenna flevan um hjarta, at vita, at tú — ein feroyingur — hevur megnað tað, sum eingin í Heiminum hevur gjørt áður. Sum vit vita frå samrødum okkara, vórðu tað mong, ið ivadust um tú veruliga ætlaði hetta, um tú veruliga heyði kreftir at svimja í 24 tímar út í eitt. Onnur aftur hildu ætlanir tinar verða óðamannaverk. Men ongantíð ivaðist tú sjálvur. Tú var alla tíðina greiður yvir, at henda roynd tín fór at gerast herð, men samstundis vild: hon eisini prógvað, at tað var ikki av tilvild, at tú higartil hevði sett fleiri donsk met « tí verður roknaður sum ein av fremst nj- arunum i Danmark — og Norðanlon: Og ongantíð ivaðist tú. at tú sk at seta nýtt heimsmet rætt fel Og øll, ið frammanundan ivaðust fór at lata seg gera, biðja teg utta umbering, og ynskja tær tillukku. Samstundis freir tað okkum, at tú ongantíð hevur gloymt at tú ert feroyingur, hóast tú nú hevur verið búsitandi í Danmark nekur ár (og óiva verður tað nekur ár aftur at). Altíð hevur tú kalla teg feroying og greitt blað- og tíðindamonnum frá, at tað fyrst og fremst er lítla oyggjarflokk okkara tú umboðar. Eske — — [AAA AAA AAA Af, [fy ff fy fy [DO AO Tillukku Jon LO ODO, synum jram, hva (J. H. O. Djurhuus) Ikki kann sigast annað, enn at tú hevur umboðað Feroyar á besta hátt í útlondunum. Tað verið seg øllum norðanlondunum, USA, Onglandi ella Kina, ið tú hevur vitjað í samband við ítrótt tína. Sjálvur hevur tú so mangan greitt mær frá, at uttan allan tanr stuðul tú hevur fingið úr Feroyum — peningaligan eins væl og andaligan — vildi tú ikki verið komin nær so langt, og tú ert komin higartil. Men nú síggja vit, at hesin stuðul hevur ikki verið til fánýtis. Eg veit væl at stórar uppgávur liggja fyri framman hesar næstu mánaðarnar. Kapp- ingar um jútsku meistaraheitini, Oslo-kapp | ingarnar, kappingarnar um donsku meist H araheitini, og so tær kappingarnar, har tu | enn einaferð skal okkum geli kappingarnar um HM í Equador. Vit vita. at tað er nógv at leggja á herða! tinar, at tú einsamallur skal umboðað eitt heilt fólk, ein ovggjarflokk. men ivast ikki í at hevur nakar styrki til hetta. so er tað júst umboðað ? tu Vit vóna sjálvsagt at úrslit tíni geras hampuliga góð sjålvt um kappingin óvanliga herð. Men tú skal vita, at tað í veru leikanum hevur lítið at týða um tú gerst fremstur ella aftastur, bert tú umboda: okkum og Merkið okkara á góðan hátt, og sýnir at feroyskur ítróttarandi í hvussu er, er millum teir fremstu í Heiminum. Um tú so vinnur ella ikki ger minnið. Vit vita jú, at tú er tann besti; tú hevur júst prógva tað. Tillukku Jon. john