týsdagur 5. juni 1984síða 6

beiðaravernd og harav ar- beiðseftirlit, varð sett á stovn. í ár, vóru tað meir enn ein reðari ið eftirlýsti hesum Síða 6 tíðindablaðið Ábyrgdarblaðstjóri. Jan Muller tíðindablaðið Politiskur- og fyritaksblaðstjóri: Krisjan Dahl Blaðfólk: Høgni Djurhuus, Dagny Joensen og Jóhann Mortensen Uppseting: p/f sosialurin. Prent: p/f pressan 1981 roynir at falsa TAD ER ØLLUM kunnugt at tey borgarligu blødini Dagblaðið og Dimmalætt- ing royna at fjala munin ímillum kommunistar og demokratiskar sosialistar. TÅ HESI BLØD umrøda tey kommunistisku londini, nyta tey altid orðafellið „tey sosialistisku londini«. Hetta verður gjørt fyri at gera demokratiskar sosial- istar til kommunistar í eygunum á lesarunum. Nú ein dagin nýtti útvarpið eisini orðafellið „tey sos- ialistisku londini« í sam- bandi við olympisku summarleikirnar. MUNURIN ÍMILLUM kommunistar og demokr- atiskar sosialistar er størri enn munurin imillum høgr- aflokkar i demokratiskum londum og høgraflokkar i høgravendum einaræðis- londum. Javnaðarpolitikk- ur byggir fyrst og mest av øllum á fólkaræði. Hesin politikkur byggir á sosialan solidaritet og felagsskap. T.v.s. at øll skulu liva trygt í samfelagnum. At øll skulu hava javnbjóðis møguleikar. At øll skulu eiga lut í ágóðanum. At øll skulu hava javnbjóðis á- virkan o.s.fr. teimum ROYNDIRNAR HAVA sýnt, at besta og tryggasta bolverkið ímóti kommun- ismuni júst er tann sosial- demokratiski politikkurin. Javnaðarpolitikkurin hev- ur broytt samfelggini í slík- an mun, at fólk eru nøgd, og harvið eru gróðrarlík- indi hjá kommunistunum heldur ikki til staðar. Vit kunnu nevna nøkur lond við sterkum javnaðar- flokkum. T.d. Danmark, Svøriki, Noreg, Finland, Vesturtyskland, Bretland, Eysturriki, Frakland o.s. fr. Í hesum londum hava kommunistisku flokkarnir nærum onga undirtøku. ØLL TEY LOND, sum í dag eru kommunistisk, hava verið stýrd av høgrapolit- ikki, áðrenn tey komu undir kommunistisku stýr- isskipanina. Og í øllum londum, har møguleikin fyri kommun- istiskari valdtøku er til stadar i dag, sita høgra- stjórnir. taka Suðuramerika. onki dømi um at nakað land við sterkari demokratiskari ávirkan er vorðið kommunistiskt. Vit kunnu bara Mið- og Vit hava londini í sosial- ROYNDIRMAR sýna júst tað øvugta. Jú longri fólk koma niður í armóð, longsulin eftir einum polit- iskum streymskifti. Og tá er vandi fyri, at skift verður frá ytsta høgra til ytsta vinstra. sosialari jå størri gerst Skeid ella peikifingur Nú er skjótt fleiri år síðan eitt av hjartamálum ar- beiðsfólksins, lógin um ar- góða virka. Men so seint sum 1. mai arbeiðseftirliti — longdust eftir at tað fór at Tað mesta vit hava hoyrt um hetta eftirlit, er at teir hava hildið nekur skeið. Hetta er óiva eisini í lagi men bara ikki nóg mikið og minni enn so. Nú hoyrdu vit stjóran á hesum eftirliti í útvarpin- um. Í samreðuni undir- strikaði hann týdningin av at halda skeið, og skuldi upplýsing brúkast sum tryggleiki, í staðin fyri hin hevjaða peiki- fingurin. Hetta ljóðar kanska gott, men harra Davidsen, menniskjuni eru nú einaferð ikki eingl- ar, og tí er sanniliga brúk fyri hinum hevjada peik- fingri á meir enn einum ar- beiðsplássi Hvussu halda tygum bjargingarútgerðin hevði sæð út umborð á skipum okkara, um skipasýnið ikki nýtti peikifingurin, og hvussu hevdu brems- urnar á bilum okkara verið um ikki bilsýnið eisini nýtti henda fingur. Hetta er kanska ikki so behagiligt, sum bert at halda skeið, men tað er hetta tygum fáa len fyri. Tora tygum ikki at lyfta fingurin, ella eru tygum ov góður við arbeiðs- gevararnar, tá eru tygum ikki hin rætti maðurin fyri okkum, tí eitt eftirlit ið ikki treytaleyst er uppá arbeiðsfólksins síðu, hava vit ikki brúk fyri. Munandi meira nyttu hevdu tygum gjørt, við sjálvur at komið ein túr á Útferð stilladsini, heldur enn at vit síggja í bakenda tyg- ara, á veg inn til stjóran í Nr. 65 — 5. juni 1984 teir djúpu stólarnar. 1. Mei Barnaútvarpið Hvert týskveld er sum kunnugt ein sending í útvarpinum, sumkallast Barnaútvarpið. Ikki kann sigast annað, enn at hesar sendingar yvirhevur hava verið góðar. Tá ið ein hevur í huga, hvussu nógv fyrireikingararbeiði krevst til eina sovorðna sending, er tað undrunarvert, so væl sum hetta tiltakið hevur hepnast. Nógv gott tilfar hevur verið nýtt, og miðað hevur verið móti at upplýsa bernini um mangt og hvat, samstundis sum sendingin hevur megnað at havt eitt neyvt sam- band við teir yngru lurt- ararnar. Næstseinasta týskveld var tó nakað, ið mær ikki dámdi. Tá fór Barnaút- varpið undir ein útvarps- leik, ið gjørdur er eftir segu hjá Marionnu Debes Dahl. Leikurin er ivaleyst góður, men kortini gjerd- ist eg skelkaður, tá ið eg hoyrdi illbønir av barna- munni. Beint sum leikurin byrj- ar, sigur eitt barn: PÍNA- DOY! Og eitt annað barn heldur fram: O, JESUS! Eg haldi hetta vera ræðuligt. Ikki tí, at eg sjálvur eri so góður, at eg ikki toli at hoyra slíkt. Men hetta við at banna og blóta, hetta er jú sovorðið, ið bern frá fyrstu tíð læra, at tey mega ikki gera. Tess vegna haldi eg tað vera óhugnaligt at hoyra sovorðið í eini barna- sending. Lat ikki tað henda, at Barnaútvarpið verður óhóskandi fyri bern. Steen Blicher Christiansen til Havnar Kl. er 11 og Teistin leggur at Havnar kai. Tað eru nógv ferðafólk við. Teirra millum eru 20 búfólk og starvsfólk av Ellis- og pleyguheiminum á Tver- Hvar gongur leiðin? Jú, fyrst verður farið niðan á hotel Feroyar, har tey skulu eta degverða. Stjórin stendur sjálvur brosandi í durunum og býður teim vælkomnum. Flestu av hesum búfólk- um sita í koyristóli — einaferð vóru tey frísk og ferug, men stríðið fyri til- veruni hjá teimum var so hart; útslitin eru mong teirra í dag, men tað veri Suðuroynni til stóran heiður, at hesi fólk fingu eitt heim, sum vit suðr- ingar eru glað og stolt av. Tann, sum hevur ein av sínum har, og sum vitjar heimið, verður straks var- ugur við, at her verður einki spart hverki so ella so, tá talan er um at lætta um, har lítlar og ongar eru kreftirnar eftir. Tit hava eisini verið sera heppin, tá talan er um fyristeðukvinnu og starvsfólk. Ikki var tað nekur lett uppgáva, tá tey settu sær fyri — fyri nøkrum árum síðani — at hesi fólk skuldu sleppa at ferðast og síggja sum mest av vekru oyggjum okkara. Tað hevdu ikki verið so góðar umsteður at ferðast í teirra yngri døgum. Nú hava tit fleiri ferðir verið nordanfjørås, og veit eg við vissu, at búfólkini hava verið ógvuliga glað fyri hetta. Fyri nøkrum árum síð- ani vóru tit í Kirkjube, tá segði Niclas Pedersen úr Sandvík mær, at hetta var fyrstu ferð, hann hevði verið í Kirkjubø. Niclas verður — um hann hevur „lív og heilsuna til heystar — 98 ár. Tað er ein fragd at práta við hann og hoyra hann greiða frá. Tú hittir eisini ein annan sera fryntliga og fróðan mann Óla úr Hvalba 88 ára gamlan. Har er Olaus á Heyggi úr Porkeri 89 ára gamal, eins og ein kempa á at líta! Tað var stuttligt at síggja hesar 3 spáka sær úr Útvarpshúsunum yvir til grannan Norðurlandahús- ið. Tú hoyrir teir práta um hesi prýðiligu húsini í Havn. Tá tekur Óli til orðanna og sigur: „Ja, men okur eiga eitt so gott og prýðiligt heim á Tver- oyri — ellisheimið, sum er ogra stoltleiki:« Síðani spyr hann undir- ritaðu: >Hoyr tú! Hevur tú sæð skúlan og høllina í Trongisvági? Har er so vakurt, at eg við mínum besta vilja ikki dugi at skilja alla ta ljótu skriv- ing, ið hevur verið. um hesa hell. Skalt tú síggja nakað vakurt og vælhild- ið. skalt tú koma suður at síggja høllina.« So leggur hann aftrat „Teir bygdu fyrst okum gomlu eitt prýðiligt heim, so bygdu teir ungdóm- inum eina stásiliga hell — og takk skulu teir eiga fyri tað.“ Undirritaða vil hervið veita starvsfólkunum eina inniliga tekk fyri alt tað, tit gera bæði dagliga og tá onkur serlig tiltøk verða gjørd. Marjun! Tað er eyðsýnligt at búfólkini seta stóran prís uppá tað, tit gera — vit avvarandi eru ikki minni takksom. Mamma okkara, sum var útslitin, hevur á ellsårum fingið eitt so prýðiligt og menniskjansligt umhvevi, at tað tænir Suðuroynni til stóran heiður, at hon og oll tey, ið har búgva, fingu lætt um í ellisárum, tá tær likamligu kreftirnar gingu undan. Eg havi ell góð ysnkir at bera starvsfólkunum nú og í framtíðini. Eitt serligt ynski havi eg, og tað er, at tit fingu ein buss, sum var egnaður til koyristólar — ein við lyft —- soleiðis at tit ikki skulu ovtaka tykkum, tá koyristólfólk- ini skulu lyftast úr og í. Og tað er eisini nógv betri fyri tey. Øl góð ynski og takk fyri ein ógloymandi dag saman við tykkum.