leygardagur 11. juni 1983síða 10

Hanus Andreassen: 1 eygardagur 11. juni 1983 | STRÁHATTURIN STUTTSØGA 19 ekk eg hug at faa ma g fekk nt skot i! K Ha IT irð ikki brúktu g Mer i foroyskar k V i gr skuld X iktadu £ Ki Á rekt ) N K Á Year % SA x Strahattur? x . i Jens Lyn 3 x ) æt Stefan í gr 4 mk r St 3 odd reiðskug Á hony Adverse var í hatti, tá har ferð í vor ir Í i) 1 3 OK } 10 V * i ð i ø y % g 3 Mirandu at gera dnum, stóð mitt i bygdin foreldur hennara budu i teim úsunum, sum stóðu og iðu í ikkanum hinumegin ánna ) vakurt útskornum kar Húsini vóru altíð vakurt málað, g urtagarðurin vælhildin, skel- altíð nossligur og sjáldan Kanska var so tignar- Okkurt gjordi. at vit KOMU hesum húsunum nær tað ti, at Anton tóktist okkur mikil. líkasum trygdaður í moldina við djúpari rótum enn fólk flest, ikki at spæla við — sum tann stóri, snøggulladi hundurin, ið altíð elti hann, tigandi, við stívum oyrum og halanum upp í rógv Longu frá tí eg var heilt lítil, kendi eg á Mira ir að g Gr ( Í K € i ida | r SØ 1 I ð , rå ð tann sjón ir verd at siggja y i k( 3 ) 1 ( kas pH ” y k ppaste ið | K r it t ør t vo nat ir ð 3 sað sa k leiku vór U 1 ØK la luktil gØs | sa u Yladdin og tusund Mira myrkt Hon gekk við flættum, við reyðum ella bláum slovt um um. Hon hevði stór evgu, blå sum havið. Men tað sjáldsamasta við henni vóru eygnahárini. Tey vóru livandi sum summarfuglar og síð, sum smáar, fryns- utar silkigardinur. Undarligt var onkun- tíð at koma fram við urtagarðinum og síggja hana sita og spæla úti í sólini Í endlitinum tveir flåkrandi summarfugl- norður í kuldan úr heitum, fremmandum londum. Skal eg leggja nakað aftrat hesum bílætinum av Mirandu? Eg minnist, at tað onkuntíð hendi seg, at Miranda kom út at spæla við hinum bernunum. Tá kundi tað bera á, at spælið var so spennandi, at hon gloymdi at fara heim ar, vilstir 1S6 1 Á I Á vi x pælið It uppat. I k ) I var ta | Ss gekk attt la daði presti | R 1 t 1 Or ) knapplig Sí 1 Í t t AN ; ( kr | | í skunda tær! teskaðu hi nar. Miranda reisti sé Fa t DØ tt < lau u So rann eir Fíðir liðir t ar I ( Miranda Hva r tað, sum gjørd m ahugi Á he su tyrr bar hevdi verið eit vist fon ni Ww, Kl ist at vera av einum eðrvísi slag enn fyrr Var tad tad, at vit, nettup um hesa tidina, vóru hver sinumegin eina egg. eg meira barn enn vaksin, hon meira vaksin enn barn? Í hvussu var og ikki, eg var farin at vnskja eftir at Miranda — um ikki annað, so bara eina ferð kundi talað til mín ella nevnt mítt navn. Eg hevði ansað eftir, at hon ofta prátaði vid Tummas, sum var bæði kloddutari og skitnari enn eg, og sum einki dugdi í skúlanum. Og ein dagin var hon millum genturnar, sum stóðu og keyptu frá Mouritsi, tí slútherð- aða dronginum, sum hevði fingið tað løgna hugskot at handla við lakkistein- um í Gamla Kesti. Ein tankavekjandi 1 i 1 sur 10 KA 1 if i ið nur r 10 Í FIX ( smuúandi vaid! Hu lakki na 1 t i D ið u St pp. uttar mi vidfød« ja KK I ( ir í lf K et upr að ið 1 igskotið. Hvor ið gr a l í if € 1 skr 1 Dræv. I eid ( st gd ind X Tey skilti í kk Men ein hat ' So legið ynski høvdu te aldri hoyrt um. Tey ristu við hovdinum Men tað gjørdist ikki við. F skuldi hava hattin. Eg átti pe og eg ráddi sjálvur fyri, hvat eg brúkti teir til. Eg fekk fimm ovru, hvenn morgun eg fór upp og kykaði. Tjúgu krónur fekk eg hvort heyst fyri at vaska og avreiða vil Ég hátti fyri ein hatt og væl tað Eg blaðaði í Candor og fann endiliga tað, eg ynskti mær. Høst-, have- og vandrehat. Prísur: kr. 2,75. Bara myndin av hattinum fekk meg at ganga kykan av spenningi! Brævið varð sent. Dagar, vikur, mánaðir gingu. Til end ans longdist eg ikki meira. Til endans hevði eg næstan gloymt hattin. So, ein summarmorgun um niggjutid- ina, kom eitt barn frá postmanninum við