hósdagur 5. apríl 1984síða 3

' Eg røki lastbilin betur enn bilin hjá mær sjálvum — Eg skilji ikki um- leggingina, tá landsstýrið ikki hevur aðrar grund- gevingar, at tað skal verða sum tað er. Eg trúgvi lítið upp á, at tað verður bíligari, sigur pakk- húsformaðurin, Kristoffur Joensen — Vit eru ónegdir og bilsnir, tí sambært blødun- um verða bilarnir betri rektir, um teir verða priva- tiseraðir. Men eg skal bara siga tað, at eg havi gjørt eitt stórt arbeiði fyri at rekja bilin, ið eg koyri. Ja, eg havi rekt hann betur enn mín egna bil, sigur ein av bilførarunum ' hjá Strandferðsluni í 14 år og hevur koyrt ein av bil- unum seinastu 10 årini Bilførarnir eru ikki bert ónegdir við tað, at teir óbeinleiðis í blaði verða skuldsettir fyri at mis- rekja bilarnar. Teir halda tað eisini vera legið, at landsstýrið, sambært Dagblaðnum, fyrsta dagin fer at selja bilarnar, og at verandi bilferarar ikki so mikið sum eru eftir- spurdir. — Vit vita einki uttan tað, sum bleðini hava skrivað. Hevði stjórin ella landsstýrismaðurin, sum hevur Strandferðsluna undir sær, spurt okkum, hvat vit hildu, ella komu til okkara við einum til- boði, so var í lagi, og so hevdu vit ein meguleika. Men vit hoyra einki. Áskoðan lands- stýrisins Tá Zakaris Hansen sipar til tað, sum bleðini skriva, Orð og myndir: Jóhann Mortensen hugsar hann um eina grein í Dagblaðnum fyri stutt- um, har sagt verður, at »reydu« lastbilarnir skulu seljast. Í henni verður m.a. sagt: „...tænastusteðið hækk- ar, samstundis sum ískoytið úr landskass- anum lutvíst til flutningin og serliga til umvælingar verður minni enn higartil Tað hevur týdning fyri bil- ferararnar, at teir sjálvir hava ábyrgd av egnum ak ferum Hetta í sær sjálvum skudi bett um rektina og lækkað út- reiðslurnar, metir Kailsberg Ahugin fyri hesi umlegging av eigara- viðurskiftunum hevur frá bilføraranna síðu verið stórur í longri tid... « Anfinn Rektir væl og virði- liga Zakaris vísir ellum hesum aftur. Hann sigur, at sum heild koyra bilarnir væl og at bilferarnir rekja bil- arnar væl og virðiliga. Teir flestu bilarnir síggja væl út, hóast tíðin til rektina er minkað, við tað at ein nýggjur arbeiðs- sáttmáli loyvir minni tíð til rekt. Sum demi nevnir Zaka- ris, at samstundis sum bil- urin, ið hann koyrir, varð keyptur, keypti ein privat fyritøka ein sama slag bil. Bileftirlitið setti henda fyri hálvumeðrum ári síðan, tí hann var so illa viðfarin. — So tað er ikki bara at siga tað, at tá tað verður privat, verður tað bíligari. Tað man vera ógvuliga ymiskt. Eitt annað er tað, upp- Zakaris Hansen: — Fólk skilja einki av tí heila, og spyrja, hví tað ikki kann vera sum tað er. Hóast hann hevur koyrt bil síðan byrjan, er hann ikki eftirspurdur um ætlanir landsstýrisins at >privati- sera« teir »reydu« bilarnar hjá Strandferðsluni lýsir Zakaris, at einaferð keypti Strandferðslan nakrar bilar av eðrum merki. Men hesir royndust ikki væl og av teimum stóðust nógvar umvæl- ingar. — Men tað kunnu bilfer- arnir ikki lastast fyri, sigur hann Minni tíð til røkt | såttmålan so loyvir m nýggja sigur hann, at hann ikki yvirtíð. Teir skulu vera lidnir klokkar fimm Dagliga koyrir Zakaris vestur í Vágar. Tá hann ikki kann áðrenn klokkan sjey, sleppur hann heldur ikki við fyrsta túrin hjá Sam. Tí er hann so seinur yvir um aftur, at hann rennur seg í flog- rutuna, og má tí bíða. Hetta ger aftur tað, at hann er so seint í Havn, at tíðin rekkur ikki til nógv annað enn at tema og fylla bilin aftur til næsta dag. Áður fór hann til arbeið- is klokan seks-hálvgum- sjey, tí tað tekur eina tíð at gera klárt, men so klár- aði hann altíð fyrsta túrin hjá Sam, og var fyrr aftur. Tá fekk hann eisini betri tíð til at rekja bilin. Fyri stuttum steðgaði Strandferðslan hesum. Tað skal sparast og yvir- tíð o.tl. er skarvað av. Men avleiðingarnar eru, at meir av tíð fer til at bíða og minni tíð til viðlíkahald. byrja Fólk skilja einki — Hvat siga fólk vesturi í Vágum? — Fólk tey skilja einki. Tey spyrja, hví tað ikki kann vera sum tað er, og hvussu tað ber til, tá tey eru negd við koyr- ingina. Zakaris vísir annars á, at virkini eru ógvuliga glað fyri koyringina hjá Strandferðsluni. Tað er lætt at sleppa av við — fyri ikki at siga avskipa fiskaverur. Tað er vanligt, at bilarnir koyra fryst flak til Havnar Zakaris sigur, at tað er so ómakaleyst hjá virkj- unum at seta nekur tons av flaki á ein trailara, sum síðan koyrir tað til Havn ar, beint til skipið. Tað er í heilum virkir ringja og biðja okkum taka hetta og hatta við, ella spyrja, um tey kunnu seta hetta ella hatta á trailaran, ið stendur har vesturi. Og tað er sjálv- andi í fínasta lagi, greiðir Zakaris frá. Loysa mangar upp- gávur — Eg dugi ikki at síggja, hví skipanin við lastbil- unum skal umleggjast, tí hon virkar væl, svaraði Kristoffur Joensen, pakk- húsformaður, tá Sosi- alurin spurdi hann, hvat hann heldur um ætlan landsstýrisins. — Tá grundgevingarnar hjá landsstýrinum eru, at alt skal vera sum tað hevur verið, hví kann tað so ikki vera sum tud er, spyr hann. Ein av teimum »reydu« trailarunum hjá Strand- ferðsluni landsstýrið ætlar? Kristoffur trýr lítið uppá, at raksturin kann verða so stórt biligari. Uttan so, at bilferararnir sjålvir umvæla brek i bil- unum, hóast teir ikki eru bilsmiðir. Um arbeiðið hjá pakk- húsi og bilførarum greiðir Kristoffur frá, at saman loysa teir mangar upp- gávur, ið aðrir ikki klára ella tíma, og mangar tor- ferar uppgávur. — Hetta arbeiðið er nakað serligt og vit royna at ver alagaligir — fleksib- lir — tí mangar av upp- gávunum eru sjáldsamar, men vit royna at hjálpa sum best. Sum demi nevnir hann, hvat hendir, um ein bóndi skal hava eina kúgv flutta úr t.d. Kollafirði til Bíggj- ar. Hann spyr, um ein av teimum »komandi privatu« fer at skipa fyri slikum flutningi. Um so Skal hesin seljast i næstu framtid sum verður, so verður tað so kostnaðarmikið, at tað letur seg ikki gera, metir Kristoffur Men hjá Strand- ferðsluni ber væl til at skipa fyri slíkum flutningi, tí við fleiri bil- førarum og bilum, og ser- ligum bilum, ber til at samskipa slíkan flutning. — Ein »privatur« fer kanska at siga: — hatta havi eg ikki gjert sáttmála við landsstýrið um, sigur Kristoffur Joensen, sum heldur ikki hevur fingið nakað at vita um ætlanir landsstýrisins, uttan tað hann hevur hoyrt sum slatur. jo-mo