týsdagur 27. juli 1982síða 2

tíðindablaðið Nr. 71 — 27. juli 1982 Framkomna teknologiin lættir um, men ... Vit missa okkara identitet, okkara arbeiðs- pláss, segði Hanus Joensen, bygdaráðsfor- maður, m.a. i rødu, hann helt á bygda- Niels á Botni arin Tysdagin 20. juli slóknaði Niels á Botni, Nólsoy. Niels var 87 ára gamal nú hann and- aðist eftir drúgva songarlegu. Hann var feddur 30. mars 1895. Við Nielsi á Botni er ein úrmælingur farin í grevina. Tað vera mangir, ið koma at greiða og greina frá tí, sum hann í langa, virkna og fjeltáttaða lívi sínum útinnti. So tætt hann livdi við náttúruni og lærði okkum at kenna mangt av tí, sum vit illa duga at skyna á. Alt hetta fer framtíðin at greina nærri um hesa sermerktu veru, sum nú er farin Fáur hevur havt so stóra kontakt við fremmandafølk, vid umheimin, sum tey å Botni. Sum Niels å Botni, hesin merkis- maður, sum soleiðis kundi oysa av vitan síni og sum ikki kravdi nakað frá nekrum. Hann visti ikki bara at siga um fugl og fugla- lív. Hansara samvinna og vinarlag var víðahvar, hann hevði havt brævasamband við mentafólk sum systkinini Tit og Johs. V. Jensen, við Selmu Lagerløf, Nis Petersen o.m.o. Hann spældi á so mongum fyri okkum púra ókunnugum og fjarum streingjum. Foreldrini vóru Petur á Botni úr Nólsoy og Anna, sum var úr Bei- ansstovu í Havn. Niels var einasti sonur, systrarnar 3, Maria, sum á ungum árum fór til Danmarkar, Jussa, sum er busitandi i Nólsoy og Petra (Djur- huus), sum doyði fyri nekrum árum síðani. Og lítið er at ivast í at kringumsteðurnar og tað sermerkta ment- unarlívið á Botni hevur gjert sína ávirkan. Tí á Botni var altíð eitt ser- liga mentunarkent heim, hetta heimið sum skapti visundamenni- nar báðar. Pápin, Petur gekk í realskúla í Havn og fór síðan á læraraskúla, men tók ongantíð prógv hagani, ístaðin fór hann til Danmark- ar, har hann lærdi til snikkara Men vísundaligi áhugi hansara má hava verið burturav. Hjúnini Pet- ur og Anna búsettust í Nólsoy. Ein kann undrast á, at ein maður tá í tíðini kundi hava so stórt samstarv við fólk og stovnar innan sum utt- anlanda, sum teir, faðir og sonur hava havt. Fuglasavnið hjá Peturi og Nielsi á Botni, sum latið er savninum á Rossatreð- ni, Debesartreð, er eitt av sjónligu tekinunum um hesar mentunarmenn. Men eisini eigur at havast í huga tann áhugi, sum systrarnar Petra og Jussa hava havt í øli- um hesum. Tað er sagt at tey á Botni hevdu sína serligu sermerktu fólkaligu medferð, siði- lig, hábærslig í ellum framburði og at hetta eisini var árin frá móðurini. Anna Beia tænti fleiri ár í Suðri, hjá bóndanum í Øravik. Eisini tænti hon, sum so mangar aðrar gentur i teirri tidini, i Onglandi. Hon tók dúgliga lut í ellum tí, sum maðurin Petur tókst við. Henda dagin Niels á Botni var borin til síðsta hvíldarstað sín á fold kendist sum eisini náttúran vildi siga sítt síðsta farvæl og við Janusi kvæð: gloymi tó ei fogur er himin og jorðin. j.l. stevnu í Kollafirði vikuskiftið 16. og 17. juli. Skal sjónvarpið passivera okkum, var betri, um vit vóru tað fyriuttan. Gott stevnufólk. Bygdar- og avbygdafólk. Tað er nú eisini vorðið siður her í Kollafirði at skipa fyri stevnu eina ferð um árið. Mongum kann tað óivað tykjast nóg so nógv við ellum hesum stevnunum, vit hava alt summarið igjøgnum. Minst ein stevna hvørt vikuskiftid frå mai månad og ut i august må eisini sigast at vera i meira lag- id. Men hetta at stevna saman til gamans og ål- vara er ikki nakad nytt fyribrigdi i Føroya søgu, eg hugsi her um høgtidar-, veitsluhaldini, tá fólk úr øllum ættum komu saman í ávísum bygdum til ávís- ar tíðir at dansa, og eisini um fólkafundirnar. Kolla- fjørdur er frá gamlari tíð ein miðdepil í Norðurstreymoy, ting- staðurin var jú her, og stevndu fólk regluliga higar til fundar. Tað er tí júst í tráð við gamlan siðaarv, at stevna verður hildin her í Kollafirði. Kanska er tað ikki heilt rætt at síðustilla hesar fundir við okkara stevnur, men kortini er nakað til felags, nevniliga at fólk úr sínum dagliga yrki kemur saman at hitta vinir og kenningar, tosa um felags áhugamál, um tað, ið leikar á í okkara dagligu tilveru og hvíla frá daglig- um stríði og strevi. Hetta at vit, so ymisk vit enn eru, hittast og geva okkum stundir at práta skilja hvønn annan, hevur ME saman og antíð verið meira neyðugt enn nú. Hvar vit venda okkum, hoyra vit um ósemju og ófrið og alt tað ringa, ið hesi niðurbrótandi fyri- brigdi føra við sær. Hyggja vit í blødini, lurta vit í útvarpinum, ja, so síggja og hoyra vit fyri stersta partin um bardag- ar og kriggj. Hetta er vorðið so vanligt fyri okk- um, at tann eirindaleysa mannatýning av sakleys- um fólki, ið hetta ofta ferir við sær, viðkemur okkum ikki, fer framvið sum nakað, ið hoyrir til, og júst her lúrir ein stórur vandi. Sum eitt kristið og mentað fólk eiga vit at friðurin hverjum einstøkum okkara. Fólk kring allan knettin ger ov lítið fyri at skilja hvønn annan, tað gongur sjón minnast til at byrjar hjá fyri søgn. Hóast tað i hverjum barmi „býr ymisk trá og trús, so er tað tó pláss og brúk fyri okkum øllum í samfelag- num bæði hegum og lágum at liva í friði og semju. Onkur hevur kanska ilt við at fáa eygað á tað góða við tílíkari stevnu. »Troyttandi, órógvandi, prengaavpressandi o.s.fr.« heldur onkur, og tað kanska eisini við einum vissum rætti. Men vit eiga at minnast til, at tað eru vit sjálvi, ið skapa stevn- una og tað, vit fáa burtur- úr stevnuni Ein hevuðsorsekin til at nekur felog her í bygdini hava tikið seg saman um hetta tiltak, er ivaleyst at fáa nekur tiltrongd oyru til teirra arbeiði. Tað arbeiði, ið hesi feløg gera, er av alstørum týdningi fyri okkara ungu og alt bygdarfólkið ann- ars. Og tí eiga vit øll at gera okkara besta eisim í dag at stuðla teirra tiltøk. Ein tverleiki, ið alt felagsarbeiði hevur fingið at dragast við, er sjón- varpið. Mong velja heldur at sita heima í stovu síni og fáa undirhald serverað gjøgnum sjónvarpið enn sjálvi at skapa sær undir- hald í felagsskapi við eðr- um. ; Sjónvarpið er gott nýtt á rættan hátt, mer skal tað passivisera okk Hanus Joensen, bygdaráðsfor- maður í Kolla- firði. um, taka felagsskapin frá okkum, tá var betri, at vit vóru tað fyri uttan. At hoyra horntónleik og síggja ein tílíkan hóp av ítróttarfólki, er nakað, sum rerir við sinnið. Fær okkum øll at gleðast um lívið og seta vónir til fram- tíðina. Tekur okkum burtur eina løtu og hevjar okkum frá vanliga gerandisdegnum. Tankar teirra eldru leita kanska til farnar dagar, meðan tey yngru fús og frísk líta frameftir. Mikkjal á Ryggi sigur soleiðis: Yvir fjallatoppar hevji seg vårt mål, syn, at friskir kroppar goyma friska sål. Gamalt orð sigur: „Kenn tína fortíð og samtíð, tá hepnast tín framtíð.“ Í hesum orðum liggur vist tað, at um vit kenna tey kor og tær treytir okkara forfedrar livdu og virkaðu undir, tær avgerðir, ið tiknar vórðu undir givnum umsteðum, so hjálpir hetta okkum at taka tær skilabestu avgerðirnar í framtíðini. Ongantíð meir enn nú hava vit fyri neyðini at kenna kor fólksins innan og uttan landamørk gjøg- num tíðirnar. Uppvaksandi ættarliðið, sum tykist koma lættari til alt enn undanfarnu, er í mangar mátar verri fyri. Trupulleikar teirra eru ikki minni fyri tað, um tað tykist lættari at koma til teir materiellu góðarnar. Framhald á síðu 6