leygardagur 24. juli 1982síða 11

Leygardagur 24. juli 1982 Citt »forferdiligt pakk« Meira bleiv ikki tosa u politikk ella javnaðar politikk á Glyvrum, men lóannes minnist væl aftur á tíðina, t ivnaðarmenr royndu a i sær upp í polit:kt t sad non im sosi nar. Tað var t gr „pakk: du Sa Kdsmenninir Eitt »forferdiligt pakk: De ildu bara alt ilt. Og t í fólkini tey trúðu upp á hetta her, at isman vildi forkoma ti heila, s ju for IKK! at ða ti longur. Ja SÓLU o l vv la ir ; #4 » in c A X Í 1 | æ a É | Náka So 1 ] stål vrismaður, sum har var, kuldi taka hann vid nøs ini, men ikki veit eg, tad kom ikki nakad spennandi burtur ur ti. Tad var ein meira hóvligur fundur. Seinri hevur Jóannes sjálvur verið valevni í Norðstreymoy Fyrstu ferðina í 1936 — Men tað hevur natúr- ligvís staðið í botni hjá mær og eðrum sum hava roynt. Vit eru ikki komnir so langt upp, at vit hava kunna fingið ein mann Nei, tað hevur ikki borið til. Men atkveðurnar eru so komnar til góðar onkra aðrastaðir. Hvussu nógv burtur úr fyrstu Norðstreymoy? — Tað var lítið. Eg haldi tað mátti liggja um einar 30 atkveður. Men einaferð í 60-unum, tá fingu vit rættuliga nógvar atkvød- ur í Norðstreymoy, men ta ferðina sveik Vestmanna Nei, her norðan fyri hevur verið fátæksligt við javn- aðarfólki. Sjálvur fekk eg ta ferðina einar 100 at- kveður. kom ferð í Ringt at sleppa við skipi Eg minnist, at tú eina- ferð segði, at tað var ikki so lætt at sleppa við skipi? aftan á tú hevði sagt teg vera javnaðarmann? — Tíverri, ikki bara eg var fyri tí óhappinum, men fleiri. Tað varð roynt at kvalað okkum javn- aðarmenn og ikki lata okkum fáa arbeiði. Tað var serliga undir krignum Vit blivu illa viðfarnir og summir vóru næstan við at missa mótið, men eg helt á alla tíðina allíkavæl. Eg gav meg ikki fyri tí. Tað vóru sikkurt fleiri sum góvu skarvin yvir. Nei, ikki var lætt at sleppa við skipi og so va: eg so óheppin at fáa iskias — tað var í 42 — so tá var illa statt. — Men so ein dagin liggur Stakksáfossur inni fyri Langasandi. Teir hava fiska sjálvir upp í fult skip. Menning Gevti var skipari, men hann hevði fingið lest í beinið og var ikki maður fyri at fara niður við skipinum Teir høvdu roynt at fingið onkran at fara niður við, men ongan fingið, og komu so til min. Eg segði sum var, at eg var illa fyri av iskias, men vildi gjarna sleppa upp Í part, so eg fór niður við Stakksáfossi sum skipari. Vit seldu heilt væl. Eg haldi, at eg var einar tríggjar túrar niðri við honum Keyptu skip — Men so tóku vit okkum — fleiri kollfirðingar — saman við AT á Tveroyri og keyptu eitt skip fyri at koma á sjógvin aftur. Vit keyptu Brimnes fyri at sleppa til skips aftur Sjálvur var eg við Brim- nes í eini trý ár og kundi halda »sulten fra døren«, sum danir siga. — Vit vóru ikki av teim- um grovastu, men vit fingu nokk so nógv burtur úr tí. Eg minnist, at eg lovaði Súsonnu, at hon skuldi fáa eini vaski- grýtu, um eg tjenti 2600 kr. ein túr. Tað eydnaðist. Súsanna fekk vaskigrýt- una. Tað var eitt hent ting at fáa hana. Jóannes sat í 12 fylgj- andi ár í sóknarstýrinum frá 30-unum upp í 40- árini — Tað var eitt hundaliv at vera í kommunalinum tá. Tað vóru eingir pengar tá og tú bleiv útdeildur tað var tað heila. Vit kundu onkuntíð koma upp á einar 500 kr. í kassapen- ingi. Tað åtikid at kunna fåa tad Men tá tíðina keyptu vit kortini Langasand brúgv og hús — frá donsk- um petroleums felagi Hetta gjørdu vit fyri at gera nakað — fyri ikki at vera púra eiðaserir. Eftir- hondini gjørdu vit nýggja brúgv og pláss at leggja á. — Nei, pengarnir vóru ikki nógvir. Jóannes greið- ir frá, at tað eina árið kom fíggjarætlanin upp á sjey túsund kr. — Hetta skuldu vit feða var kommununa við og tað sum hon skuldi betala. Hygg nu nú er tað lika nógvar milliónir. Jarða- móðurin fekk nakað, onkur ábót og so heyrði kommunan helst okkurt lán í sparikassanum, so einki annað kundi gerast. Men seinri bygdu vit so ta næstu brúnna og eitt lítið pakkhús. Nei, tað var eitt grúuligt baks í kommunal- inum og man bleiv so húð- skeldaður altíð, sigur Jóannes Jóannes fylgir væl við í gongdini í samfelagnum Tað er ikki so langt síðan. hann hevði eina grein í Sosialinum um agn og agngoymslu og mælti til at byggja eina frysti goymslu í Kollafirði. Í dag fegnast hann um tær stór- ætlanir, sum eru 1 umbúna í Kollafirði. Tað er óalmindiliga illa avstaðfarið, at menn ikki skulu hava fingið eina ordiliga agngoymslu í landinum. Nú vísti tað seg seinasta ár, at vit fingu nógvan høgguslokk við Føroyar. Men vit kundu ikki goyma hann. Og seldu hann burtur. Hogguslokk- urin vardi ikki meira enn eina korta tíð, so mátti agn ferast innaftur. Og hann hevur kostað upp í 16 kr., í staðin fyri at út- róðrarmenn fingu hann fyri einar 5 kr. Og nógv meira høggusløkkur kundi verið fiskaður. Vit, sum hava livað henda aldurin, hava livað hungurstíðina, og vit livdu okkum inn í hesa gulltíðina — tíbetur. Nú hava oll tað gott, men tað var tann tíð. tá nógv hevdu tað ringt — tey høvdu einki at liva av Menninir fóru til skips. men kom hóttafall á skip- id, ja, so var einki at gera. Tú bleiv blakaður í land aftur. Og eingin hjálp var at fáa. Heldur eingin minstalen var, um fiskari- ið mislukkaðist. Men ti- betur fingu vit eina minstulen og kemur onkur illa fyri i dag, so er stuðul at fáa Eg minnist einaferð, eg tosaði við Johan Hendrik Rubeksen, sála. i Havn — vit plagdu altíð at tosa saman, tá vit møttust tað var niðri í gamla skúlagarðinum. Vit aðu eitt sindur um poli- tikk. Hann var heitur javnaðarmaður. So skiltust vit. Seinri metti eg honum aftur Tú, Johan Hend- rik, kom higar. - Ja, hvat sigur tú nú, sigur hann. — Eg skal siga tær tað, sigi eg, tað er ikki so nógv tos- ár síðan vit lógu eini 50—60 ár aftan fyri norðurlond í atviklingi, á # Jóannes og kona hans- ara, Súsanna, sum fylti 87 fyrr í ár. Í krókinum norðan fyri húsini hava tey notið vesturskinið manga una í ár góðveðurslot- politikki og í mentan í heilatakið. Og nú ikki eftir so nógvum árum standa vit á mál við hini norður londini, sigi eg. Hann smekkar nakað í knæið og sigur: — Tu hev- ur allan rættin í hasum har, eg havi ikki tonkt yvir hatta, vit eru komnir púra upp á fót nú. Vit ynskja Jóannesi hjartaliga tillukku við teimum 80 árunum.