leygardagur 11. juni 1983síða 11

Leygardagur 11. juní 1983 einum gulum lepa. Pakki tra Candor! Eg fór sjálvur oman eftir pakkanum Sum hann var lættur. Var hann kanska tómur? Eg pakkaði upp á keksborðinum Rundan um meg stóðu systkini og toygdu seg, um at rivna av forvitni Og har var so hatturin! Litaður sum bambustráður ella sum hógvur á heystar- tíð! Lættur sum ein lundakveistur! Við stórum, elegant sneiddum skugga! Tað vildi so til, at henda morgunin var tann árliga próvtekan á skúlanum. Prest ur var komin út í oynna sama morgunin 1t vvirhoyra bernini. Próvtekan skuldi ve hegynna klokkan tiggju Eg hevði ein hálvan tíma at visa hatt r Ng SK laði ma ma yygdina 50 ler r nd natt saFd ter men in Oðu im iðu £ L yvarna Or Bakk „Á Ma um ; ndir hati i 320 + hatt. Í ) ) x i i ert x % , i Í I k eda ud H rr t »O þ Mira { ð t Leorg K iði ) I t 1 I imot enn Hon it1 Í Ey I ikradu uppi vatnun ST kvikiigri sun 1 1 ra VIKU flætturnar du pr) da við reyð silkisloyfum. Hon hugdi at i storari vælviid og så hvørki svinn eli I dig út Hann klæðir ta kaði hor | i na 3 N ðir ir in fyri mær £ vði í intíð fv erið na Mirand ve arn í bygdini hevði sín lukt Onkur luktaði av valorovnum. Onkur iv tålg. Onkur av gongoleum. Onkur av pudursukri Miranda luktaði av sápu. Av sápu og reinari ull. Nei, ikki reinari, gullreinari ull. Gullreint. eitt merkiligt orð. sum fevndi, ikki bara um reinleika, men eisint um gull Prestur kom inn. Hann var ein lág vaksin, eitt sindur bellutur maður í myrkum, stríputum klædningi og vesti Hann hevði eitt lítið, rundleitt andlit, sjónska arnanøs. gløgg, syrgin eygu, syrgiliga næstan eymkandi redd Sigarroykur gekk av honum Vit vórðu yvirhoyrd í bíbilsogu Prestur var lagaligur og gjerdi skjótt av. Eingin varð spurdur, sum ikki hevði hug at svara. Sibbarnir sluppu undan at verða knokkroyttir alment. Tey evna- góðu fingu høvi til at vísa sín kunnleika. Tá ið royndin var av, var ein lítil steðgur í. Prestur hugdi igjøgnum vind- eygað út á fjørdin. So vendi hann sær við og hugdi ímóti læraranum. Prestur hevði búð leingi í Føroyum og skilti føroyskt Men hann hevdi ongantíð lært at tosa okkara móðurmál. Nú segði hann okkurt við læraran á donskum. Hann tosaði so títt og óskilliga, at vit skiltu einki Lærarin vendi sær móti okkum Prestur minnir meg á, at í ár eru liðin 170 år, síðan tann stóri sálmayrkj arin Grundtvig var borin í heim. Hann spyr, um nakar av tykkum veit at nevna ein sálm, sum Grundtvig hevur yrkt Sum vanligt var tá, hevdu vit lært fleiri sálmar í skúlanum. Vit kendu eisini akrar sålmavrkjarar. Kingo kendu øll ev flestu høvdu eisini hoyrt un tríggjar stóru donsk iImavrkjararna | mann. Brorson og Grundtvi Mi hver ið hevði vrkt hvat fa Í ta gekk. Oli ta; + y kr il Op dog Zion, ser du ej 3 K X ; 3 3 1 i Kærlighed forsøder alt i M I i Nu ifta x li ( h x Ip} Hett 1 I 1 i t mn a barnas ) I Y ki gr larlag var Í rad ( t M St ær i oO )S i í m plagg ið | Uj t ø i 14 } I fr pap fekk í 1 lig 1 i 1 18 1 í Gru 1 Mer it sótu i så k Ipp. Og st Miranda setti s i S Í ú EH eða! ( > 5 | 20il vå ippil ð ir i S enna Få i kvoldið kom. fór eg upp á loftið a leggja meg. Aðrenn eg sløkti, toygdi eg meg út um songarstokkin og tók hat út undan songini. Eina letu lá eg og hugdi at honum. Soleiðis su flættaður av stórum, lettum baststráum. við vakurt avrundaðum skugga, var hann í minum eygum eitt fullfiggjad list arverk. Eitt snið, sum hvíldi í sær sjál um. Ein formur uttan lýti ella misljóð Ein elegansa, sum fekk mitt hjarta at tita í stillari frøi. Eg sá fyri mær frynsut, flåkrandi eygnahár, og helt meg hóma loynidómar, veldugar og órógvandi og mær enn ókunnugar. Og hóast eg ikki dugdi at siga frá tí, kendi eg á mær, at heimurin var opin fyri teimum, sum hevdu hugflog og dirvi til at kveikja nýggj hugskot og royna nýggjar leiðir. f Mentunnarhetjur rætt Ei tykkum tola at mammons greðingsins snildisligu fåfongd fajong Mentunnararvurin buleikast í gerandisdegnum í fólksins sál Ei nokur borg Kapitalisman Bert mentunnar niðingsgreðir luttaka í slíkari fáfongd Væl viljum berjast mot trøllum á alljósum degi