hósdagur 7. juni 1984síða 7

Nr. 66 — 7. juni 1984 Sannleikin um uttanlandsskuldina ! Hetta er yvirskrift á grein, sum Pauli Ellefsen, legmaður skrivar i Dimmalætting 26/5 1984 Nú er tað so, at pappír er tolið og kann tað sigast, at í hesum feri og í mongum av greinum leg- mans, har hann roynir at fjala út yvir hjálparloysi samgongunnar, har er tað tolið. Verandi samgonga hev- ur ekt um uttanlands- skuldina, tað slepst ikki uttan um. Í dag skyldar hver fer- oyingur, tað veri seg ny- feðingur eins og hann, sum er farin um pens- íónsaldur, 60 túsund krónur. Tað var ikki hetta Pauli segðe seg vilja gera, um bert hann fekk valdið, at hann nú verjir seg við, at tað eru skip og arbeiðs- skepandi virðir, sum eru sett í verk. So er hetta fyri so vítt sannleikin. Men Pauli Ellefsen løg- maður, hvussu eru hesi arbeiðsskapandi tiltøk býtt yvir landið. Ti eitt er greitt, at skuldin og rokningin skal gjaldast »år Mýlingstindi i Beinisvørå«. Her er tað legmaður og hansara samgonga hevur svikið. Tað eru skip komin til landið, men allar umsókn- við- merkingar ir eru ikki viðgjerdar á líka føti. Heldur ikki er tikið við ráðum frá stovnum og monnum, sum eru settir til at ráðgeva Men hvat, so leingi sum Pauli er løgmadur, og so leingi sum skip og virkir verða avgreidd frá hans- ara virki, so ber alt til. Hetta ferdi Hilmar Kass týðiliga fram undir fólkatingsvalinum og nú fyri stuttum í blødunum. Hetta frítekur tó íkki Hilmar og Sjálvstýris- flokkin frá hansara med- sxmyld í ti, sum fer fram. Og tiverri soleidis er tad eisini. Verandi samgonga gev- ur byggiloyvi til stórar fiskitrolarar, hetta hevdi verið i lagi, um samstund- is tey gomlu skipini vórðu tikin úr flotanum, men so er ikki. Sama er galdandi við- víkjandi rækjutrolarum, legið at slóðarin á hesum eki, Ejler Jacobsen einki sigur hesum viðvíkjandi, mær tykist at minnast, at hann tók undir við polit- ikki samgongunnar. Ein hevur ein varhuga av, at her verður hugsað um seg og sini Hvussu vera tey ar beiðsskapandi tólini býtt, eg loyvi mær at spyrja, ti enn einaferð hava eigar- arnir av Leivi Øssursyni verid å fundi vid løgmann um møguliga umbyggjan og fingið svar Leivur Øssurson kann brúkast til idnadarveidu og einki annað. Hvat arbeidsskapandi er í idnadarveidu fyri tey følkini, sum búgva á Tveroyri. Hvat hava tit at seta uppímóti hjá teimum, sum av tiltøkunum, sum eru sett í verk á Tveroyri, skulu liva. Hvat hevur samgongan gjørt fyri at skapa ar- beiðsmeguleikar hjá Tver- oyrar Flakavirki og teim- um fólkum, sum av hesum skulu liva. Rokningina fyri tiltøk tykkara aðra- staðis skulu tey vera við at gjalda. Hvat er treytin fyri at fáa byggi- og fiskiloyvi til okkara skip. Tann 7/10 1980 skrivar Pauli Ellefsen grein til tá- verandi samgongu, grein hann kallar >Fræ ella bakteria« Pauli skrivar, at eitt lit ið fræ eisini kann vaksa til ein stóran svull og um talan er um eina meira óndartaðan svull má hann skerast Tann framferð, sum er brúkt av verandi sam- gongu, er >Tú ein litlan og eg ein støran«. Og hetta man vera skråsettur krystallklårur borgarligur politikkur. Hesin politikkur er ringur svullur og må skerast. Uttanlandsskuldin er økt undir verandi sam- gongu uttan verulig ar- beiðsskapandi tiltøk eru framd. Sannleikin er tann, at tað er ferdur ein privatis- eringspolitikkur, hetta kemur hver feroyingur at merkja á skattarokning- ini, tó ikki tann væl- bjargaði, hann, sum vard- ur er av avskrivingarregl- unum og hevur tað rætta grannskoðaravirkið, verkamannafjeldin verður at gjalda, og tað verður eisini hon, sum kemur at skera svullin til heystar. Sverre Midjord Fáið Magnus Heinason at leita Vit biðja Sosialin hýsa okkum hesum reglum. Vit eru nógvir trolara- menn, ið undrast á, at løgtingsskipini so sum Magnus Heinason og onn- ur ikki kunnu leita eftir fiski á djúpum vatni, t.d. ismu í Feroyum? Ella at tey so kallað reyðu verða tvungin til at seyma eina reyða stjørnu á bringuna? Tá verður tað ov seint at rópa. Kanska spyrji eg ov nógv... Kanska er tað eisini ov mikið at biðja ein blaðmann skriva sína meining aftan á at hava spurt t.d. J. Sundstein ella Fútan um >hulduseg- una<. Tað virkar sum um ongin á Sosialinum kundi taka politisku ábyrgdina av nøkrum sum helst meiningum. Latið nú ikki illgitingar mínar standa ósvaraðar og skrivið nú! Ein misnegdur lesari. L.S. kongafiski og blálongu. Hetta varð gjørt fyri einum tveinum árum síð- ani og við góðum úrsliti, men nú ljóðar, at hesum eru teir mestsum givnir við, hví vita vit ikki. Vón- andi er tað ikki orsakað av, at ikki meira er at leita eftir. Nýggju trolararnir fáa ikki allir tað nógva. Tí hevði stór hjálp verið í leitingarstuðli frá eitt nú Magnus Heinason. So dýr sum oljan er vorðin, halda vit ikki, at ov nógv var gjørt av, um kravt varð, at Magnus Heinason leitaði á djúpum vatni alt árið. Fleiri trolaramenn »Studlid Sinnisbata« Vinarligast hýs hesum reglum. Eg eri fegin yvir, at sjónvarp eins og útvarp eru farin at umreða kor teirra sinnisbrekaðu. Hetta er sjúka eins og so mangar aðrar, sum ikki eru longur burtur frá okk- um sum frá onkrum eðr- um, og vóni eg, at fólk kann gerast meiri upplýst um hesi viðurskifti. Slíkur sjúkratilburður hevur eisini rakt okkara familju. Nógv skiltu okk- um og komu við uggandi orðinum, meðan eins mong hinvegin hevdu lyndi at gera viðkomandi til láturs. Eg haldi, at ell áttu at kunna tikið undir við ti, sum Selvi segði um hesi viðurskifti á útvarpaða fundinum hjá Sinnisbata fyri kortum. Tað er eisini satt uggilsi at vita sær, at vit hava læknar sum Eyðun, Søl- va, Árna, sum saman við áhugabólkum ganga so fult og heilt inn fyri fræg- ast meguligum viðgerð- arhættum, samstundis sum dnetur verður lagdur á at fáa tey »normalu« betri at skilja sjúkuna og tverleikar teirra avvarð- andi. Men góði heilivágurin og skilagóða læknavið- gerðin kann tíðanbetur nú á degum í flestu ferum lekja hesar sjúkur, bert : nóg skjótt verður ásannað at viðgerð er neyðug. Serliga hesum viðvíkj- andi haldi eg, at vit við at góðtaka sjúkuna sum vanliga kundu skunda undir viðgerðina. L.H. J ohan Nielsen til ámminingar og við takksemi Ein eik er fallin, eftir stendur eitt djúpt sár, sum tó við tí, sum Johan Nielsen hevur sáað fer at grógva aftur. Við deyða JOHAN NIELSEN's er ein av teimum gomlu studl- unum farin, ein, sum kundi tala um lívsins beiskleikar, og sum við sínum talandi dømum, segði okkum frá tí, sum kravdist, fyri at verða ein kristin og sum slíkur javnaðar- maður. Fjeldin lurtaði eftir tí, ið varð boðað og við orðum Johans, stóð tað øllum týðiliga og greitt. Longu tá hann legði frå sær sum politikari vistu vit, at har fór at blíva eitt tómrúm, men vit vónaðu, at hann fór at virka enn í mong ár, og vit gleddust yvir, at nú var hann her heima á landi. Men ein er, sum ellur ræður. Í sakninum kunna vit glaðast um, at Johan legði so nógv eftir seg soleiðis, at teir aftaná komu. hevdu gott steði at standa á. Men tó má sannast. at ein av sterkastu sulunum i Føroya Javnadarflokki er farin. Maður kemur í mans stað, verður sagt og kanska er tað so í sum vanligum týdningi, men tað kann ikki sigast her. Robert Petersen, danskur fólkatingslim- ur sigur í minnigrein, um hvussu einkul teori Johan Nielsens var. »Hans teori var en- kel, jeg kan som socialist og kristen godt leve med, at soc- ialdemokratiet ser lidt mindre hándfast pá betalingsbalancen og inflation, men svigter vi vort ansvar for sam- fundets dårligst stil- lede, har vi mistet vores berettigelse.« So einkultur var hansara livstanki fyri tí, hann stóð fyri, hon lýsir hansar djúpu Guðstrúgv og kærleika til tey veiku. Suðuroy og Sand- víkin vístu idag seg í bjartasta summar- skrúð, nú lakið bleiv lagt á størsta sonin i bygdini. Eitt stórmenni i liv- inum og størri i skiln- adarløtuni. Tann føroyska nåt- tåran so kørg sum hon enn mangan tykist at vera, visti vid jarðar- ferð Johan Nielsens sín stórleika. Í sólarglæmu legðist hann til hvíldar í heim- bygdini, har hann sum smádrongur spældi um teigar og tún, nú hvílir hann við frið Við deyða Johans er ein av sterstu synum Feroya farin til hvildar, eftir stendur verkið, um mann, sum fram um alt annað við rótfastu Guðstrúgv síni, vardi og bardist fyri teimum minni mentu. Vit drýpa hevur í tegn og virðing í takk- semi fyri tað sum tú var. Ein eik er fallin, men fræið, sum tú sáddi, fer at spretta og næla. Sverre Midjord