týsdagur 15. juni 1982síða 6

fór hann til skips, tá hann Áhugi hansara fyri serliga tí her var talan um hevði fingið prestsins seyðinum og tí arbeiði, ið eitt fremmant land, og tí hond á hevdið, og rekti tað hevði við sær, var tey kor, ið fiskimaðurin tíðindablaðið Utgevari: p/f sosialurin cpstalurin Fyritaksstjóri og blaðstjóri: Tórfinn Smith (ábyrgd) Postsmoga 76. 3800 Argir, telefon 11820 Blaðfólk: Høgni Djurhuus, Dagny Joensen, Jóhann Mortensen og Jan Miiller Lysingar: Årni Joensen Uppseting : p/f sosialurin. Prent: p/f pressan 1981 hovar TAÐ ER gott latin hjá summum at brúka søguna, so sum hon hóar einum best; er tad fyrimunur at sverta måtpartin, ja so verður tað gjørt uttan fyrilit og við ollum hugsandi midlum, bert tað tænir endamálinum MEN TÍÐIR kunnu skifta, og tá kann tað vera, at tú fært tað aftur í gráum kálvskinni, sum tú brúkti ta ferðina, tað var tær til fyrimuns at reingja veruleikan. HETTA MAN koma mongum lesara til hugs, tá hann leygar- dagin læs oddagreinina í Dimma- lætting »Handelsaftaler«. Greinin viðgerð ta avtalu, sum gjørd er við Sovjet um fiskisáttmálar og sátt mála um umvæling av sovjet- iskum skipum á Skála. Dimmalætting sigur, at tað er onkur sum hevur verið so illavorð- in at síga, at sitandi stýri landsins er vorðið væl við russar, men be- dýrar, at tað ikki er so; tvørtur- ímóti, sigur Dimma, forsprákari landsstýrisins hevur undir vitjan fiskimålarådharra Sovjets sagt, at ideologisk eru teir å hvør sinum bógvi, men harfyri er gamani at gera handilsavtalir, og aðrar við, í sátt og semju.- DIMMALÆTTING hevur rímuliga fingið moralska ilsku um annan veingjasnippin sín, so hon fær ikki flagsa sum hon vil í svertipotti sínum. Oq grundin er, at Dimma fyri heilt fáum árum síðani á hvørj- um flogi av grimd grýtti við turrum moldbøkkum millum lesarar sínar at tásitandi landsstýri í hverji syftu talan var um sáttmálar við Sovjet, einans vildi tekkjast kommunistum hóast tað, sum tá var gjørt, júst var tað, sum sam- bandsløgmadurin nú hevur gjørt. MEN HESAFERÐ tænir tað ikki endamálinum hjá Dimmu at grýta við turrum moldbøkkum um kommunismu, nú má lesarin har- afturímóti vita, at tað eru óvanda- ligar røddir, id vilja stinga sam- bandsmonnum í skógvarnar, at teir vilja tekkjast Sovjet og harvið kommunistunum og kommunis- muni. MEN SUM kunnugt, tungt er at eta egið, og tað stolið. Dimma gamla veit, at mangar av teimum atkvødum hon bjargaði Samband- inum seinast, vóru »fruktir« av turrum moldbøkkum í eyguni á lesarunum, so teir skuldu halda, at teir sum tá sótu við ábyrgd lands- ins vóru ramir kommunistalakajar. OG TAÐ má lesarin nú fáa at vita, at nú er segan ein heilt onnur; nú sitandi stýrismenn gera tað sama, men tað er ikki tað sama, hóast teir eru blíðir við teir sum ráða í kommunistaveldinum Sovjet. SO LÁGT er flogið í politiska svertipotti sambandsins. Sofus Antcn Johannesen so mangur annar eina hond i! ygd luttok Inga vann so lå ikki eftir, har hann tók m.a. fram vid at vera seyðamaður, og hóast hann eina mest, vóru hann »offisielt« legði hetta hansara góðu evnir at siga starv frá sær fyri fleiri frå segum. Tað var mangt árum síðani. røkti hann vetrarkveldið, at hann tað. so leingi hann orkaði. setti seg við okkum Eisini eilum eðrum dag- segði frá. Sogur hansara arbeiði, sum gjørt snúðu seg um tær hend leingi hann úti fyri tey árini, hann var orkaði. Og hansara partur til skips undir Islandi Hesar segur hugtóku okkum sera nógv, kanska bernini koma at minnast ið hann hevði verið hann hetta starv til hann í eldri árum legðist uppi. Tó helt hann ikki uppat við at arbeiða, tá hann legðist uppi á landi — minni enn so. Hann helt rættiliga stórur, og rekti hann seyðin. í so stóran mun hann orkaði — og væl tað — til fyri fáum degum síðani. Men eitt, sum vit abba- hevði tå, var ein farið *** og var heilt eðrvísi frá tí, ið vit kendu ella kundu hugsað okkum til. Men tað var ikki bert tað. Um innihaldið í veru- 15. juní 1982 Steðan hjá formanninum í ráfiskanevndini ikki í lagi: Meginfelag Utrodrar manna hevur sent nevnd- ini fyri ráfiskagrunnin so- ljóðandi skriv x boðsmaður okkal KÆærunevnaini Fri | <1 1 Olst MIaKSVIK nevui ing1å skriv frå rålisKa nevndin vidvikjandi stødu hansara sum limur í kærunevndini og maður Og er hann biðin fáa hetta vara ráfiskanevndini rættlag Hartil er at siga, at tað er landsstýrið sum í skriv til Frits Olsen hevur frá at hann er valdur inn i kærunevnd- ina, hann hevur ikki biðið boðað honun duga ikki síggja, at ein varamaður í ráfiska neynd KK! Kan sita ka Á á tað snýr seg € Í ha KK t erið ð i vidg ifiskanevndin 1 sjálvandi rætt sambært log K yli r í kærunevndini ki vera limur t ráð l« limur í útróðrartelag fen í hesum sambandi gera Vit vart vid, at san bært lógini ska for- maðurin i råfiskanevndini vera óheftur av fiskivinn uni. Og vit meina at nusit- formaðurin avgjørt andi ikki uppfyllir hesar treyt- ir. Hann er leiðari av heilsufreðiligu starvs stovuni, sum fyrst og fremst arbeiðir við fisk vinnumálun Harun framt vur ha | við artkjaftap Bakkafros (0)? að iðni } i I I | tt 1 skal lógin tylgjast viðu Frit Olsen, so skal hon eisini fylgjast viðv. for nanninum í råfiskanevnd ni Tórshavn, 11. juni 1982 Meginfelag Utrodrar- manna Steðgið ologligu rentu- tilskrivingini! Meginfelag Utróðrar- manna hevur sent Olaf Olsen, landsstýrismanni, soljóðandi skriv: Frá limum okkara fáa vit áheitanir um at gera okkurt við rentuspurning- in, sum er vorðin ein ógvu- liga tung byrða hjá útróðr- armonnum, sum hjá so mongum eðrum. Fyrst er tað banka- rentan, sum vit gjalda fyri útgerðarlán. Við sonevnd- um kreditgjaldi og eðrum, sum teir leggja uppá, er hendan rentan nú vorðin so heg, at hon í mongum fori tekur grundarlagið undan rakstrinum hjá bát- unum. Og vit loyv okkum tí at biðja landsstýrið taka upp tilgingar við bank- arnar um hetta mál. Síðan er tað rentan, sum leverandørar, skipasmiðj- ur og aðrir leggja uppá alt, sum ikki verður goldið kontant. So vítt okkum kunnugt er tað ólógligt at taka hesa rentu, 18% og meira árliga. Kemur hetta fyri rættin, so fær eingin dóm fyri meira enn 5% í rentu árliga. Tað má tí vera gjerligt at steðga hesari ólógligu rentu, sum roknað verður. Og vit heita á landsstýrið at biða avvarandi myndug- leikar steðga slíkum lógar- brotum skjótast gjerligt. Tórshavn, 11. juni 1982 Meginfelag Útróðrar- manna Svínariið úti í Bakka Herfyri lósu vit í Sosialin- um hvat býráðslimur okkara Jákup Sune Jacob- sen hevði at siga um tað stríð teir hevdu av sam- gonguni. Hann legði tá dent á, at tað mesta av tí, sum nú er gjert her í býn- um, eru fruktir av tí, sum undanfarnu byråd hava lagt til rættis og sett i verk, men sum nusitandi fruktirnar síggjast av Hetta er helst so, tí taka vit bert tað sum er gjert umkring havnarlagið, æst, at her eru ikki smi lagdir 1 og nu- pengar g I £ verandi borgarstjóri sigst ikki at brúka eitt oyra, sum ikki fyrr er játtað. Mangur er fegin um at síggja hvussu vakurt tað er vorðið inni í báðum vág- unum, ikki minst Vestaru- vág. Men fert tú so, sum nú henda sunnudags fyrra- partin, í góðveðrinum at spáka tær, kemur so út ímóti Rasmusarbrugv út í Bakka, tá verður tú snegt sagt snópin, tí ikki er tespuligt at koma sær í nánd av tí, eg hevði nær sagt svínarii, sum har er av evju, olju o.l. Kletturin er allur sum hann er dålk- aður, og eg vildi sæð mammurnar, tá tær skulu taka ímóti bernunum, tá tey koma heim og hava verið úti í Bakka. Ikki vera tær blíðar, men hver. ið skoluna átti at fingið, er skjótt at siga. Tað kann vera at býráðslimirnir hava mangt at rósa sær av, men tað er ikki hildið at vera serliga heiðurligt at sópa ruskið i krókarna!r Snopin ||f———————=—— Dee ligu herdingunum kanska kki var av slikum slag, id kundi fanga okkara áhuga, visti hann ráð fyri tí. Tað lá væl fyri hjá honum at leggja afturat, Æ£ geva søgunum ævin- tyrdåm, Og kanska hann onkuntid gjørdi av, tå hann segði frå onkrari hending úr Íslandi. Somu- leiðis dámdi okkum eisini væl at hoyra um hansara barndómsdagar, og hvussu tey livdu tá. Tí kennist tað so tómt, nú abbi er farin. Deyðs- boðini komu so knappliga. at tá ein hugsaði seg um, kendi ein bert ein óenda- ligan tómleika, og veru- leikin kendist so fjarður. Men so við og við vaknar ein við aftur, og hóast veruleikin kennist heldur beiskur, kann ein ugga seg við, at tíðin lekir ell sár Men øll skulu vit hiðani fyrr ella seinni. Hóast tað verður tómligt, nú bert omma er eftir, so koma vit alla tíð at hava eitt vakurt minni um abba. Sofus