hósdagur 2. februar 1984síða 7

— 2. februar 1984 tíðindablaðið Javnaðarmenn eiga ikki at brúka »dagblads-metodur« Í Sosialinum leygardagin 21. jan. hevur ein qw, latið seg provokerað av fólka- flokkinum og Dagblað- num til sama politiska skittføri sum Dagblaðið, við at draga persónlig og politikki óviðkomandi mál niður í tað sortudíki, føroyskur politikkur er vorðin, síðan maðkarnir Óli B. og Pauli Ellefsen trinu fram á politiska pallin. Hesin qw kennir trongd til at gera eitt mótálop á Dagblaðið og tess skammiligu skriving, men ger hann seg eftir mínum tykki sekan í somu skarnsgerð, sum hann skuldsetir D.B. fyri, tá hann leggur eftir tveimum hampamonnum, ið ikki hava gjert seg sekan í eðrum, enn at loyva sær at hava eina politiska hugsan, ið qw ikki dámar. Qw. skrivar: >... her í Sandoynni hava vit ein kendan stovn, sum eitur Landsverkfreðingurin, og kanni, hver er stjóri og formaður, og hvussu pappírini eru hjá teimum=<. Øll fólk vita, at báðir menninir rekja arbeiði sítt bæði væl og virðiliga, og man qw verða nakað einsamallur í skuldseting síni mótvegis formann- inum hjá landsverkfrød- inginum, um hvussu hann er settur í starv. Maðurin hevði sum kunnugt undir drúgvu sjúkraleguni hjá undangongumanni sínum rekt leiðarastarvið á ein slíkan hátt, at tað var heilt náturligt, at hann seinni varð settur. Hesar reglur eru íkki skrivaðar, tí eg kenni nakra trongd til at verja Dagblaðið ella fólkaflokk- in, men tí eg vil átala, at privatpersónar verða út- hongdir í bleðunum, bert tí teir hava aðra politiska áskoðan enn ein sjálvur. Mær kunnugt luttóku nevndu persónar ikki í al- mennum orðaskifti, og um teir gjørdu, var ongin or- søk til at drigid teirra størv og arbeiði inn í orða- skifti, tå tad ikki å nakran hátt kann ávíssat, at tað eru ósakligar orsekir til at teir eru settir í tey. Í politiskum stríði eigur man at stríðast við tjak og meiningar Vit gera lesarar okkara varugar við, at treytin fyri at fáa lesarabrøv upptikin undir hesum teiginum er, at blað- stjórnin veit, hver hev- ur skrivað brevini. politiskum vápnum og ikki persónligum. Lat Dagblaðið verða einsa- malt um skommina, at draga persónlig og starvs- lig viðurskifti hjá einkult- persónum uppí politiska orðaskiftið. Tí skal umben mín til blaðstjóran á Sosialinum verða, at slíkt í framtíðini verður lúkað burtur úr les- arabrevunum, so tey, sum royna at tvíhalda um sein- astu leivdirnar av politisk- um reinferi, ikki fáa slongt upp í nasarnar, at Sosial- urin er líka ringur. N.N. Ýmsar søgur ganga Landsstýrið týkist nú ikki longur at kunna semjast um so mikið sum tað at áseta dagin fyri legtings- valinum komandi. Fólkaflokkurin sigur seg vilja hava val sum skjótast — helst tí teir av royndum vita, at seinasti rúsur teirra sum frálíður heldur man fara at royn- ast sum álvarsligir timb- urmenn. Tí skuldi tað hent, at teir fingu eitt sámuligt val, so er hóast hetta fremsta ætlan teirra ivaleyst at koma sær úr landsstýrinum. Og skuldi tilvildin tað so, at hinir flokkarnir ikki skuldu samst um landsstýrisleið- ina, so hevði Fólkaflokk- urin avgjert ikki tikið av. Hartil munnu teir seg halda hava ov mikið at missa á gólvið. Ábyrgdarloysi and- stødupolitikurin og undir- brotiiga samgongulyndið hesi seinastu árini er helst tað, ið tænt hevur Fólka- flokkinum frægast og meguliga órógvað onkra hissini rótleysa veljarasál, ið av sjálvsegdum orsek- um hevur tókt núverandi landsstýri endamálsleyst. Men Fólkaflokkurin var sjálvsagt uttan ábyrgd av afturvendandi keglinum um samgonguslit við meira. Sambandsins var skuldin aleina, meðan Sjálvstýrisflokkurin tíð- ast av Fólkaflokkinum hevur verið mettur sum verandi uttanfyri hetta teir nevna samgongu. Hetta vána lag hevur nívt Sambandsflokkin — og tað við vissum rætti. Hesin vil eisini hava fram- skundað val. men ikki so beinanvegin. Prusini hjá landsins stersta flokki verða av erskvisni leið- arans mett verandi so greflig, at langtíðarvið- gerð sigst vera neyðug. Álvaratos, er henda met- an av sær sjálvum ikki heldur »ovurhåtidarlig«. Er hetta nýtilig undan- førsla fyri at fråsiga sær rætt til og åbyrgd av landsins politikki fram- yvir. Heldur skuldu beisku royndirnar av galdandi landsstýrissamstarvi bún- að henda flokk so mikið, at hesin vísari av roynd- unum mátti hættað sær at dugna einhverjari skila- betri samgongu eftir kom- andi løgtingsval. Fyristandandi sámuligt val til Fólkaflokkin verður hvussu víkir og vendir burturspill av atkveðum, um so er, at veljarin við valið eisini ger sær tankar um val av meguligum landsstýri. Ti í hansara núverandi líki eru tað helst fáir sámuleika-polit- ikarar, ið vilja flættast við henda flokk. Meguleikar fyri samgongulutteku eru helst foknir góða tíð fram- yvir, og gita vit, at hetta ikki kann verða talan um uttan so, at flokkurin einsamallur hevur ein- hverjan meiriluta. Hetta vil við eðrum orðum siga einaræði. Men til tess at náa hetta má annað og meiri óhugnaður til enn eitt »gott kriggj«. Sjålvstyrisflokkurin hevur seinastu årini antin sitid i andstødu ella virkad sum klipi hjå teimum, sum søgdu seg kunna nyta hann. Lika fegnir hverjir teir vóru, ið klip- ast skuldu saman. Jánk- asliga stevið »stig fyri stig< er alsamt niðurlagið — um tað er fram ella aftur, er av minni týdn- ingi. Men hóast tilvildar- liga leiklut floksins sein- astu árini, so er hetta flokkur, vit framvegis unna sámuligstu kor í føroyskum politikki. Verunliga tjóðveldis- stevnan er greið, men rikni politikkur floksins seinastu árini so miðleys- úr, at hann eftir komandi val neyvan heldur man vita hverjum beini hann skal standa á. Vóna sjálvsrannsakan tjóð- veldismanna eftir hetta val verður so fræg, at stútutu hábregdini fyri- bils verða slept til frama fyri tí breiða semjupoli- tikki, legting og komandi landsstýri terva meira enn nakrantíð. Verandi samgongukegl og atgerðarloysi lands- stýrisins hevur prógvað, at tjóðin ikki fótar sær politiskt ella vinnuliga um ikki Feroya Javnaðar- flokkur aftur tekum um velin. Álit fólksins til stjórnarhegni javnaðar- manna eiga vit — eisini millum veljarar hjá eðrum flokkum, og alt sum tað er vorðið fólki greiðari, at Síða 7 politiskur tryggleiki ikki fæst uttan leiðslu Javn- aðarfloksins, alt vónríkari gerast vit av vissuni um, at aðrir veljarar enn okk- ara egnu beinleiðis fara at stuðla hugsjónum okkara — hetta fyri at tryggja sær ta stjórn, meirlutin av Feroya fólki hóast alt ynskir. Rán »Adolfisk« prosentfram- gongd Í fyrsta blaði aftan á fólkatingsvalið 10. januar í ár gjørdi Óli Breckmann, blaðstjóri, ófert burtur úr framgongd floks síns við valið og ikki minst burtur úr framgongdini í Vági, sum hann gjerdi upp til ikki minni enn 400 »adol- fisk< prosent. Men tað var meira enn á ein hátt, at valið her í Vági gjørdist »adolfiskt«, ti fer ein at rokna sær fram til tær 60 atkveðurnar, flokk- urin vann her, so stavar meginparturin av teimum frá veljarum hjá flokki Adolf Hansens, fram- provokeraðar av einum valevni, Adolf plagdi at bjóða vágbingum til sein- astu legtingsvalini. Rest- ina hevur ein ambitiesur fyrrv. tjóðveldismaður, men nú útblakaður úr flokkinum, syrgt fyri. Samanborið við indoktrinerandi framferð- ina hjá hesum báðum jass- unum, og nýtslu teirra av alt annað enn nývask- aðum vápnum, kann ein ikki siga annað enn, at úrslitið var soltið. Við hesum persónum sum hjálparmonnum skal Ó.B. ikki rokna við nakr- ari undiriøku millum våg- bingar til fólkaflokkin til eitt komandi val, umframt tað, at Ó.B. sjálvur ættar- sprottin úr Vági — loyvir og stuðlar í blaði sínum dálking av fólkavaldum monnum í Vági, av Vágs bygd og av vágbingum sum heild. Næsadjarvt, um hann setir nesina upp eftir fleiri enn teimum vanligu 20-30 atkveðunum her til valið í heyst. Nei, gleðin um úrslitið av fólkatingsvalinum verður óivað sum hjá kell- ingini á sinni. Hon var »stokkut«. Vágbingur Konen med æggene Under denne overskrift, skriver vores gamle ær- værdige (udjlandskendte fru Dimmalætting, sin le- derartikel tirsdag den 24. jan. 1984. Til ære for vores bredre og sestre í sydest, skrives lederen pá dansk, hvad disse kommentarer ogsá vil være, dog med en pá forhánd dyb undskyld- ning, for den mishandling, det danske skriftmál fár af en inkompetent. Overskriften med dertil hørende eventyr, står som et lysende symbol på den tid, vores gamle fru Dimma lever i. Dybt i parentes har vi en effektiv fangstflåde, og et energisk og opfindsomt fiskerkorps, men som det primære, og kronen på værket, en dygtig super salgsorganisation, der klarer skærende så emi- nent, at »det vækker be- undring i samtlige om- givende kystlande«. Princippet som samtlige ovgivende kyststater be- undrer, går i korthed ud på, at den færøske lands- kasse over finansloven køber fisk fra det opfind- somme fiskerkorps, og forærer til samtlige filet- fabrikker på øerne. Disse supplerer dog med en pro forma pris, fra nogle få ører til lidt over 5 kr. max, pr. kg. I sammenligning med beundrende — kystlandes filetfabrikker, som har sin overvejende udgift i markedsprisen ved kaj- kanten, er disse udgifter hos os nærmest lig nul, og må vist vække misun- delse, mere end beund- ring. Kært barn har mange navne. Og fru Dimma har i sin > lederartikel også mange navne, for sin noble salgsorganisation, som fruen faldt næsegrus for, i sin bedste alder, og som hun tilbeder og for- svarer med næb og kløer, mod alle eventuelle farer, selv dem i fantasien. Det kære barn, som til- deles fruens mange skul- derklap, har en meget let opgave, i forhold til de be- undrende kystlandes salgsorganisationer. Det drager til markeds med en superkvalitet, der for torsk og kullers (for ikke at tale om endnu mere delikate konsumproduk- ters) vedkommende, har en udgiftsside, der er 9-12 kr. pr. kg. lettere, end andres produkter, takket være den færeske lands- kasses indsats. Og disse facts er uden tvivl grunden til fru Dimmas påstand om, »at organisationens bedrifter har forskånet OS (læs de priviligeredes) for, at stå ansigt til ansigt, med øko- nomiske problemer, af lig- nende art, som vore omgi- velser«. Furen har ikke hørt, eller glemmer, at vores fis- kerkorps, for en stor del, og vores fiskerflåde gene- relt, har lasten mere end fuld af problemer. I sin gammelkone- fantasi ser den senile frue dueller, mellem to eller flere færøske salgs- organisationer, og hun skræmmer med mos- groede islandske fortil- fælde, men har heller ikke hørt om nuværende Cold- water, samt kooperative Samband, med fifty-fifty fiskeproduktsalg i sine regi. Og fruen har vist heller ikke hørt om, at vores jydske brødre og søstre, for en menneskealder siden, viste vores så højt beundrede system, vinter- vejen, og byggede et helt nyt, på total kooperativ basis for alt, der er i slægt med fiskeri og fiskerflåde. At Jyderne står som de store beundrere, må vist“ være et tvivlspørgsmål. Men sporene skræmmer siger Dimma, og viser til H.C. Andersens eventyr, samt mosgroede, begravede salgsorganisa- tioner, i nærliggende be- undrende kystlande, som bevismateriale, for sine advarsler. Måske er der grund til fruens angstfornemmelser og agressivitet. Lad os håbe det. Undskyld jeg plaprede ud med fru Dimmas kor- rekte mentale tilstand, men er de i tvivkl, så læs hendes lederartikel den 24. januar 1984. Men venlig hilsen Barn af nutiden