hósdagur 17. juni 1982síða 7

Nr. 54 — 17. juni 1982 Mikkj- | Vit eru mong al fekk sum dáma ikki byggi- loyvi til ga- rasju Býráðslimir halda tað vera legið, at lands- verkfrødingurin kem- ur sær at søkja um byggiloyvi og utkoyr- ing til tann mest trafikkeraða vegin i landinum, tá hann veit, at eitt byggiloyvi er í stríð við almennu byggisamtyktina Tórshavnar byråd tók ikki undir við umsóknini frå Landsverkfreðing- inum um eitt byggiloyvi til eina garasju á økinum aftan fyri ognina hjá Havnar Arbeiðsmanna- felag út ímóti Bekjara- brekku. Málið var fyri á sein- asta býráðsfundi. Til umsóknina hevði byggi- og býarskipanar- nevndin eina tilráðing. Ein meiriluti í nevndini, Eliesar Arge, Leivur Johannesen og Finnur Johansen, mælti til at sýta einum byggiloyvi. Teir vísa til byggisam- tyktina, sum sigur, at tað skal ikki byggjast á økinum. Økid er lagt til parke- ringspláss við tilkoyring frá Sverrisgetu undir ognina hjá arbeiðs- at ferðast # I dag: sjónarmið Erlott Reinert Tað er ein summardag í Keyp- mannahavn. Vit ganga saman við nógvum turistum og dreiva úti á Lange Linje. Tað er várgróður. Liljurnar standa hvítar. Treini ljåsagrøn. Hetta er um hvítu- sunnuleitið. Tá meta vit henni. Hon er eisini ung, stendur og smílist í summ- arklæðum. Eru tit her? — tá mugu vit koma umborð at vitja meg. Bát- urin liggur beint her við. Jú tað kundi verið stuttligt. Vit ragga út eftir bryggjuni. Báturin er risastórur. Hegur á vatninum. Dagar móti luftini. Við landgangin hevur ein veru- bilur riggað til selubúð við »sou- venirum« sum turistarnir flokk- ast um, teir vilja eiga minnir frå hinaferð teir vóru i Copenhagen — so nógvar havfrýr úr bronse og dunnuungar av glasi skifta eigar- mann. Vit ganga eftir landgang- inum og koma inn í eina forstovu við blóðreyðum teppi á gólvinum. Síða 7 Mong og stór eru skipini, sum flyta ferðafólk kring allan jarðarknettin Hiðani ferðast vit við heisum millum dekkini. Alt er fínt og stásuligt. Kemurini ella Cabin- urnar sum hon kallar tey — eru stór og nosslig sum á einum gist- ingarhúsi. Á einum av sóldekk- unum er ein svimjihylur — gren- ur sum irradir koparpengar. Dansihellir eru tvær, — tann minna sum diskotek hin sterra við »livandi« tónleiki. Tvey dansiorkestur spæla hvert kveld til langt inn í náttina. Handlar selja tollfrítt alt frá foto, film, radiotól, sjónvarp, til luktilsir og smyrslir til at fríðka um seg sjálvan við. Fyri ikki at tosa um sigarettir og brennivín. Hetta er eitt »cruise« skip — eitt frítíðar glæstrisfar fyri tey, sum hava ráð at gjalda 1000,— kr. um sam- døgniå bert fyri koyggjuna — ein risa skemtisiglari sum ferðast um oll verðsins høv við lív og galdran dagin langan. Her man vera stuttligt at vera? Tað veit eg ikki. Hetta er eitt arbeiði sum alt annað, og mangan er tað strævið. Ja men fyri tykkum, sum ung eru, er tað altíð spennandi við lív og leiki? Vit standa ovast uppi, næstan uppi á brúnni og hyggja oman á sóldekkið. Hon verður álvarssom og hyggur uppá meg. So sigur hon. Ég skal siga tær eitt. Tað eru eingi ungfólk við sum ferðafólk — flest ell eru farin um 65 og nógv eru omanfyri 80. Eygu míni flækka um alt sól- dekkið. Eitt slød av fólki liggur og sólar sær, men hon hevur rætt, hetta eru ikki unglingar. Tá raki eg við eina unga gentu og sigi: Handa har við tí stóra reyða hár- inum hon er ung og prúð, hon hevur hillig ler. Hatta er eitt konufólk í bestu árum. Handan gentan siglir við og orsekin til at hon liggur millum ferðafólkið er tann, at hon er sjúkrasystir sum í letuni er á vakt. Vit hava bæði læknar, fysioterapeutar, psykologar og kiropraktorar við. Nú havi eg fingið ta fatan, at skipið tú siglir við er eitt ellis- heim í luksusklassa 1. Longu sum smádrongur dámdi mær væl at tosa við gomul fólk, og tað havi eg havt bæði nyttu og frægd av øll hesi árini, men tað vil eg siga, at skuldi eg rigga meg til langa og drúgva ferð um hálvan jarðarknettin, so vildi eg eisini hitt tey yngru ættarliðini. Tað eru tey ungu, sum eru bjartskygd og gladlynt, tað eru tey, sum halda lívinum og dansinum uppi. Men nú ilskast hon. Tað er rætt, at hesi hverki dansa ella flenna alia náttina, men tær nýt- ist ikki at halda hánt um tey. Eg veit um onnur »ellisheim« sum eru veldug í síni megi — hver ræður fyri borgum í Moskva og Washington — tað eru javnaldrar til hesi á mínum skipi. Úr Fólkatinginum: Sá kom vi over denne hurdle mannafelagnum. Ein minniluti, Arns- tein Niclasen, (starvast hjá Landsverkfreðing- inum, red) og Petur í Gong, mælti til at geva byggilcyvi. Tað skuldi tó vera treytað av, at garasjan skal flytast, tá býráðið ynskir tað. Undir umrøduni av málinum hildu fleiri býráðslimir tað vera legið, at Landsverkfrað- ingurin skuldi koma sær at sekja um byggiloyvi til eina garasju, tá hann veit, at tað er í stríð við almennu byggisamtykt- ina. Býráðslimirnir vístu á, at Landsverkfreðingurin er ógvuliga strangur, tá smáar bygdakommunur sekja um útkoyringar í landsvegir, og hildu tað tí vera legið, ath ann fór at sekja um loyvi at hava útkoyring frá eini garasju til tann mest Framhald á síðu 10 politisk viðmerk- Tær síðstu báðar vikurnar áðrenn Fólkatingið fór heim var vorðið rættuligt summarveður við nógvum hitastigum. Men innafyri teir metra tjúkku múr- arnar á Christiansborg var annar hiti, og manga letuna stóð til at bresta; tað var um reppið at stjórnin ikki fall. Tá minnilutastjórn javnaðarmanna við Anker Jergensen, forsætisráð- harra á odda tók við eftir fólkatingsvalið í desember var henni spátt stutt lív, men stjórnin kom ígjegn- um fólkatingssetuna við úrslitum, sum samsvara við politikkin, sum Javn- aðarflokkurin vildi fremja saman við fakfelags- rersluni vid ti endamali, at minka um arbeiðsloysið, at vaksa um meguleik- arnar serliga hjá ungum fólki at koma í arbeiði. Stjórnin hevur veruliga gjørt sum veljararnir góðu henni undirteku til, at hon hevur fert javnaðarpoli- tikk. Lógir eru samtyktar, sum allar miðja móti at veita ungdóminum sterri trygd, fyri at tey fáa ein sess í arbeiðslívinum, í gerandisdegnum. Saman- umtikið eru tikin munandi stig til at basa arbeiðs- loysinum. Somuleiðis er samtykt lóg um virðini í Norðsjón- um — olja og gass — við tí endamáli, uppá longri sikt, at beta um figgjar- steðu landsins. Og til heystar leggur stjórnin fram uppskot um rentu- skatting. Tað var greitt undir orðaskiftinum beint áðrenn Fólkatingið fór til hús, at einki alternativ, eingin annar meguleiki, er til javnaðarstjórnina. Andsteðuflokkarnir = eru stutt sagt ósamdir. Nógv er gjert burtur úr tí, at Javnaðarflokkurin hevur sekt sær stuðul! hjá Sosialistisk Folkeparti og teimum Radikalu, hesir flokkarnir, sum vístu á Anker Jørgensen sum stjórnarleiðara. Veruleikin er, at Javnaðarflokkurin er einasti garantur fyri tí politikki, sum er neyðugur at fremja. Andsteðuflokkarnir hava ikki sýnt sam- arbeiðsevni, sum kunnu sigast at mynda nakað alternativ í donskum poli- tikki. Grundlógardagin 5. juni var tingið farið til hús. Stjórnin var sitandi — politiska kósin hjá Anker Jørgensen helt. Ti kundi Anker Jørgensen eisini senda tingið til hús at halda grundlógardagin við orðunum »så kom vi også over denne hurdle, men jeg kan godt love jer, der bliver nok andre til efter- året«. J. Lindenskov Stort itrottariskoyti — hvønn tysdag