leygardagur 3. desember 1983síða 14

2 9 1 Leygardagur 3. desember 1983 | i Tann totaliteri staturin J. P. Heinesen dag undir at prenta eina greinarød eftir Sosialurin fer rithevundan, Jens Paula Heinesen. komandi seks blødum og er eitt x Greinareðin verður ” iskovti til tað orðaskifti, sum hevur verið seinastu árini n.a. UM eynni Totaliteri staturin. stríðið millum Eystur og Vestur, fridarrørslurnar og tann gagnligi og tann skaðiligi poltiKarin A | Undirritaði vil fegin gera | | vart við. at henda greina- | | rød ikki eigur at verða | | dømd, fyrrenn hon er | lisin at enda | 1. partur Hagagrøn? x x í K ; ; x x u i DUI ðt gartii OK ( x ! í le idur vv 1 Tirc a og såpadi hann oman a erðir FE a Sek a, 8 n 1 strá. Bræddi I 1 skulu himlarnir ganga undir vid miklum duni, og eldur skal koma i frum- evnini, og tey skulu skiljast sundur, og jørdin og øll tey verk, sum á henni eru, skulu brenna upp Hann segði hetta, sum hevði hann altíð væntað tað, ella sum tosaði hann um teirra sjúku kettu. — Vit hava effi- nett sama spádóm um ragnarok í okkara egnu gudasegu, Gjallarhorn Heimdalls skuldi boða frá tí, og nú hevur Heimdall blást í hornið. Men keru vinir, óttist ikki, segði hann sum ein fjantutur præ- dikumaður og hevði hegra arm pro- fetiskt upp um hevdið, tí skrivað stend- ur eisini í gudasegu okkara norðlend- inga: heimurin skuldi forganga í ragnar- DOK 1 i Tad livandi, sálarbundna orðið x Í møort x g Nesi greinarøo0 at nerta 10 ev st lum at taka okkurt uppa ir iður havi skrivað, men av tí at eg er on ar rtiK ið Ita tr x k krif ð MÁ irð k 5 i A 2 x á | x x } ð KK! K x te í 3 k (I € på 1€ i x r r ri fø P kr hjål Øll y t su te leptu sær a ðtað Landsins sál Ja, eg havi sagt tað fyrr, men lat meg taka tað uppaftur, sjálvt um eg veit, at tað ljóðar hátíðarligt, næstan heilagt, og so fínt, at fólk hava hug at smírast at tí: Tey, sum fáast við list, eru sálin í einum- hverjum samfelag. Tey eru tær fínu nervarnar, tær viðkvomu kenslurnar, tey fíntmerkjandi mátingartólini, ið straks merkja órættvísi, kúgan og harð- skap, og sum ikki kunnu lata vera við at siga frá, stendst hvat av ið má. Tí eru tey altíð tey fyrstu offrini í einum sjúk- um samfelag, tey múlabundnu, jagstraðu og forfylgdu. Har listin mis- trívist og verður kevd, er samfelagið sjúkt. Í skaldsøguni >Frænir eitur ormurin« Ww 8 i Mynd: Kalmar verður roynt at lýsa eitt slíkt sjúkt sam- felag, og hetta sjúka samfelagið — trúgv tí ella ei — er einki annað enn okkara hegt mentaða, kristna feðiland — men misskilið tað ikki: undirritaði helt og heldur ikki, at land okkara var ella er sjúkt. Bókin er at skilja sum ein tanka- roynd. Har hendir tað, sum so nógva aðra- staðni í heiminum, at politisku kreftir- nar uttast á høgraveingi taka valdið og i teirra hati til alt, ið luktar av sokallaðari mentan, humanismu og intellektuellum — eitt hatur, sum er uttan vit og skil — verða øll, ið eru uppi í slíkum arbeiði jagstrað, veldugt bál verður tendrað á Vaglinum, har bekur og listaverk verða brend, „sjálv landsins sål«, undir stør- um fagnaða. Hetta er sum kunnugt einki ókent