leygardagur 4. juni 1983síða 3

Nr, 63 — 4. juni 1983 = tíðindablaðið S | si luri | Síða 3 Ungfólk traa eftir at arbeiða sum gøtusoparar Orð og myndir: Dagny Joensen Í góðveðrinum í vikuni hitti Sosialurin tvær gentur, sum vóru so hepn- ar, at tær hevdu fingið arbeiði sum getusóparar í Havn. Hetta hevur áður helst verið arbeiði, sum dreingir hava sekt, men her sum á so mongum eðrum ekjum, fylgjast gentur og dreing- ir, í royndini at forvinna sær nekur oyru í summar- frítíðini. Eyðver Rasmussen gongur í 9. flokki í Komm- unuskúlanum og Eydna Jensen gongur í 9. flokki í Eysturskúlanum. Tær eru vinkonur og grannar, og hava fingið í boði at arbeiða sum getusóparar í summar. — Hetta dámar okkum væl, og vit hava eisini fingið loyvi at arbeiða sum hjálparfólk, tá asfaltering kemur fyri, siga tær báðar Eyðbjerg og Eydna. Eydna og Eyðbjerg skulu arbeiða fullan dag sum getusóparar. Tær fara annars at ganga í skúla eitt ár afturat, men ætla sær síðan til Dan- markar at ganga í skúla eitt ár. Síðan fara tær at taka steðu til hverja út- búgving tær fara at fáa sær Stórur eftirspurningur Tað hevur rættuliga verið eftirspurningur eftir at sleppa at arbeiða kommununi í Havn í ár. Hetta eru ikki umsóknir sum eru komnar í seinast- uni, nú summarfritidin stendur fyri durum, — nei, tey ungu frå 13—14 åra aldur og upp til 19 år, hava havt umsóknir liggjandi frá januar mánaða og fram til I. juni í ár. Tey størv, sum ung- fólk kunnu fáa hjá komm- ununi er at virka sum getusóparar og sum hjálp- arar, tá asfalteringin fer fram. Olivur Dam, skrivstovu- maður hjá arbeiðsfor- hjá monnunum í Tórshavnar Kommunu, sigur, at so nógv ungfólk sekja um ar- beiði, at teir undanfarnu árini hava verið noyddir at »kvotera« arbeiðið so- leiðis, at einstaklingurin fær eina viku at ráða yvir, og so hevur arbeiðið verið givið yvir til tann næsta á umsóknarlistanum. Enn er íkki greitt r 0 hvussu nógv fólk er brúk fyri í ár, men plagar hetta at vera í tíðarskeiðnum juni, juli og fram til ólav- sekuna, tá serliga nógv er at gera hjá getusóp- arunum. Í len fær ungfólkið um tað er 14—15 ár 50 pst. av fullari tímalen. 15—16 ár 75 pst. og 17 ára gomul fáa fulla tímalen. Friðarligt upp undir Norðoyarstevnuna A Politistødini í Klaks vík er løgreglan við at gera seg klára til Norð- uroyarstevnuna. Tveir politistar úr Havn eru komnir norður at hjálpa til, so møguleiki er at ganga skiftivakt teir dagarnar, stevnan er. Vanligt er, at nógv fólk kemur til Klaksvíkar á Norður- oyarstevnu. Hetta er fyrsta stevna á árinum, og tí er ungdómurin og ítróttarfólkið | áhugað at meta til dystin fús. Vakthavnadi á Politisteðini í Klaksvík sigur, at tað hevur verið friðarligt upp undir Norðuroyar- stevnuna — bert eitt lítið innbrot í Kappróð- arneystinum í kioskini, har 300 krónur vórðu stolnar Klaksvíksvegur parkeringseki Í mai mánaða byrjaðu eisini klaksvíkingar at stríðast við parker- bleiv frá ingsbetur. Tá Klaksvíksvegur Posthúsinum og út á parker- Sjúkrahúsið, ingseki. Vakthavandi sigur, at hetta hevur verið ómetaliga gagnligt fyri ferðsluna, tí hetta vegastrekkið framman- undan var sannur ferðsluteppur. Vegurin er so smalur og bilar stóðu parkeraðir alla- staðni. Vakthavandi sigur, at fólk flest hava fingið nógvar parker- ingsbetur í byrjanini, men at hetta nú er við at koma í rættlag, tí fólk hevur vant seg ógvuliga skjótt til nýggju parkerings- skipanina. — Tey, sum hava fingið betur, hava íkki verið misnegd kortini, tí ell her kunnu ásanna, at hetta er nakað av tí besta, sum býráðið hevur gjert, sigur vakt- havandi á Politisteðini í Klaksvík. Bygdafólk í Havnargetum Hóskvoldið um sjey tíðina, hendi eitt ferðsluóhapp í J. Pat- urssonargetu á horn- inum við Grenlands- veg. Óhappið hendi. tá ein bilur kom koyrandi oman eftir Grenlands- vegi og koyrdi beint út í J. Paturssonargetu uttan at steðga á ella kanna ferðsluna har. Ein bilur kom koyr- andi heimeftir frá Vest- urkirkjuni og móti ferðsluljósunum, men har var einki at gera, bilarnir rendu saman, og stórur materiellur skaði hendi, tó at eing- in mannaskaði stóðst av hesum. Vakthavandi á Politigarðinum í Havn sigur, at tað tíanverri hendir fleiri ferðir um vikuna, at bygdafólk koma til Havnar í bili, og ikki duga ferðslu- reglurnar ella at skyna á ferðsluskeltunum. — Oftast eru fólk sum koma av bygd til Havnar við bili, ógvu- liga varin, og tí hendir ikki so nógv, um bert tey eru varin. Hvat kann gerast við hetta? — Tað er bert eitt at gera. Bilferarar á bygd skulu lesa ferðslulógina og duga at skilja skeltini. Hetta eru øll fólk pliktað til — eisini bygdafólk, sigur vakthavandi. Fleirtónað horn Fyrranáttina varð ein bilferari tíkin, sum koyrdi í bili við fleir- tónaðum horni. Hann brúkti hornið á náttar- tíð og hetta fekk Politi- steðin fráboðan um. Teir tóku bilhornið frá eigaranum. Fleirtónaða hornið var av slíkum slag, sum kann samanberast við ljóðið sum brand- bilar og ambulansur nýta, og tí er hetta ikki loyvt. Tó er loyvt at hava fleirtónað bilhorn, men tá skulu allir tón- ararnir láta í senn, sigur Vakthavandi á Politigarðinum í Havn. Dag. Ein kveða og tøkk til Hotel Før- oyar Aðrenn hitt nýggja Hotel Feroyar alment varð latið upp, vóru fyrst pension istar og síðan brekað boðin at gista, og annars verða gestir har, uttan at gjalda eitt oyra fyri tað. Hetta serliga tiltakið var sera væl umhugsað og ikki er ov nógv sagt, at tað vóru ógloymandi letur fyri øll, sum við vóru. Plássið varð avmarkað vegna tess at húsið als ikki var liðugt, men tó, alt fall sera væl í lag. Hann, ið hetta skrivar, var við til báðar sam- komurnar, og er hetta or- sekin til hesa takkar- kveðu. Pensiónistarnir, 32 í tali, vóru ávikavist úr Klaksvík, Tórshavn, Vágum og norðaru helvt av Suðuroynni. Øll vóru vit helst meira og minni spent um, hvussu hetta fór at laga seg. Men alt fall so serliga væl í lag. Blíðskapur og gesta- blídni kom okkum á meti longu í túninum áðrenn vit settu fótin inn um gáttina. Stjórar og starvs- fólk tóku hjartaliga móti okkum, og fylgdu okkum á verilsini har vit skuldu sova næstu tvær næt- urnar. Hetta var ikki eiti á. Vit kendu okkum væl beinanvegin og her á verilsunum væntaði einki Gott skriviborð við tele- fon, sum vit frítt kundu nýta. Tvær góðar sengur við vovnum seingjar- teppum, vovin í Feroyum og ur føroyskari ull. Tær vøkru gardinurnar vóru eisini vovnar her å landi og úr landsins tilfari, seyðaull. Men her var mangt annað, t.d. rúmlig sofa, stólar, stórt og gott baðirúm við nýggjastu út- gerð. Harumframt var stórt klæðnaskáp bæði til at hanga og leggja í. Stutt sagt eitt trystjørna hotell- rúm. Annars skal ikki verða rett um sjálvt húsið her, tað er jú so nógv bæði skrivað og talað um tað fyrr. Men húsið sjálvt hvussu gott tað enn er, er bert karmurin. Tað sum setur lív og dám á vil altíð verða fólkið, sum har virkar. Her haldi eg meg kunna talað fyri ell. — Sterri blíð- skap og hjálpsemi finnur ein ikki undir hverjum steini. Hóast húsið sum sagt ikki var liðugt og ein rendi seg í arbeiðsfólk alla staðni, so var einki til hindurs fyri gestunum, og ikki at tala um, báðir stjórarnir tóku sær altíð væl av gestunum og góvu sær góða tíð, ikki minst við borðið, hóast teir iva- leyst høvdu alt ov mikið um oyruni. Maturin var nakað fyri seg, bæði nógvur og góður og hartil sera vælsmakk- andi. Satt at siga varð veitsludámur við hvert borðhald, og har varð bæði talað og sungið. Leiðslan hevði eisini syrgt fyri undirhaldi bæði til álvara og gamans. Pensiónistarnir vóru eitt skifti saman við bispinum Eivindi Vilhelm, og saman við teim brekaðu var so Axel Tórgarð prestur eitt skifti. Marius Johannesen var til báðar sam- komurnar og helt fyrilestr- ar. Hitt skemtiliga tóku ávikavist Lina Larsen og Oliver Næs sær av, og har- umframt vóru eisini góðir skemtarar millum gest inar. Um báðar samkom urnar kann sigast at tær vóru glæsiligar, og eg eri vísur í, at um fremmandur hoyrdi allan veitslurómin, vildi hann forsvorið at inn- anfyri vóru pensiónistar ella brekað fólk. Báðar ferðir varð farið uppá gólv áðrenn fólk fóru til songar millum klokkan 11 og 12 á kveldi. Stundir voru eisini til hjá báðum flokkum hver sær at talað saman um felags áhugamál. Men alt fær ein enda og soleiðis varð eisini við hesum báðum veitslunum. Men báðir flokkar vóru takksamir og vælnøgdir tå i vit søgdu farvæl og tøkk aftanå middag åvikavist hin 27. og 28. april. Ja nógv vóru tey, sum søgdu — vit koma skjótt aftur. Álagt varð honum, ið hetta skrivar, at bera eina tøkk fram í blødunum bædi frå Teim brekadu og frå pensiónistunum. Hetta verður her gjert við gleði, tí eg veit at eg havi øll tey luttakandi aftan- fyri meg. Hjartans tekk og bestu kveður til nevnd, stjórar og alt starvsfólkið á Hotel Feroyum. Eingin neyndur og eingin gloymdur. Teir dagarnir, vit vóru gestir tykkara vóru ógloymandi og vilja liva í minni okkara. Har gott fólk er kemur gott fólk til. Vit eru sannferd um at fyri Hotel Feroyar er lívið lagað. Vegna fyrstu innboðnu gestir tykkara. Johs. Ravnsfjall