leygardagur 12. mai 1984síða 7

Leygardagur 12. maí 1984 í Tungt er hjá sakleysum hvalvíkingi ein slíkan tått at kvøda, men hugsið tykkum til valgið í heyst við kukki teir tykkum "eða. Teir skumpa tó lortin mót granna so nær, at ikki heldur verður livandi har, og ja spýggjan í hálsinum er, tá tú um markið til Hvalvíkar fer 8 Í Hvalvík tú sært mangan lortaprins, ei serliga reinur um fjesið, aðrir duga bert at válka sær í milliónunum úti á Nesi. Teir flenna upp á háð siga kukki farvæl, men teir fáa einki sum lorti dámar væl. Alt sum stinkar havi eg frætt, taka hvalvíkingar ímóti so lætt. Bygdin við Sundalagið Sum alt jú broytist, broytist her jú við ein hevur gloymt so mangan góðan sið — vit gloymi ei at samanhald er alt um tað er burt, hevur tú dagarnar talt Í Sundalagnum tann vakra bygdin liggur, Givryfjall út yvir hana hyggur — tann stilli fjorður og tann slætti bour og Årnadalstindur so høgur Sum hesar áir, ið renna saman her tað okkum ollum fyrimynd jú er — 9 fyri klandri, hatri hava vit andstygd Onkur hevur tað fyri mær grett, lat okkum verja um Hósvíkar bygd at slítingin frá Hósvík man spekja, Tvær stórar áir renna oman har sum tvinni ung tú kanst síggja tær — í slottum boi taka saman hond síðan fylgjast tær til sjóvarstrond Har síl í ósa spæla summarnátt og tjaldur haga í har láta kátt — unglingar spæla millum kyllingar og sátur tað hoyrist sorgleysur látur Køsta-tåtturin Um rusk-brennistødina, ætlanin er at leggja i Hvalvik, og tær avleidingar hon fær Kann syngjast til lagid »Nu gerast kvøldini… « 1 So tjukkur roykur ein vakran dag niduryvir bygdina hongur og ikki ein gluggi nú opnast kann í hesar lortabygd longur, fyrr var bert lortur á vegi og kluft, men nú er forpestað tann heila luft. Nú vit siga ei longur »hav ein lort« men »Hvalvik upp í tí skort«! 2 Um bukkan hjá tær er við at verða full, so ring bert til bukkustýrið, men sit ikki har tá tað kemur við skund, tí teg av henni bukkustjórin fýrir, so grammur hann við bukkuni fer og smílandi hana í sína heimbygd ber, góða bukka, ver vælkomin heim og tú ongatíð bukkustýrið gloym! 3 Ein lortaprinsur í Kollafirði fyrr, men hann er jú ikki longur, men slektin hevur flutt seg longur norð, eg meinti hann var gamal drongur nú eru bæði prinsar og prinsessur við runt um lortin standa tey lið um lið Nú eitt dýki so fúlt er at sjá har á »Lurtabuktini« á. d 4 »Lortaktia« altíð teir hava stýrt, tað mátti jú enda við lorti, tey nú seg skamma ið búgva har og ganga við grýluskorti, so myrk tey nú verða at líta á sum tey ið koma av feriu sunnanífrá. Eingin ljóshærd prinsessa er at sjá nú longur har buktini á. 5 Teir laks halda svimja í dýki væl og sera feitur kann blíva, hárspray ei nýtist at keypa meir, prinsessuhárið automatiskt mann seg stíva, men gummistyvlar aftur ímót mást tú klæða tín skeiva fót. Alt av kukki sum glinsar so bjart tað prinsessan tekur til sín so kært. 6 Ein eyka luktisans fáa tey og kenna væl luktin úr Svínoy, um eftirburður er av einari kúgv ella av einari ungmoy. Um kveldið tá teska hesi skitnu trell tey kenna so væl okkum Føroya fólk ell. Alt sum luktar er teirra stás, hava sett seg í óhumsku bás. nú vilja teir hava hvat sum helst, sjálvt lortin inn undir seg krekja, tá vórðu teir lumpaðir — nú lumpa teir seg so tað kann man siga gongur rættan veg, men eg unni tykkum bæði gor og gall, tí har ikki fari eg longur á fjall. 10 Tann sakleysi laksur, tað sakleysa síl í hesum umhvervi skal liva, tað fáa at vita keyparar tess, verið tit ikki í iva, ja, teir fáa at vita, hvar sílið heldur til, prísin í botn hann tá trýsta vil. Tó ei hugsi eg um vinning av tí, tí at landskassin skoytur væl uppí! 11 Åblitt var slagið — tað er einki nytt, tað hava vit altíð vita, sum æða, ið hevur í reiðrið trýtt og burtur haðan vil flyta, nú flyta væl burtur hampafólk flest, sum ikki vilja hava royk og lort til gest. Latið lortaprinsarnar búgva eftir har, inn á gólvið ei skulu bjóða mær. 12 At norðstreymoyar tingmenn fara at fiska í heyst, tað kann nú als ikki henda, hver hevur hoyrt um lort sum fiskaði best, vit teir upp á mánan nú senda, ja, Fredrik hann fekk skumpa lortin frá sær, og tjúgu milliónir afturfyri hann fær, meðan hvalvíkingar krekja til sín kest og ell buktin luktar so rest. 13 Tit eydnu og gleði við kestinum fá, tit hava jú als einki annað. Hin klandurs gravkúgvin hon fall jú frá og sletan er burt má eg sanna, við hond og fót gravi, masku um skort, eg ynski tykkum ellum gleðiligan lort. Trettan erindi blivu tað til — tykkar' lukkutal verða vil! kestaflugan