leygardagur 7. juli 1984síða 4

Síða 4 Hóast Listahátíð 1984 í Reykjavík bjóðaði til framforslur frá Foroyum til USA, so vakti »Dukkuheimid« og foroysku leikararnir stóran ans. Einarsson, Laura Joensen, Garðarsson, Olivur Næs og Steen Cold <Dukkuheimið< framfort í Íslandi: Vinstrumegin: Elin K. Gundur Mortensen, Jóhanna Maria Djurhuus, Petur Einarsson, Elsa Jacobsen, Mouritsen, Ein sigur fyri mentunnarligt samstarv Tað vakti ans á íslendska leiklistapallinum og hjá einstaklingum framfort fyri fullum húsum í Studentakjallaranum í sum heild, tá »Dukkuheimid« Sveinn Borgar varð Reykjavík. Oll blødini og útvarpið ummældu leikin, sum vit her prenta brot burturúr. A Listahátíð Reykjavík, sum reðini, hittust listafólk úr 1984 í var &. 1 nógvum londum. Hetta vóru listamálarar, sjón- leikarar og tónleikarar, sum i tíðarskeiðinum 1.- 17. juni framførdu og sýndu fram ymsu greinirnar Feroyar var eisini umboðað við sjónleikinum »Dukkuheiminum«, sum Norðurlandahúsið setti upp í vár, við sjónleik- arum úr Havnar Sjónleikarfelag Hóast listahátíðin sýndi yrkislærdum vist, so smæddist »Dukkuheimid« ikki burtur, tó at vit altíð rópa leiklistina her fyri áhuga- list! Umreðan áðrenn leikurin var sýndur 12. og 13. juni var stór í blødum lista- bert inni- og sjónvarpi, og eftir sýningarnar høvdu all bleðini ummæli av júst hesum leiki. Serliga Elin Mouritzen (Nora) og Sveinn Einarsson, leik- stjóri, fingu nógv góð orð, fyri leikpart og uppset- ing, sum i hesi framførslu var so nógv eðrvísi enn tær, sum hava verið framferdar higartil, síðan Ibsen fyri 100 árum síðani skrivaði leikin um kvinnuna, ið kann sam- metast við umsteðurnar hjá kvinnunum í sam- felagnum í dag. »Dukkuheimid« gjørdist ein varði á vegamótinum innan feroyska leiklist — ikki bert tí uppsetingin var nutimansgjørd, men eisini ti feroyingar saman við yrkislærdum íslendsk- um sjónleikarum til fulnar vístu, at teit hava góðar dl i < u Í VÍ i lagi. Nýhugsar Einarsyni, hja Sveinn leistjóra, saman við viljanum hjá Steen Cold, Norðurlandahúsinum at fremja nýggjar leiklista- royndir, vísti, at foroying- ar sjálvir kunnu standa royndina, at skapa list í Norðurlandahúsinum, her á landi. Í Tjóðviljanum skrivar Árni Bergmann: »I veru- leikanum undraði tað áskoðaran, at gamli Ibsen fyri umleið 100 árum síðan kundi skapa so javnborna samreðu millum mann og kvinnu, 5 hvussu stórt virði orð hansara enn hava í dag. Hetta minnir okkum á, at tíðarinnan mylna melur seinni enn revolu- tiónin á leikpallinum Elin K. Mouritzen, sum Nora, vann stórsta sigur leiðara á Eg havi hoyrt, at hon ongantíð hevur fingið útbúgving á sjónleikar- skúla og noyðst tí at ásanna, at tað ljóðar legið, so fjøllbroytt sum spæl hennara myndaði seg Frá ti kåtu »dukkuni« í fyrsta parti til ålvarsomu hendingarnar i leikinum, sum at enda fær lív hennara at liggja í sori Hon byggja upp sína egnu tilveru. Elin hevdi noydist at makt yvir talu og rørslum sinum, sum einhver yrkisleikari eigur at evunda henni« I Helgapostinum skriv- r Heimir Pålsson hjá Sveinn »Uppsetingin ótrúliga hugsanin Einarson er djerv. Vanliga er, at sjónleikir eftir Ibsen skulu sýnast í »kukkassa- stíla, t.v.s. at ein veggur er tikin niður, har hending- arnar í sjónleikinum fara fram, og gjøgnum henda fáa áskoðararnir innlit í tí, sum fyriferst í leikinum. At taka burtur hesa pall- mynd og nýta amfipallin ístaðin, sum í hesum feri, ger nærleikin til pallin nærum fullkomnan. Í veruleikanum trúði eg Nr. 78 — 7. juli 1984 Dukkuhein IKKI. al nakar annar leikur Ibsen, kundi sýnast henda hátt Um leikpartin hjá Elini K. Mouritzen, sum Noru, skrivar Heimir Pálsson: »— Sum smádrongur kom eg til Reykjavíkar á fyrsta sinni, har eg sá »Dukkuheimid« vid Toru Segelcke, sum Noru. Tá hugtók tarantelludansur- in meg mest. Síðan er liðin mansaldur, og nógvar fleiri Norur havi eg sæð, og Ibsen er vorðin meira kendur gjøgnum árini. Sum tilkomin eri eg nú varugur við, at eg havi verið ríkaður av at síggja Elina K. Mouritzen á sín hátt tulka Noru. Eg haldi, at júst hennara Nora er tann mætasta í okkara øld« Hinir leikpartarnir vóru eisini avbera væl fráfarnir, og leikararnir vóru als ikki óvandir ella á nakran hátt at samanbera við leikarar á byrjunnarstigi. Til feroyingarnar er í veruleikanum bert tað at siga: Eitt stórt hurrá verið vælkomnir aftur hendanvegin — ikki dråla ov leingi«. Eisini íslendska útvarp ið ummældi >Dukkuheim- ið<. Steinunn Jóhannes- dóttir segði m.a.: >Henda framfersla er ein sigur fyri allar partar. Hon er eisini ein sigur fyri ligt samstarv mentunar millum Island og Føroya og eitt prydi fyri Listahåtid 1984 Leikurin er sigur fyri Sveinn Einars eisini emm son, leikstjóra, Trónd Patursson, pallsmíðara, fyri sjónleikararnar Lauru Joensen, Borgar Garðarsson, Olivur Næs og ikki minst Petur Einarsson. Enn havi eg ikki nevnt Elin K. Mouritsen, og eg veit neyvan, hvussu eg skal málbera meg. Elin leikti Noru so framúr- skarandi, at tað ikki er til at greiða frá í orðum“. dag. Holið har »Dukkuheimid« varð framfort í Reykjavík hýsti ikki so nógvum áskoðarum. Tað heuði vid sær, at leikurin gjørdist enn meira inniligur, hóast ljós og pallmynd ikki komu so væl tilrættis sum í Norðurlandahúsinum. Her koma leikararnir fram á pallin eftir loknan leik.